Foto bij Scar 137

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
De rest van de nacht zeggen we geen van tweeën nog iets, ook al vallen we niet direct na het gesprek in slaap. Zelfs wanneer haar trage ademhaling na ene tijdje verraadt dat ze inmiddels slaapt, blijf ik nog eventjes wakker, piekerend over deze bizarre situatie waarin Chris tegelijkertijd wel en niet een bedreiging voor haar vormt, en ik niet weet hoe ik het beter voor haar kan maken. Uiteindelijk laat ik mezelf in slaap gewiegd worden door haar zachte hartslag onder mijn oor en ik slaap dieper dan ik in tijden heb gedaan, alsof mijn hele lichaam wil ontsnappen aan deze situatie.

Dinsdag en woensdag hebben we gelukkig geen diensten die gelijktijdig zijn met die van Chris, dus we kunnen genieten van twee prachtige Chrisloze dagen. We zijn vooral bezig met haar verhuizing te regelen, ook al hebben we naast werk vrij weinig tijd en kan ze pas aan het eind van de maand echt haar sleutel inleveren. Het is nu halverwege oktober, dus dat duurt nog wel even.
Woensdagavond neem ik haar na werk mee naar een restaurant, ongeveer een kwartiertje lopen bij mijn appartement vandaan. Het is geen heel chique restaurant, maar ik wil gewoon iets leuks met haar doen.
Aangezien we het niet al te laat willen maken, skippen we het voorgerecht en gaan we gelijk naar de hoofdgerechten. Ik neem een lasagne en Paige kiest de risotto met paddestoelen en asperges, die ze helemaal zelf op mag eten, want ik lust het niet. Aangezien we lopende zijn, kunnen we wat drinken, maar we houden het allebei maar bij een paar glaasjes wijn.
Het is vrij rustig in het restaurant, dus we hebben alle ruimte en rust. Het personeel houdt zich ook vrij afzijdig, waardoor ik alleen maar hoef te denken aan Paige en hoe gelukkig ik met haar ben.
Na het eten hebben we eigenlijk precies genoeg gehad, maar we willen eigenlijk per se nog een toetje en delen er samen een, waardoor we tegen de tijd dat we het restaurant verlaten toch echt het gevoel hebben dat we veel te vol zitten.
‘Ah, fuck. Het regent,’ jammer ik wanneer de deur achter ons dichtgaat, maar Paiges gezicht lijkt juist op te lichten.
Ze pakt mijn mouw vast en begint me enthousiast de straat op te trekken.
‘Paige, ik heb geen paraplu of capuchon,’ klaag ik.
‘Ik toch ook niet?’ lacht ze en ze trekt me verder de regen in. Ik heb een hekel aan buiten zijn met slecht weer, maar ze ziet er zo vrolijk en enthousiast uit dat ik me hoofdschuddend meegetrokken laat worden.
Ze neemt mijn hand in de hare en verstrengelt onze vingers. Met de opgewektheid van een kind rent ze over de stoep en ik ren maar met haar mee in een poging de lol ervan in te zien. Ze gilt het uit van de pret wanneer we door een plas rennen en het water tegen onze enkels spat. Haar opwinding werkt aanstekelijk en ik begin ook te lachen.
Terwijl niemand anders zich nog buiten waagt, rennen wij door de genadeloze regen heen alsof we tien jaar oud zijn in plaats van eind twintig, niet derend om hoe doorweekt onze kleren worden. We draaien rondjes met onze armen gespreid en springen in plassen.
Na een paar minuten, wanneer we nog maar een paar honderd meter van huis verwijderd zijn, trek ik Paige tegen me aan en houd op met lopen. Hijgend van het gespring en geren staan we tegen elkaar aan, dichtbij genoeg om elkaars ademhaling te horen en hartslag te voelen.
Mijn lippen vinden de hare en nog altijd half lachend kussen we elkaar. Na een tijdje vergaat het lachen ons echter, en ook de glimlachen verdwijnen langzaam van ons gezicht, en het halfslachtige gezoen wordt steeds serieuzer. Mijn armen om Paiges middel trekken haar dichter tegen me aan.
'Ik hou van je,' prevelt ze tussen een paar kortere zoen door.
Na nog een laatste kus dwing ik mezelf om mijn lippen van de hare te halen en ik rust mijn voorhoofd tegen die van haar.
'Ik hou ook van jou,' antwoord ik. 'Zo, zo veel. En elke dag een beetje meer.'
Ze glimlacht weer en hoewel de regen met bakken uit de hemel valt en we allebei nog aan het hijgen zijn van de inspanning van net, heb ik me zelden zo ontspannen gevoeld als nu.
De ontspanning is echter van korte duur, want als ik een beetje naar voren leun en mijn gewicht verplaats, raak ik uit balans. Ik voel hoe ik uitglij en voorover val, Paige nog steeds in mijn armen, en ik gooi mijn gewicht in een draai opzij zodat ik op mijn schouders en rug terecht kom in plaats van bovenop haar. Door de impact van de klap wordt de lucht met een "oef" uit mijn longen geperst en het voelt alsof mijn hart een slag overslaat.
Aangezien het eigenlijk niet echt pijn doet en ik er zeker van ben dat Paige zich zelf ook niet bezeerd heeft, vind ik het eigenlijk vooral grappig, maar bij Paige speelt bezorgdheid een wat grotere rol. Met wijd opengesperde ogen komt ze boven me hangen en ze legt geschrokken haar hand op mijn wang.
'Nathan?' vraagt ze met geknepen stem. 'Nathan, liefje, gaat het?'
Ik begin te lachen en sla mijn armen om haar drijfnatte, lichtelijk afgekoelde lichaam heen. Ik trek haar tegen me aan, zodat ze bovenop me valt.
Ik druk mijn lippen op de hare en kus haar. Ze kust me eventjes terug, maar dan buigt ze zich iets naar achteren en lacht zachtjes.
‘Oké, ik heb zo'n vermoeden dat je niet dodelijk gewond bent,' zegt ze geveinsd droogjes.
Ik grinnik. 'Krijg ik nog wel een kusje waar het pijn doet?'
Ze rolt met haar ogen en schudt haar hoofd.
Met een pruillipje draai ik ons om, zodat zij met haar rug op straat ligt en ik bovenop haar. Ze hapt naar adem en er gaat een huivering door haar heen.
'Godverdomme, Nathan, ik lig midden in een plas,' sist ze en ze holt haar rug om het water te ontwijken.
'Wat? We zijn toch al allebei drijfnat.'
Ze probeert zich halfslachtig onder me vandaan te wurmen. 'Ja, maar toch is dit heel koud. Het is oktober. Laat me gaan.'
'Jij bent degene die zo nodig door de regen moest rennen,' zeg ik plagerig. 'Eén kusje en ik laat je gaan.'
Ze zucht en tilt haar hoofd iets op om haar lippen op de mijne te drukken. Grijnzend rol ik weer van haar af en als de gentleman die ik overduidelijk ben help ik haar overeind.
Ze werpt me een giftige blik toe, maar ik trek me er niets van aan. Mijn handen strijken haar doorweekte lokken uit haar gezicht en blijven even in haar nek liggen. Ik geef een paar kusjes op haar wangen, voorhoofd, kin, het puntje van haar neus, haar jukbeenderen, overal op haar gezicht.
'Zullen we naar huis gaan?' zeg ik en ze knikt.
Terwijl ik even zoek naar welke kant we ook alweer heen moeten, laat ik mijn arm om Paige heen glijden en wanneer ik voel dat ze een beetje aan het trillen is, merk ik op: 'Voor iemand die zo belachelijk veel van regen houdt, krijg jij het echt veel te snel koud. Straks word je nog ziek.'
'Ik ben opgevoed in mijn vaders deel van Rusland. Regen en sneeuw zijn er om pushups in te doen. Ik ben niet bang voor een beetje kou,' zegt ze.
'Jezus, ik heb echt een hekel aan jouw vader.'
Ze snuift minachtend. 'Well, get in line.'
Er zit een bepaalde oprechtheid achter haar woorden, een duisternis, en ik weet dat, als er iemand is die Vanir Ivanovic te grazen mag nemen, zij dat is.
We lopen terug naar ons appartement en net wanneer we het gebouw binnenlopen, geeft ze met een nerveus lachje toe: 'Oké, misschien heb ik het toch wel een beetje koud.'
Ik doe alsof ik het niet al lang had gezien aan haar geril en geef een kus op haar haar.
'Dan gaan we snel naar huis toe,' concludeer ik.
Ze knikt en zodra we aangekomen zijn in het appartement, stel ik voor: 'Zullen we maar meteen gaan douchen? Om een beetje op te warmen.'
Ze knikt gretig en nadat we onze jassen te drogen hebben hangen, gaan we naar de badkamer. Het kost een beetje moeite om de natte kleding die aan onze huid vastgeplakt zit eraf te stropen, maar na een tijdje slagen we er toch in alles uit te doen en we stappen onder de douche. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar koude, trillende lichaam tegen me aan. Ze verstopt haar gezicht tegen mijn schouder en er gaat een zucht door haar heen.
'Waarom ben jij altijd zoveel warmer dan ik?' jammert ze.
'Mannen hebben over het algemeen een snellere stofwisseling dan vrouwen, dus "we" krijgen het minder snel koud,' antwoord ik. 'En mij kun je echt niet wijsmaken dat je stiekem niet heel blij bent dat je een eigen persoonlijke kachel tot je beschikking hebt.'
Ik voel haar glimlachen en ze drukt een kus tegen mijn sleutelbeen.
'Dat kan ik niet ontkennen, nee.'
Ik glimlach even scheefjes en sluit mijn ogen. Een tijdje wieg ik in stilte heen en weer, met haar in mijn armen, en dan zeg ik met licht schorre stem: 'Ik hou van je.'
Ze richt zich een beetje op, zodat ze me aan kan kijken, en neemt mijn gezicht in mijn handen. Ze gaat op haar tenen staan om zachtjes haar lippen op de mijne te kunnen drukken.
'Ik hou ook van jou,' prevelt ze tussen de kussen door. 'Zielsveel.'
We zoenen elkaar weer, steeds inniger, en mijn handen kunnen haar onmogelijk dichtbij genoeg me brengen. Mijn hele lichaam vult zich met een verlangen dat zeurt om gestild te worden en ik zoen haar feller. Ze kreunt zachtjes en ik van het geluid op in mijn mond. Aangezien we allebei naakt zijn, kan ik moeilijk ontkennen welk effect het op me heeft, maar ik ken haar goed genoeg om de kleine signaaltjes op te merken die verraden dat het ook haar niet koud laat.
Langzaam maar zeker bewegen we ons verder richting de muur, tot Paiges rug de wand tegenkomt en ze even scherp naar adem hapt vanwege de plotselinge kou, ook al duurt het maar even. Ik verplaats mijn mond naar haar hals, zoenend en lichtjes zuigend, zodat er een paar donkere vlekken achterblijven op de plekken waar mijn lippen eerst waren.
'Ligt het aan mij of heeft er iemand zin in doucheseks?' vraagt ze met een korte lach.
'Douchevoorspel,' verbeter ik haar terwijl mijn mond langzaam naar beneden afdwaalt, koersend naar haar borsten. 'Wanneer we zometeen seks hebben, wil ik me geen zorgen hoeven te maken om uitglijden of balans verliezen. Ik wil me alleen zorgen hoeven maken over hoe ik je nog harder kan laten komen.'
Ze lacht zachtjes en zegt: 'Omdat de condooms in de slaapkamer liggen, bedoel je.'
Whoops, daar had ik nog niet eens aan gedacht. Ik moet echt ophouden met vergeten dat het nog een paar weken duurt voordat de pil betrouwbaar is. En hoewel ze eigenlijk onvruchtbaar is, is het toch wel handig om anticonceptiemiddelen te gebruiken, want als ze op de een of andere mysterieuze reden toch zwanger weet te raken, is de kans op een miskraam en andere gezondheidscomplicaties nog groter. En aangezien ze blijkbaar als eens zwanger is geraakt lijkt eigenlijk alles mogelijk.
'Dat ook,' geef ik toe en voordat ze nog meer snedige opmerkingen kan maken, neem ik haar tepel in mijn mond en draai er met mijn tong omheen.
Ze hapt naar adem en de kreun die daarop volgt echoot door de douche. Haar vingers kammen door mijn natte haar. Mijn naam komt als een gebed over haar lippen.
Mijn handen, die eerst stevig haar heupen omvatten, verplaatsen zich nu naar haar billen en ik trek haar dichter tegen me aan. Ik druk mijn mond weer op de hare en we zoenen elkaar weer. Ik trek een van mijn handen terug en laat die tussen haar benen glijden. Er gaat een huivering door haar heen en er reist een zachte kreun op in haar keel. Na even haar clit gestimuleerd te hebben, laat ik een vinger in haar glijden en begin die zachten te bewegen.
Niet meer in staat om me terug te kunnen blijven zoenen, haalt Paige haar lippen van de mijne en richt zich op, zodat haar achterhoofd tegen de douchewand leunt. Ik maak gebruik van de mogelijkheid door haar weer in haar hals te kussen.
Plagerig breng ik haar steeds dichtbij een hoogtepunt, maar stop dan even of verander van ritme zodat ze toch niet klaarkomt. Wanneer ze begint te trillen en ik bijna bang ben dat ze door haar benen zal zakken, duw ik haar iets dichter tegen de muur aan om haar overeind te houden.
'Nathan,' brengt ze na een tijdje uit, 'als we nu niet naar de slaapkamer gaan, zal ik opeens een stuk minder verstandig nadenken over condooms, dus doe die douche uit.'
Ik gehoorzaam snel en, niet in staat om van elkaar af te blijven, vinden we zoenend een weg naar de slaapkamer. Ze laat zich op het bed vallen en trekt me met zich mee. Ze rolt zich meteen op haar buik zodat ze naar het nachtkastje kan reiken. Terwijl ze het laatje opent en door de rommel naar de condooms zoekt, geef ik een tik op haar billen en ze maakt een verschrikt geluid. Even werpt ze me over haar schouder een boze blik toe, maar ik grijns gewoon naar haar en ze rolt met haar ogen, waarna ze een condoom pakt en het laatje weer dichtdoet.
Terwijl ze het pakje openmaakt, drukt ze haar mond weer hebberig op de mijne, en mijn armen vinden even een weg om haar slanke, sterke lichaam. Wanneer ze het open heeft, maakt ze zich van me los en aan de blik die in haar ogen ligt wanneer ze me aankijkt kan ik zien dat de echte pret nu pas gaat beginnen.

Een tijdje later liggen Paige en ik weer hijgend naast elkaar op bed, nog half tegen elkaar aan.
'We hadden ons eigenlijk even af moeten drogen toen we de douche uit gingen,' zeg ik buiten adem. 'Nu is het hele bed drijfnat.'
Paige lacht kort. 'Ja, daar had ik dus echt het geduld niet voor.'
Ik glimlach en rol me op mijn zij, naar haar toe, zodat ik een spoor kusjes over de lengte van haar arm kan drukken.
'Jij en je ongeduldigheid worden mijn dood nog eens. Ik ben echt helemaal kapot,' murmel ik tegen de zachte huid van haar schouder.
Ze grinnikt even. 'Yikes, dus dat betekent geen ronde twee?'
'Jij bent echt onverzadigbaar, of niets soms?' zeg ik verbijsterd, waarna ik overdreven zucht. 'Oké, geef me vijf minuutjes.'
Ze glimlacht en buigt zich naar me toe om een paar kusjes in mijn hals te drukken. 'Vijf minuutjes.'
Mijn armen glijden om haar middel heen en ik trek haar dicht tegen me aan. Één van mijn handen strijkt over haar been en heup, en de wereld voelt een beetje lichter. Er is opeens geen Chris of Jack Lockley of Blueberry of een moorddadige Russische familie, alleen maar Paige en mijn armen om haar heen.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Toen ze die douche uit renden dacht ik al: handdoek?
    Maarja...(doeg)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen