. . .


Raine was opgelucht dat behalve vier van zijn broeders ook Chibs en de vicepresident van de Sons zijn kamer binnenstapten. Hopelijk kon hij het misverstand uit de wereld helpen en voorkomen dat de twee clubs écht in een oorlog verwikkeld raakten. Dat zou alles alleen maar moeilijker voor Juice en hem maken. Zijn vriend was al een paar uur geleden weggegaan. Raine had hem geprobeerd gerust te stellen door te zeggen dat hij er wel voor zou zorgen dat beide groepen zich zouden verzoenen, maar Juice’ doemdenken zou ervoor zorgen dat de angst zich uiteindelijk toch weer naar de voorgrond worstelde.
      Hij glimlachte triest toen zijn broeders hem omhelsden en Esai een kus op zijn hoofd drukte.
      ‘Je liet ons wel schrikken, maatje,’ zei hij zacht.
      Raines blik gleed naar Chibs en zijn blonde broeder. Hij wist nog niet zo goed of hij er blij mee was dat Chibs van hun geheim afwist. Wellicht deed het Juice goed, maar hij hield in gedachten dat Chibs misschien alleen zo meegaand was omdat hij in een ziekenhuisbed lag en het niet eens zeker was of hij daar wel weer uit zou komen.
      ‘De Sons stonden erop om je te bezoeken,’ sprak Alvarez. Aan zijn stem hoorde hij dat hij dat verzoek niet helemaal van harte ingewilligd had.
      Raine knikte langzaam. ‘Die twee broeders die geschept werden… hoe maken ze het?’
      De blauwe ogen van de vicepresident namen hem scherp op. Het duurde even voordat hij antwoordde. ‘De één maakt het goed. De ander wacht een lange weg van herstel.’
      Er viel een stilte. Raine sloot zijn ogen even. Hij voelde zich vreselijk moe, eigenlijk had hij helemaal geen trek in een gesprek als dit. Hij miste Juice’ kalmerende aanwezigheid, zijn vingers die vol bewondering over zijn lichaam dwaalden en zijn zachte kussen, die hem iedere pijn en angst deden vergeten.
      ‘Ik zag ze door een busje van de weg gereden worden,’ zei hij uiteindelijk. Hij wist niet of iemand een vraag gesteld had, zijn bewustzijn was even weggeglipt naar een realiteit waarin Juice en hij slechts met zijn tweeën waren. Zijn stem klonk schor. Ondanks dat hij zich koortsig voelde, richtte hij zijn blik op de blonde man. ‘Ik had al gezien dat het Sons waren. Zodra ze echter onderuit gingen, waren ze voor mij alleen twee mannen die hulp nodig hadden.’
      ‘En toen werd je neergeschoten,’ zei Esai met een grom. ‘Fucking assholes.’ Hij wierp een brandende blik op de twee Sons.
      In een gebaar van overgave hief de blonde zijn handen. ‘Mijn man handelde uit instinct. Hij had geen reden om aan te nemen dat een Mayan hen zou willen helpen. Bovendien greep jullie jongen naar zijn binnenzak. Hap dacht dat het een pistool was.
      ‘Ik wilde mijn telefoon pakken om de ambulance te bellen,’ zuchtte Raine. Hij kneep zijn ogen even dicht – zuchten deed pijn. ‘Maar toen die kale kerel onder zijn motor verpletterd dreigde te worden, wilde ik eerst helpen hem daar onder vandaan te halen.’
      De twee mannen zwegen.
      ‘Het spijt me dat het zo is gelopen,’ zei Chibs uiteindelijk.
      Esai snoof. ‘Dat is makkelijk zeggen. Hij had dood kunnen zijn. Denk maar niet dat we –’
      ‘Esai…’ zuchtte hij. ‘Ik wist welk risico ik nam. Iemand laten doodbloeden omdat ik een lafaard ben – zo ben ik niet. Het heeft me een schot in mijn buik opgeleverd, maar ik denk niet dat ik het de volgende keer anders zou doen. Ik hoef niet gewroken te worden. Als jullie wat voor me willen doen, schud elkaar dan de hand en laat dit achter jullie. Ik weet dat ik pasgeleden naar Oakland ben overgeplaatst en dat jullie hele geschiedenis langs me heen is gegaan, maar het is triest om iemand voor dood achter te laten puur omdat hij andere symbolen op zijn motorjack heeft genaaid. Als ik veroordeeld wordt omdat ik een ander wil helpen, dan is dit misschien niet de plaats waar ik hoor.’
      ‘Niemand veroordeelt jou, zoon,’ klonk Alvarez’ stem. Hij voelde een kneepje in zijn schouder. Daarna klonk zijn stem wat verder weg, alsof hij zijn hoofd in een andere richting had gedraaid. ‘Ik hoop dat jullie ervan overtuigd zijn dat wij niet degene zijn die je mannen van de weg hebben gereden.’
      Raines blik kruiste even die van Chibs. Die gaf een bijna onwaarneembaar knikje.
      ‘Je klinkt oprecht,’ zei Jax toen Raine zijn blik iets verplaatste. ‘Ik ben je dankbaar dat je je over mijn mannen ontfermd hebt. Dat getuigt van moed. Ik hoop dat je spoedig zult herstellen en dat we dit inderdaad kunnen laten rusten.’
      Er hing even een broeierige spanning in de ruimte, daarna stak Alvarez zijn hand naar de blonde Son uit. Toen die het gebaar beantwoordde, sloot Raine opgelucht zijn ogen.
      Geen bendeoorlog. Zijn lief en hij werden niet gedwongen om échte vijanden te zijn.

. . .


Juice had gewenst dat hij zijn vriend direct na zijn ontslag uit het ziekenhuis kon zien, maar hij moest bijna twee volle weken wachten. Raine mocht geen motor rijden en hoewel Juice hem had willen opzoeken, had Raine dat niet gewild. Zijn broeders lieten hem geen moment uit het oog en Juice had geen enkel excuus om in de buurt van Oakland te komen, terwijl zowel de Mayans als de Sons geloofden dat Raines minnares in Charming woonde. Ze waren er ook niet achter wie Happy en Tig van de weg hadden gereden, dus alleen op weg gaan was sowieso geen goed idee. Hoe moeilijk hij het ook vond – Juice had besloten verstandig te zijn en geen risico’s te nemen. Als hij nu een doelwit werd, zou het nog veel langer duren voordat ze elkaar weer konden zien.
      Maar vandaag was Raine bij zijn huisarts geweest en mocht hij eindelijk weer motorrijden en langzaam zijn activiteiten weer opbouwen. Skye had – niet zo heel toevallig – besloten om familie te gaan bezoeken zodat ze het rijk voor zich alleen hadden.
      Juice was ietsje eerder uit de garage weggegaan om te koken. Meestal aten Raine en hij iets gemakkelijks maar hij wilde zijn vriend nu met een heus diner verrassen. Hij glimlachte van oor tot oor toen hij de deurbel hoorde gaan en voelde zich net een tienjarig kind dat zijn grootste verjaardagcadeau kreeg.
      Vlinders wervelden door zijn buik toen hij de deur opendeed en zijn vriend daar zag staan. Hoewel hij zijn motorjack niet aan had, had hij het leer ook niet helemaal achterwege gelaten; hij droeg een bruine leren jack met een wit shirt eronder. Het was een kleur die Juice hem nog niet vaak had zien dragen, maar het stond hem goed.
      ‘Hé,’ zei Raine. Hij stapte naar binnen toe.
      De deur was nog maar nauwelijks gesloten of de twee jongens stonden al tegen de muur gedrukt en zoenden elkaar alsof hun leven afhing. Hun handen gleden onder hun shirts, tastten het vlees af dat ze zo lang hadden moeten missen.
      ‘Fuck wat ruik je lekker,’ gromde Raine voor zijn lippen Juice’ nek aanvielen. ‘Een nieuw luchtje, hmm?’
      Juice’ handen gleden naar Raines achterwerk en hij trok zijn vriend dichter tegen zijn middel. Zijn opwinding deed niet onder voor die van zijn lief. ‘Speciaal voor jou,’ antwoordde hij. Hij bewoog zijn linkerhand naar Raines nek terwijl zijn vriend fel aan zijn huid zoog.
      ‘Die is ook speciaal voor jou,’ grinnikte Raine, waarna hij een lik gaf over de zuigzoen die hij net had achtergelaten.
      Zijn ogen schitterden toen hij Juice weer aankeek. De onstuimigheid ebde weg toen hij met zijn beide handen Juice’ gezicht omvatte en een tedere kus tegen zijn lippen drukte.
      ‘Ik heb je gemist, lieverd.’
      Juice sloot zijn ogen toen Raine’s duimen lichtjes zijn wangen streelden. Hij had Raine ook gemist – vreselijk gemist. Hij was meermaals badend van het zweet in bed wakker geworden, ervan overtuigd dat Raine gestorven was in het ziekenhuis. Hij liet zijn armen om Raines bovenlichaam glijden en hield hem even stevig vast.
      ‘Ik jou ook,’ zei hij zachtjes. Hij keek weer op. ‘Ik hoop dat het niet weer zo lang gaat duren.’
      Raine slaakte een zucht. De blik in zijn ogen werd somber.
      ‘W-‘
      Voor hij een vraag kon stellen, gaf Raine hem een zachte kus. ‘Ik wil even niet aan clubshit denken, oké? Vanavond is het jij en ik. Alleen wij tweetjes.’
      Vanavond? Betekende dat dat hij vannacht niet zou blijven? Juice beet op zijn lip. Hij stelde de vraag maar niet, hij wilde de sfeer niet verpesten door als een aanhankelijk vriendje over te komen.
      ‘Ik heb gekookt,’ zei hij in plaats daarvan. Hij dwong een glimlach om zijn lippen, zelfs al wist hij dat Raine dat zou doorzien. ‘Ik heb werkelijk voor het eerst in mijn leven een recept opgezocht.’
      Raine grijnsde naar hem en liep naar de woonkamer toe. ‘Jullie Sons vervelen je zo erg dat jullie beginnen te kokerellen?’ vroeg hij plagerig.
      ‘Fucker,’ mompelde hij, maar hij begon toch ook te grijnzen en stapte achter Raine aan. Hij zag dat zijn vriend naar de gedekte eettafel staarde.
      ‘Dit wordt bijna romantisch,’ grijnsde hij. Hij liet een arm om Juice heen glijden en kuste zijn kaak. ‘Waar zijn de kaarsen?’
      ‘Die heb ik niet,’ zei hij.
      Raine zocht naar zijn ogen en streek met zijn neus langs die van hem. ‘Echt wel,’ fluisterde hij. ‘Je was alleen bang dat ik je romantische insteek suf zou vinden.’
      Juice sloeg blozend zijn blik neer. Zijn vriend kende hem te goed.
      Raine lachte zachtjes, tilde met zijn wijsvinger weer zijn kin op en kuste hem. ‘Ik wil kaarsen,’ zei hij. ‘En wijn. En romantische muziek.’
      Een beetje onzeker probeerde Juice de blik in zijn ogen te doorgronden, niet zeker wetend of hij de spot met hem dreef of niet. Raines hand gleed naar zijn achterhoofd en hij kuste hem. Beheerst, en met een tederheid die zijn hele lijf deed tintelen.
      Toen Raine zijn hoofd weer terugtrok, streek hij even langs zijn onderlip. ‘Ik ben verliefd op je, Juan. Ik ben heel erg verliefd op je.’ Zijn mooie bruine ogen keken Juice aan. ‘En ik wil een romantisch diner met mijn vriendje.’
      Juice voelde zijn knieën week worden. De warme gevoelens die door hem heen kolkten werden hem bijna te veel en het snoerde zijn keel dicht. Hij vertrouwde zijn stem niet, in plaats daarvan omhelsde hij zijn lief stevig. Een lange tijd bleven ze zo staan, tot Juice zeker wist dat hij zich weer herpakt had.
      ‘Ik zal de kaarsen dan maar tevoorschijn halen,’ zei hij. ‘Ga jij dan maar op zoek naar een romantisch muziekje.’

Ze zaten bijna twee uur aan tafel terwijl ze Juice’ baksels proefden, met elkaar praatten en lachten. Soms vielen er stiltes, waarin ze naar de muziek luisterden, hun vingers verstrengelden of gewoon van elkaars aanwezigheid genoten. Het voelde allemaal zo vertrouwd. Er waren heel wat momenten geweest waarop Juice het vreemd vond om deze dingen met een man te doen, maar Raine maakte alles anders. Maakte alles beter.
      Juice las het verlangen in Raines ogen – het verlangen dat hij zelf ook voelde, dat ieder hoekje van zijn lichaam voelde.
      ‘Kom,’ zei hij na zijn stoel naar achteren te hebben geschoven. Hun handen gleden in elkaar en ze liepen naar Juice’ slaapkamer. Ze trokken hun shirts uit. Voor Juice kon bedenken of hij het daarbij wilde laten, voelde hij Raines lippen op die van hem. Hij zoende hem hard terwijl zijn vingers over de gesp van Juice’ riem gleden en Juice deed hetzelfde. Bijna gelijk vielen hun broeken met een plof rond hun enkels.
      Juice begon zenuwachtig te worden. Zouden ze vandaag voor het eerst helemaal naakt tegen elkaar aan liggen? Hij wilde het – en toch maakte het hem verlegen. Raine maakte echter geen aanstalten om hun van hun boxers te ontdoen.
      Ze kropen op het bed, lieten hun handen over hun bovenlijven dwalen, kusten waar hun lippen ook maar toegang tot hadden. Juice zuchtte van genot toen de vingers van zijn minnaar iedere centimeter van zijn huid streelden, tot hij helemaal in brand leek te staan. Hij rolde zich boven op zijn vriend; voelen hoe hun lichamen tegen elkaar aan drukten was een bijna extatisch gevoel. Hij was zich bewust van Raines erectie die zich tegen die van hem drukte. Hij had hem nog nooit gezien. Hij kon niet langer ontkennen dat hij nieuwsgierig was – niet alleen naar hoe hij eruitzag, ook hoe hij zou proeven. Zou Raine het al willen?
      Hij kuste de tattoo die zich over Raines borst verspreidde en vandaar vond hij een weg naar de hals en de lippen van zijn vriend. De handen van zijn minnaar gleden zijn boxer in en kneedden zijn achterste. Zijn geslachtsdeel werd nog harder en hij wreef hem langs die van Raine, die een kreun losliet die vuurwerk in zijn buik liet afgaan. Hij liet de frictie toenemen en liet verhitte kussen in zijn hals achter.
      ‘Juice…’ Zijn naam klonk als een mengeling van een kreun en een zucht. Raines handen gleden uit zijn boxer vandaan en rustten tegen zijn rug toen Raine hen op hun zij rolde. ‘Ik ga hier liever nog urenlang mee door, maar ik moet je iets zeggen voordat ik weg moet.’
      ‘Weg moet?’ vroeg Juice kleintjes. Zijn opwinding ebde weg. Het kon nooit iets leuks zijn wat Raine hem te vertellen had.
      ‘Ja.’ Raine zuchtte en liet zijn hand over zijn borst glijden. ‘Ik kan niet blijven vannacht, alleen als ik al om vijf uur wegga en als ik me laat meeslepen door mijn verlangens dan zijn we tegen die tijd amper in slaap gevallen. Dan slaap ik vast door de wekker heen.’
      Ondanks het nare voorgevoel, werden Juice’ wangen warm. ‘Waar moet je dan heen?’ vroeg hij zacht.
      Hij las de aarzeling in Raine’s ogen en sloeg zijn blik neer. Hij kon het niet zeggen.
      Raine legde een hand tegen zijn kaak en hief zijn hoofd weer omhoog. ‘Santo Padre,’ zei hij toen. ‘Ze hebben onenigheid met een andere club en hebben extra manschappen nodig.’
      ‘Maar je bent pas twee weken uit het ziekenhuis!’ Verontwaardigd ging Juice rechtop zitten. ‘Je moet nog vier weken rustig aan doen.’
      ‘Het gaat prima.’
      ‘Ik snap niet dat ze jou sturen na wat er is gebeurd.’ Hij klemde zijn lippen op elkaar.
      ‘Ik ken de jongens, ik ken de omgeving en ik ben een goede schutter. Zo raar is dat niet, Juice. Ik pas heus wel op mezelf. Ik ben niet roekeloos.’
      ‘Niet roekeloos? Wil je beweren dat je in je buik bent geschoten omdat je zo voorzichtig was?’
      Raine ging ook rechtop zitten. De trekken om zijn mond werden strak. Het joeg een steek door zijn buik – hij had zijn vriend nog nooit boos gezien.
      ‘Ik werd in mijn buik geschoten omdat jouw broeders hulp nodig hadden. Omdat ik niet wilde dat jij iemand zou verliezen, omdat ik van je hou, Juice. Wat ik deed was niet omdat ik niets om mijn eigen leven geef, maar omdat ik zoveel om jou geef.’
      Juice boog zijn hoofd. Hij wist dat de sneer oneerlijk was, maar hij was gewoon… bang. Raine was nog niet helemaal hersteld, hij zou een risico vormen.
      Raine zei verder niets meer, noch raakte hij hem aan. Met een steek in zijn buik keek Juice op. Hij had zijn vriend gekwetst, hij keek stug een andere kant uit. Aarzelend pakte Juice zijn handen, bang dat de man ze weg zou trekken. Dat deed hij gelukkig niet.
      ‘Ik geef ook om jou,’ zei hij zacht. ‘Ik ben gewoon –’ Zijn keel werd dik en hij haalde diep adem. ‘Ik ben gewoon bang dat je iets overkomt. Iedere nacht… Iedere nacht zie ik voor me hoe je in dat ziekenhuisbed lag, hoe dicht je bij de dood was…’
      ‘Lief…’ Raine zuchtte, tilde zijn handen op en drukte ze tegen zijn lippen voor hij verder praatte. ‘Denk niet dat je de enige bent die daar steeds aan terugdenkt. Ik was bang, Juice. Ik was doodsbang dat ik je nooit meer zou kunnen vasthouden, dat ik je nooit meer zou kunnen zien. Ik laat dat niet nog een keer gebeuren, oké? Ik ga geen onnodige risico’s nemen, ik ben er alleen om de jongens te steunen en ze zullen mij met mijn aandoening heus niet in de frontlinie willen hebben. Maar ik moet gaan. Dat begrijp je toch wel?’
      Natuurlijk begreep Juice dat. Als hij zelf de opdracht kreeg om een maand in Tacoma te gaan zitten dan had hij ook geen keuze. ‘Ja,’ zei hij zacht. ‘Maar ik had gehoopt dat ik je niet weer zo lang zou moeten missen.’
      ‘Ik ook, lief. Ik ook. Maar het is nu eenmaal niet anders. Bovendien heb ik me het afgelopen jaar zo weinig laten zien vanwege Rosa’s ziekte… Ik wil dat ze gewoon weer op me kunnen bouwen.’
      Juice snapte het wel. Zelf voelde hij ook altijd een drang om zich te bewijzen en Raine was nog steeds ‘de nieuweling’. Hij liet zich weer op zijn zij zakken en kroop dicht tegen zijn vriend aan. ‘Hoelang zul je weg zijn?’
      ‘Ik weet het niet. Minstens een week. Misschien wel een maand. Sasha blijft bij mijn vader. Ik hoorde het vanmiddag, dus dat heb ik meteen geregeld.’
      Een week. Een maand.
      Juice wilde daar helemaal niet aan denken. Hij begroef zijn gezicht tegen Raines borst en begon toen kusjes tegen zijn huid te drukken. Ze hadden nog maar een paar uurtjes, die wilde hij niet verspillen door tegen het afscheid op te zien.
      ‘Een maand weg,’ zei hij terwijl hij weer opkeek. ‘Terwijl je ex daar woont… Nietwaar?’
      ‘Vergeet de jongen met wie ik gezoend heb niet,’ plaagde Raine.
      Juice rolde zijn vriend op zijn rug, klom boven op hem, greep zijn polsen en drukte die tegen het matras. Raines ogen glommen wellustig.
      ‘Dan moet ik je maar markeren zodat ze allemaal weten dat je van mij bent.’
      Raine lachte zachtjes toen Juice zijn nek begon te kussen en donkere plekken achterliet.
      ‘En jou moet ik dan ook maar een herinnering geven waar je de komende weken op kunt teren.’
      Toen hij zijn vriend weer aankeek, kwam Raine omhoog en gaf hem een hongerige zoen.
      ‘Kom maar op met die herinnering,’ gromde hij in Juice’ oor.
      Juice duwde hem terug in het matras. De tevreden grijns om Raines lippen joeg tintelingen door hem heen. Hij begon Raines borst te zoenen en daalde verder af naar beneden, likte en kuste zijn heerlijk warme huid. Heel lichtjes gaf hij kusjes rondom het litteken op zijn buik, daarna ging hij verder naar beneden. Raine snakte naar adem toen zijn tong boven zijn boxer langs gleed. Verlangen zwom door zijn bloedbaan en liet hem van top tot teen tintelen.
      Toch keek hij omhoog tot zijn ogen die van Raine ontmoetten. ‘Ik wil meer,’ zei hij hees.
      ‘Neem meer,’ fluisterde zijn minnaar. ‘Neem alles wat je maar wilt.’
      Juice’ ademhaling haperde toen hij begreep waar Raine op doelde. Zijn wangen werden rood en hij voelde zijn harde lid trillen van verlangen om zich diep in het lichaam van zijn minnaar te begraven. Maar niet nu, zei hij tegen zichzelf. Het zou hun eerste keer zijn en hij wilde niet dat Raine meteen daarna weg moest.
      Hij drukte zijn lippen weer tegen Raines onderbuik, daarna krulden zijn vingers zich om de boxer van zijn vriend en trok hij die naar beneden. Uit de manier waarop Raine in zijn hand gelegen had, had hij al geconcludeerd dat ze qua omvang niet veel van elkaar verschilden. Hij leunde iets naar achteren en liet zijn blik over zijn vriend glijden, die nu helemaal naakt was. Hij was prachtig. Sexy, stoer, mooi… Een kriebel tolde rond in zijn buik.
      ‘Je bent zo mooi.’ Hij sloeg zijn ogen naar hem op en kon de blik in zijn ogen niet weerstaan. Hij boog zich over hem heen en kuste hem liefdevol. Daarna keek hij hem weer aan. ‘Je bent perfect.’
      Raines vingers gleden over zijn wang. Hij glimlachte. ‘En ik ben helemaal van jou. Claim what’s yours..’
      Een rossige gloed verspreidde zich over zijn wangen. Hij boog zijn hoofd en hervatte zijn minnespel, liet zijn liefde voor deze man op iedere centimeter van zijn bovenlijf achter. Zijn middel sloeg hij over, hij gleed verder naar achteren op het bed en begon zijn knie te zoenen, en vandaar omhoog langs de binnenkant van zijn dijbeen totdat hij zijn lies bereikte.

‘Dat was fucking lekker.’ Raine hield Juice’ blik vast. ‘Jij bent fucking lekker.’
      ‘Dat weet je nog helemaal niet,’ plaagde hij.
      ‘Alles aan jou is lekker.’ Hij kuste zijn lippen, daarna rolde hij hem op zijn rug. ‘Maar misschien moet ik inderdaad de proef op de som nemen.’
      Juice sloot met een dromerige glimlach zijn ogen terwijl Raines lippen zijn lichaam aftastten. Het was heerlijk – hij kon zo wel de hele nacht blijven liggen. Vingers streelden zijn spieren, lippen volgden. Toen Raine zijn middel bereikte, laaide de hitte in hem op. Hij wilde niets liever dan opgenomen worden door de heerlijke hitte van Raines mond en hij kreunde zacht bij het vooruitzicht. Raines vingers gleden over zijn boxer, streelden zijn erectie en maakten aanstalten om zijn ondergoed uit te trekken.
      En toen ging de telefoon.
      Hij ging twee keer over voor Juice het geluid kon identificeren.
      ‘Fucking hel,’ gromde hij toen hij besefte dat het zijn prepaid was. Hij was geneigd om het ding te laten gaan, maar hij wist dat ze hem niet zomaar zouden storen op dit late uur.
      ‘De club?’ vroeg Raine.
      ‘Ik denk het,’ zuchtte hij.
      Raine grijnsde. ‘Dan zal ik je maar niet tijdens het telefoongesprek pijpen.’
      ‘Je zou niet de eerste zijn.’
      Raine liet een hand onder zijn billen glijden en kneep. ‘Maar het is wel wat problematisch als je mijn naam kreunt.’ Hij knipoogde. ‘Genoeg vieze praatjes. Neem die telefoon op.’
      Juice gaf hem hoofdschuddend een duwtje met zijn knie, gleed het bed uit en viste zijn telefoon uit de broek die nog op de grond lag.
      ‘Hé,’ zei hij toen hij overnam.
      ‘Juice,’ klonk Chibs’ stem. ‘Dat duurde lang.’
      ‘Ja – hij lag op mij kamer.'
      ‘Je liefje of je telefoon?’
      Hij kreeg een kleur. ‘Allebei,’ zei hij zacht. ‘Is er iets mis?’
      ‘Ik ben bang van wel,’ zuchtte Chibs. ‘We hebben je nodig in het clubhuis.’
      ‘Wat? Hoezo?’
      ‘Tot zo.’
      Chibs hing op.
      Met een zwaar gevoel klapte Juice het toestel dicht, zich afvragend of Chibs hem vanwege Raine geen verdere details gegeven.
      ‘Moet je gaan?’ vroeg Raine. Hij klonk net zo teleurgesteld als Juice zich voelde.
      ‘Ja,’ zuchtte hij. ‘We hadden al zo weinig tijd… en nu is het nog minder.’
      Raine kwam overeind, verliet het bed en trok hem tegen zich aan. Hij leek het op het punt te staan om wat te zeggen, maar uiteindelijk zwegen ze beiden en lieten hun stilte voor zich spreken.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen