. . .

‘Dit weekend kwam je stiefbroer, toch?’ vroeg Dana terwijl ze naast haar vriendin aan een tafeltje ging zitten. Lindsay had er wekenlang over lopen klagen en Dana hoopte maar dat de jongen meegevallen was. Anders moest ze haar gezeur nog veel langer aanhoren.
      ‘Ja,’ bromde Lindsay.
      Hij was dus niet in de smaak gevallen. Het verbaasde Dana niet echt – Lindsay was erg kieskeurig als het aankwam op de mensen die ze aardig vond. Meestal werd haar oordeel alleen door het uiterlijk gevormd. Het zat Dana niet dwars – uiteindelijk had ze alleen haarzelf ermee en bleef haar vriendenkring klein en de contacten oppervlakkig.
      ‘Het is een straatrat. Ik wil echt niet met hem samen gezien worden.’
      Dana moest grijnzen om die opmerking. Haar vriendin keek stug langs haar heen, waaruit Dana nog een andere conclusie trok. ‘Maar hij was wel knap?’
      Haar kaak verstrakte. ‘Nee,’ bromde ze. ‘Hij heeft iets maar hij is niet knap. Hoe dan ook – ik hoop dat ie snel weer opdondert. Zo’n figuur als stiefbroer hebben doet mijn reputatie echt niet goed.’
      Dana gniffelde. Zelf gaf ze geen moer om haar reputatie – dat was alleen maar beperkend. Ze praatte met wie ze zin had, het kon haar niet schelen hoe anderen daarover dachten. Ze wist dat ze velen gechoqueerd had met haar vriendjeskeus, maar Maddox was nu eenmaal one of a kind en ze vond hem intrigerend.
      Ze richtte haar aandacht op de leerkracht toen de geschiedenisles begon. Na een kwartier ging de deur open en stapte er een jongen naar binnen. Zijn wangen hadden een rossige gloed toen hij zich tot de leerkracht wendde.
      ‘Sorry,’ mompelde hij. ‘Iemand vond het grappig om de nieuwe jongen een compleet verkeerde richting te wijzen.’
      Dana’s lippen krulden om in een meelevende glimlach. Hoewel hij zich overduidelijk gegeneerd voelde, liet hij niet de schouders hangen.
      ‘Je kunt daar gaan zitten.’ Meneer Nicholson gebaarde naar de enige vrije stoel die er nog was. Naast Shay, die vluchtig naar de jongen keek en daarna met vuurrode wangen naar haar tafelblad staarde.
      Dana kon wel zien waarom, want de nieuweling had een knap gezicht, een aantrekkelijke bouw en hij was anders dan anderen met zijn korte hanenkam en de tribal-tattoos aan weerszijden ervan.
      ‘Meneer Ortiz, is het toch?’ vroeg de leraar.
      ‘Ja.’ De jongen knikte en keek even de klas rond bij wijze van introductie. ‘Juice.’
      Patty, die voor Dana zat, schoot in de lach. ‘Wat is dát nou weer voor een naam.’
      ‘In elk geval minder afgezaagd dan de jouwe,’ merkte Dana op.
      Daarna lachte er niemand meer om zijn naam.
      Juice draaide zijn hoofd opzij om te zien bij wie de stem vandaan kwam. Een dankbare glimlach trok over zijn gezicht, die Dana vriendelijk beantwoordde. Wat een schatje. Zijn glimlach trok echter weg toen zijn blik opzij gleed. Zijn kaak verstrakte en hij draaide zich weer om.
      Dana keek opzij. Lindsay’s grijns sprak boekdelen.
      ‘Is hij echt je stiefbroer?’ vroeg Dana verrast. Daarna fronste ze. ‘Damn… Ben jij degene die hem naar het verkeerde lokaal heeft gestuurd?’
      Onschuldig haalde Lindsay haar schouders op. ‘Hij is een schooier. Ik wilde echt niet gelijk met hem hier aankomen.’
      ‘Hoezo niet? Lekkerdere jongens hebben nog nooit aan je zijde gestaan.’
      Lindsay kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Laat je vriendje het maar niet horen.’
      Dana haalde haar schouders op. Haar dreigende toon was eerder lachwekkend dan wat anders – zelfs al was het waar. Maar dat zou ze niet hardop toegeven. ‘Hij weet best dat hij niet de enige knappe jongen op aarde is.’
      ‘Pas maar op. Voor je het verdwijnen die knappe jongens van je op mysterieuze wijze.’
      Dana reageerde er niet op. Hoewel ze nu al een paar maanden met Maddox ging, wist ze nog steeds niet zo goed wat haar vriendin daar werkelijk van vond. Soms maakte ze venijnige opmerkingen over hem, soms prees ze hem de hemel in het was ook niet ongewoon dat ze met hem probeerde te flirten. Dana hield het maar op slecht verborgen jaloezie.
      Haar ogen dwaalden naar de nieuwe jongen af, die een beetje verstrooid door zijn tekstboek bladerde in de hoop de les op te kunnen pikken. Van Shay hoefde hij niet veel hulp te verwachten, die was te verlegen om tegen een jongen te praten, laat staan eentje die knap was én een ruig randje had. Dana zat zelf echter aan de andere kant van de ruimte, en dus liet ze hem maar en probeerde zich weer op de les te concentreren.

. . .


Dana wist dat ze de nieuwe jongen niet te veel aandacht moest geven. Hij zat in zijn eentje in de aula en ze had met hem te doen. Zielig zag hij er niet uit, maar toch… Ondanks zijn stoere uiterlijk vermoedde ze dat hij een gevoeligere jongen was dan hij aan anderen wilde laten zien en los daarvan hunkerde iedereen op een eerste schooldag naar een vriend.
      Toen hij haar kant opkeek en haar een aarzelende glimlach toonde, kwam ze al bijna overeind om die glimlach eens van dichterbij te kunnen kijken. Ze wist echter dat het de dingen alleen maar moeilijker voor hem zou maken. Een groot deel van de school vreesde haar vriend. Als Dana nu naar Juice toe zou gaan, zou ieder ander hem links laten liggen uit angst om zich Maddox’ woede op de hals te halen.
      Dana vond dat iedereen schromelijk overdreef. Maddox was dan misschien geen engeltje, maar hij was ook weer geen psychopaat. Hij was gewoon ruw en mysterieus – anders dan alle andere jongens op school.
      Ze zag met een glimlach hoe Maz bij Juice aan tafel ging zitten. Koziks kleine broertje. Dana kende hem niet zo heel goed, de jongen hield zich vooral uit haar buurt, bang als hij was voor haar broer. Hij was er ongetwijfeld van overtuigd dat Happy hem in stukjes zou snijden als hij haar per ongeluk liet struikelen.
      Dana grijnsde om haar eigen gedachte, pakte haar tas en zette die op de tafel om haar lunch eruit te halen. Vanuit haar ooghoeken zag ze een beweging; Maddox zakte op de stoel naast die van haar neer, die door ieder ander expres leeg was gelaten. Voor ze hem kon begroeten, gleden zijn vingers om haar kin en drukte hij zijn lippen stevig op die van haar.
      Dana kuste hem terug – zij het niet helemaal van harte. Het was niet zo dat ze iets had tegen zoenen in het openbaar – als mensen dat vervelend vonden keken ze maar een andere kant op – maar ze vond het wel moeilijk om Maddox in te schatten. In de meeste gevallen wilde hij helemaal geen genegenheid tonen, niet openlijk, maar er waren momenten waarop hij dat wel deed. Vaak niet uit liefde, maar alsof hij de school eraan wilde herinneren dat ze bezet was.
      Dana liet het van zich afglijden, zoals ze wel vaker met zijn vreemde buien deed. Terwijl ze haar broodtrommel opende, schoten haar ogen weer naar Juice. Die was nog steeds met Maz in gesprek. Ze was blij voor hem dat hij in elk geval bij iemand aanspraak had.
      ‘Wie is dat?’ klonk Maddox’ stem vlak bij haar oor.
      Dana voelde dat ze een blos kreeg – waar ze zichzelf om haatte. Een ogenblik geleden had ze zich nog voorgenomen dat ze niet wilde dat Juice zijn aandacht zou trekken, maar nu was het alsnog gebeurd.
      ‘Hij is Lindsays stiefbroer,’ vertelde ze hem. ‘Hij zit bij ons in de klas.’
      ‘Hmm.’ Maddox’ ogen bleven op de jongen hangen.
      Dana bad stilletjes dat Juice niet opnieuw naar haar zou kijken – maar natuurlijk deed hij dat wel. Zijn ogen gingen van haar naar Maddox en weer terug. Met haar blik probeerde ze hem te vertellen dat hij zijn aandacht ergens anders op moest richten, maar ze bezat geen telepathische gave.
      Toen boog ze zelf maar haar hoofd. Maddox was gespannen als een boog en ze legde een beetje sussend een hand op zijn been.
      Hoe aardig die nieuwe jongen er ook uitzag – ze kon maar beter ieder contact vermijden. In elk geval totdat Maddox hem niet meer in zijn vizier had en hem als een potentiële indringer in haar leven beschouwde.

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Hij was ook weer geen psychopaat.

    Hmmmm... You sure?:8

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Dit gaat natuurlijk verkeerd aflopen..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen