Foto bij Scar 138

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Mijn armen glijden om haar middel heen en ik trek haar dicht tegen me aan. Één van mijn handen strijkt over haar been en heup, en de wereld voelt een beetje lichter. Er is opeens geen Chris of Jack Lockley of Blueberry of een moorddadige Russische familie, alleen maar Paige en mijn armen om haar heen.

Wanneer we de volgende morgen voor onze dienst in de kantine zijn, komt Chris weer naar binnen, alsof hij van plan is daar een gewoonte van te maken. We begroeten hem beleefd en proberen hem daarna vooral te negeren, wat vrij goed gaat tot hij ineens fronst, zijn blik gefixeerd op Paige. Ik volg zijn blik en zie dat hij naar haar hals kijkt.
‘Is dat een zuigzoen?’ stoot hij verbaasd uit.
Paige slaagt erin om tegelijkertijd te blozen en te verbleken. Ze probeert tevergeefs haar kraag iets omhoog te trekken om het te verbergen, maar hij heeft het al gezien en is niet van plan om het los te laten. Met een opgetrokken wenkbrauw kijkt hij naar mij.
‘Ben je zo bang dat ik je vriendinnetje afpak dat je haar begint te markeren?’ vraagt hij spottend.
‘Markéren?!’ stoot Paige vol walging uit. ‘Ik ben verdomme zijn eigendom niet.’
Chris maakt een denigrerend, achteloos gebaar ten teken dat ze stil moet zijn, waardoor de blik in haar ogen nog scherper wordt.
‘Even stil, schat, de mannen zijn aan het praten,’ zegt hij met de stem van iemand die tegen een peuter praat.
‘Hoe is dit praten?!’ stoot Paige uit. ‘Dit is helemaal geen gesprek.’
Hij legt haar met één blik het zwijgen op en tot mijn verbazing blijft ze inderdaad stil. Aangezien ik weet dat ze dat alleen zou doen als ze zich echt bedreigd voelt, kom ik tussenbeide.
‘Wat wil je, Chris?’ vraag ik kil.
Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik ben gewoon nieuwsgierig. Het viel me op.’
Ik knijp mijn ogen lichtjes toe, maar hij trekt zich er niet al te veel van aan en wendt zich zelfingenomen tot Paige.
‘Zal ik je er anders ook een paar geven? Dan kun je even kijken wie het het lekkerst kan,’ zegt hij grijnzend en hij zet suggestief een stapje in haar richting. Hij lijkt even over zijn lippen.
‘Chris, doe normaal. Alsjeblieft,’ zegt ze, haar toon steenhard en streng, maar er ligt een kleine trilling in haar stem die ze niet weet te verbergen.
Wanneer hij toch nog iets dichter naar haar toe loopt, zeg ik met waarschuwende stem: ‘Chris.’
Hij draait zich nonchalant wat naar me om en maakt een wegwerpend gebaar.
‘Ach, ik zit maar wat te dollen. Doe niet zo gestrest,’ zegt hij achteloos en hij wendt zich weer tot Paige. Hij buigt zich naar haar voorover en steekt zijn hand naar haar uit. ‘Laat me die plek nog eens zien.’
Hij veegt de kraag van haar uniform opzij, zodat de wijnrode plek in haar hals zichtbaar wordt. Hij strijkt eroverheen en Paige trekt zich geschrokken een stukje terug. Ze zegt met verstikte stem zijn naam, heel zachtjes, als een waarschuwing, als een smeekbede, maar het kan hem niet genoeg schelen om op te houden.
Wanneer ze van hem weg probeert te lopen, sluit zijn hand losjes om haar hals, niet hard, en niet alsof hij haar probeert te wurgen, maar eerder als een vreemd soort reflex. Hoewel het overduidelijk een van de achterlijkste dingen is die hij kon doen, kan ik niet ontkennen dat het me onwaarschijnlijk lijkt dat hij oprecht de intentie heeft haar pijn te doen, want dat zou hij niet doen met getuigen erbij. Paiges instinct neemt het echter van haar over en ik zie iets verkrampts in haar blik, iets wat verder gaat dan angst of paniek, waarna haar ogen ineens leeg en glazig worden en ze opeens bewusteloos in elkaar zakt.
Chris' eerste reactie is om haar verschrikt los te laten, waarna hij beseft dat zwaartekracht toch echt geen uitzondering gaat maken voor deze situatie en haar op probeert te vangen, maar hij kan niet voorkomen dat haar hoofd op de linoleum vloer slaat. Een fractie van een seconde later heb ik hen ook bereikt en ik weet niet zeker of ik Chris nu al uit moet schelden of ik me eerst om Paige moet ontfermen. Uiteindelijk wint mijn bezorgdheid om Paige en ik zeg: 'Chris, ga naar Marco en zorg ervoor dat hij hulp laat komen.'
'What the fuck, man?! Ik raakte haar nauwelijks aan! What the fuck is er aan de hand?!' roept hij met schrille stem uit. Hij klinkt bang. Bang dat hij de schuld krijgt. Bang dat iedereen boos op hem wordt. Maar niet bang dat er serieus iets mis is met Paige. Nee, dat niet. Hij denkt alleen aan zichzelf.
Ik weet ook niet precies "what the fuck er aan de hand is", maar ik denk niet dat ik daar nu antwoorden op kan krijgen, dus ik focus me maar gewoon op het feit dat mijn vriendin bewusteloos op de grond ligt en daar iets aan gedaan moet worden.
'Chris, ga hulp halen,' herhaal ik, met scherpe, indringende stem.
Hij wil duidelijk nog meer protesten maken, maar hij knikt maar gewoon stug en verlaat dat kamer. Ik wend me weer tot Paige. Niet precies wetende wat ik moet doen, strijk ik maar wat over haar wang en zeg smekend haar naam, alsof dat zal helpen. Op de politie-academie hebben we wel een EHBO-cursus gedaan, maar omdat het nu om Paige gaat, ben ik te erg in paniek om te weten wat ik moet doen.
Gelukkig hoor ik al snel de deur weer opengaan en als ik over mijn schouder kijk zie ik Marco en Hailey binnenkomen. Chris heeft blijkbaar wijselijk besloten om zich er niet meer mee te bemoeien.
'Oké, wat is er aan de hand?' vraagt Hailey terwijl ze naar ons toe loopt en ook bij Paige neerhurkt.
Niet precies wetende wat, of hoeveel, ik moet vertellen, stamel ik wat er de afgelopen paar minuten gebeurd is. Hoewel ik Haileys gezicht zie verstrakken - niemand is een fan van Chris - blijft ze professioneel en ze zoekt snel bij Paiges pols naar haar hartslag, om te kijken of die een beetje regelmatig was.
'Heeft ze genoeg gegeten en gedronken vandaag?' vraagt ze terwijl ze Paige onderzoekend aankijkt.
'Ja.' Sinds ik erachter ben gekomen dat ze de neiging heeft om minder te eten en drinken wanneer ze ergens mee zit, ben ik onbewust bij gaan houden of ze per dag wel genoeg binnenkrijgt, en ze heeft vanochtend prima ontbeten.
'Had je het idee dat ze eerder al wat duizelig was?'
Ik schud mijn hoofd. 'Nee. Nee, alles leek normaal.'
'Dan zal het wel door de paniek komen,' zegt Hailey een beetje wrang. 'Ik denk niet dat ze naar het ziekenhuis hoeft, tenzij ze over vijf à tien minuten nog steeds niet wakker is. Daarna moeten we even kijken of ze misschien een hersenschudding heeft, als ze inderdaad haar hoofd heeft gestoten. En zorg dat je haar hoofd in die tussentijd niet optilt, want dat kan de bloedtoevoer naar haar hersenen belemmeren.'
Ik knik. Hailey en ik begrijpen wat er aan de hand is, voor zover dat mogelijk is, maar Marco heeft geen idee. Paige heeft me ooit verteld dat, toen Jack Lockley haar verkracht heeft, hij haar bij haar hals vastgreep om haar in bedwang te houden en dat ze om die reden in paniek raakt als iemand haar daar zomaar aanraakt. Ik weet dat ze dat Hailey waarschijnlijk ook verteld heeft. Marco, echter, weet überhaupt niet eens dat ze ooit verkracht is geweest. Gelukkig stelt hij gewoon geen lastige vragen.
Het duurt een minuut of twee voordat Paige wakker wordt. Eerst gaan haar ogen maar een klein stukjes open, en ze vallen steeds weer dicht. Het lijkt alsof ze nog niet helemaal weet dat ze überhaupt wakker is. Dan, opeens, lijkt de realiteit weer als een vlaag over haar heen te komen en gaat diezelfde schok van adrenaline weer door haar heen die er ook voor heeft gezorgd dat ze flauwviel. Ze schiet abrupt overeind, zodat ze zit, en waar haar ademhaling eerst zo langzaam was dat ik me moest inspannen om het überhaupt te zien, komt de adem nu schokkerig en onregelmatig over haar lippen. Ze kijkt flitsend om zich heen, alsof ze ergens naar zoekt, maar ik denk dat ze zo in paniek is dat ze niet eens echt registreert wat ze ziet.
'Paige? Paige, ik ben het. Het is oké,' zeg ik, wat haar aandacht lijkt te trekken, want met een ruk kijkt ze me aan, haar ogen nog altijd wijd opengesperd van angst. Haar hele lichaam trilt een beetje, en ze ziet er zo angstig uit dat het pijn doet. Ik zeg weer, bijna een fluistering: 'Het is oké.'
Ze antwoordt niet en kijkt om zich heen, zodat ze nu ook Hailey opmerkt.
'Wat... wat doe jij hier?'
'Je viel flauw,' zegt Hailey, nog steeds met haar serieuze doktersstem.
Paige schudt haar hoofd van nee, wat blijkbaar pijn doet, want ze krimpt meteen ineen.
'Ik bedoelde: wat doe je op het bureau?' vraagt ze, door de pijn heen bijtend.
'Ik ging toevallig even een keertje met Marco mee, aangezien hij het niet zo druk had,' antwoordt ze, waarna ze een zachte, doch dwingende hand op haar schouder legt. 'Paige, ga weer eventjes liggen, oké?'
Ze schudt weer van nee, alsof dat deze keer geen pijn zal doen. 'Ik red me wel.'
'Paige,' zegt Hailey scherp. 'Ik heb hier jaren voor gestudeerd. Ga verdomme weer liggen.'
Het klinkt eerder streng dan boos, maar het is genoeg om Paige over te halen, want ze laat zich weer op de grond neerzakken.
'Denk je dat het goed gaat als we je naar een van de banken verplaatsen? Dat is misschien comfortabeler dan de vloer,' stelt Hailey voor.
'Nee,' mompelt Paige. Een verklaring geeft ze niet. Het ziet eruit alsof ze elk moment weer van haar stokje kan gaan.
Hailey knikt en wendt zich eventjes tot Marco. 'Liefje, kun je een glaasje water gaan halen?'
Hij knikt meteen en verlaat de ruimte. Ze draait zich weer om naar Paige.
'Kun je je herinneren wat er gebeurd is?' vraagt ze.
Het duurt even voordat ze antwoordt, alsof ze te afwezig is om een gesprek te voelen.
'Ja... Ik... Nee... I-Ik... Het is... Ik...' sputtert ze, en wanneer haar ademhaling opeens weer heel snel wordt, legt Hailey geruststellend haar hand op haar arm.
'Shhh, het is oké. Je hoeft niet te antwoorden,' sust ze haar. 'Je hebt je hoofd gestoten. Heb je hoofdpijn?'
'Ja.'
'Denk je dat je zometeen misschien weer flauw zal vallen?'
'I-Ik weet het niet.'
Mijn hand gaat automatisch naar de hare, bijna als vanzelf, en ze kijkt me weer aan, haar grijze ogen nog altijd een beetje angstig.
Ik druk een kus op de rug van haar hand en zeg zachtjes: 'Het is oké.'
'Oké, Paige, ik wil dat je nog een tijdje blijft liggen en daarna pas gaan we proberen om te zitten. En als dat dan nog niet helemaal goed voelt, ga je weer eventjes liggen en zo komt het uiteindelijk wel goed, oké?' legt Hailey geduldig uit en Paige antwoordt met een halfslachtig, beamend geluidje.
Marco komt weer naar binnen en geeft het glaasje water dat hij gepakt heeft aan Hailey, waarna hij zich een beetje ongemakkelijk weer een paar stappen terugtrekt.
Even kijkt Hailey naar mij en ze zegt: 'Help haar niet met drinken. Als ze niet zelf kan drinken, moet ze helemaal nog niet drinken, want dan verslikt ze zich misschien sneller.'
Ik knik en kijk stilletjes toe terwijl ze Paige inlicht.
'Oké, misschien is het goed als je even wat drinkt, maar dan moet je wel een stukje overeind komen. Denk je dat dat je lukt of zullen we even wachten?'
'Even wachten,' lispelt Paige slapjes.
Hailey knikt en legt het bekertje weg. Ondertussen strijk ik een los plukje haar uit haar gezicht en probeer te bedenken wat ik in godsnaam kan zeggen of doen om het beter voor haar te maken. Het idee dat er waarschijnlijk helemaal niks is wat ik kan doen, weiger ik te accepteren.
'Nathan, ik voel me niet zo lekker,' murmelt ze dan, en ik zie haar blik weer glazig worden.
Ik verstijf meteen, maar Hailey gebaart dat ik rustig moet blijven.
'Ze gaat weer flauwvallen. Niet in paniek raken,' waarschuwt ze me met vlakke stem. En ze heeft gelijk, want Paiges ogen zakken weer dicht en ze gaan niet meer open.
Ze zei dat ik niet in paniek moest raken, maar ze is mijn moeder niet, dus ik doe het lekker toch.
'Ze is weer flauwgevallen. Waarom is ze weer flauwgevallen?' vraag ik gepikeerd.
'De klap op haar hoofd, waarschijnlijk. Het lijkt me niet ondenkbaar dat ze een hersenschudding heeft,' legt ze uit.
'Moet... Moeten we met haar naar de dokter?' vraag ik.
'Ik ben de dokter,' zegt ze scherp, waarna ze zich tot haar man wendt. 'Is de EHBO-post momenteel vrij?'
Hij knikt. 'De arts is er vandaag niet, maar ik heb de sleutel.'
'Ligt daar apparatuur om bloeddruk en hartslag mee te meten?' vraagt ze.
'Uh... Volgens mij wel,' zegt hij een beetje aarzelend. 'Ik kom er niet zo vaak.'
Hailey knikt bedachtzaam.
'Oké, dat komt wel goed. Ik kan me niet indenken dat ze daar niet zullen hebben wat ik nodig heb.' Ze wendt zich tot mij. 'Kun je haar dragen?'
Ik knik.
'Oké, mooi. Dan brengen we haar daar even naartoe.'
Ik knik weer, want dat is het enige wat ik kan, en til Paige zo voorzichtig mogelijk van de grond. Ik laat haar hoofd tegen mijn borstkas en schouder leunen, zodat ze niet zoveel last zijn krijgen van haar nek. Ik volg Hailey en Marco naar de het EHBO-kantoortje, waar ik Paige neerleg alsof ze van glas is gemaakt.
'Oké, wat kan ik doen?'
'Niet in de weg staan en er zijn voor als ze wakker wordt,' gebiedt Hailey. 'Ik ga even naar haar hartslag luisteren en haar bloeddruk meten, voor het geval dat die te laag zijn of zo. Als dat gewoon normaal is, kunnen we het beste wachten tot ze weer bij bewustzijn is en dan zal ik een paar testjes doen om vast te stellen of ze een hersenschudding heeft, wat waarschijnlijk zo is. Oké?'
Ik knik gehoorzaam en kijk zwijgzaam toe terwijl ze wat testjes bij Paige uitvoert.
‘Oké, qua hartslag, ademhaling, bloeddruk en dergelijke lijkt alles oké, dus er is geen duidelijke reden tot paniek. Aangezien ze net aangaf dat ze hoofdpijn had en weer buiten bewustzijn raakte, is de kans op een hersenschudding wel heel groot, maar dat testen we wel weer wanneer ze wakker wordt.’
Ik knik weer, want ik weet niet wat ik in godsnaam moet zeggen. Ik probeer überhaupt nog te verwerken wat er gebeurd is.
Hailey heeft dit soort situaties duidelijk wel vaker meegemaakt en voelt aan wat mijn probleem is, want ze pakt een stoel die tegen de muur geleund staat en zet die naast de tafel neer, zodat ik bij Paige kan ga zitten. Ik murmel een bedankje en laat me op de stoel neerzakken. Mijn hand vindt die van Paige. Ik weet dat ze niet ernstig gewond is, en al helemaal niet in levensgevaar, maar als ze daar zo ligt, lijkbleek beangstigend stil, kan ik niet anders dan haar gelijkenis met Blueberry opmerken, toen ze ziek was. Het zorgt ervoor dat mijn keel zich dichtsnoert en elke ademteug een gevecht is.
Heel kort voel ik Haileys hand op mijn schouder, in een poging tot troost, ook al is het duidelijk dat ze niet helemaal weet wat ze moet doen. Ze kan een kinderhartje opereren, en gebroken botten oplappen, maar wat doe je als je beste vriendin bewusteloos is geraakt omdat er herinneringen in haar hoofd zitten die haar zo bang maken dat ze erdoor flauw kan vallen?
En dan heb je Chris nog, die hier niet ontslagen om zal worden, omdat zijn vader een invloedrijke hoofdcommissaris in Maine is. Ik kon aan hem merken dat het niet zijn bedoeling was om Paige echt iets aan te doen, ook al is het nog steeds een godvergeten klootzak die het woord “nee” niet begrijpt, maar ik wil nog steeds het liefste zijn ogen uitkrabben.
'Waar is Chris?' vraag ik, niet wegkijkend van Paige, alsof er iets mis zal gaan als ik haar uit het oog verlies.
'Die heb ik op patrouille gestuurd,' antwoordt Marco. 'Ik wist niet precies hoe erg Paige eraan toe was. En ik wist ook niet hoe erg jij eraan toe was. Het leek me niet handig om jullie in hetzelfde gebouw te hebben.'
Ik knik stilletjes, want hij heeft een punt.
'Hoe lang denk je dat het duurt tot zijn vader op de stoep staat?' vraag ik, want ik weet dat hij op zal komen dagen. Hij is invloedrijk, en Chris kan nog best wel eens in de problemen komen voor wat er vandaag gebeurd is, zelfs als hij niet zoveel schade aan wilde richten, dus hij zal met Paige willen praten om haar ervan te overtuigen geen klacht in te dienen. Als Paige aangifte zou doen, zou Chris zeker zijn baan kwijtraken, want hij had nu eenmaal met zijn gore poten van haar af moeten blijven. Het was niet zijn bedoeling om haar zo bang te maken dat ze flauw zou vallen, maar hij genoot duidelijk van haar angst en wist dat hij het niet had moeten doen. En aangezien hij zijn vaders oogappeltje is, zal zijn vader er alles aan doen om ervoor te zorgen dat Paige zich stil houdt.
'Het zou met niet verbazen als hij er morgen al is,' antwoordt Marco. Ik hoor iets van angst of onzekerheid in zijn stem, want Chris' vader is hoger in rang dan hij en hij kan in principe weinig doen om Paige te helpen, ook als hij dat zou willen. Hij is dan wel commissaris, maar de mensen die boven hem staan proberen hem een beetje als marionet te gebruiken en als het erop aankomt, kan hij maar weinig invloed uitoefenen. Hij heeft een hele hoop goede bedoelingen en heel weinig kansen om daar iets mee te doen.
'Fuck,' is het enige wat ik uit weet te brengen, want dat omschrijft de situatie eigenlijk best goed.
Hij laat een snuivend lachje horen, verbitterder dan ik van die normaal zo onschuldige, opgewekte Marco gewend ben.
'Zeg dat wel, ja.'

Reacties (2)

  • Sunnyrainbow

    Ik mag toch hopen dat Paige zich niet het zwijgen op laat leggen door een hoofdcommissaris..

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Neee! Laat chris hiervoor boeten!
    Die kl**tzak😡

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen