ELINE POV

"Rustig aan, Eline." fluistert een stem je toe. Je ziet een wazige schim door de spleetjes van je ogen. Een fel licht doet je je ogen weer sluiten. Je kreunt en gromt licht. "Waar ben ik? W-wat is er gebeurd?" vraag je met je hand voor je ogen. "Je viel flauw in de keuken deze voormiddag. Je moet rusten." fluistert de stem waarvan je denkt dat ze van Sebastian is. Je smekt met je lippen over elkaar. "Droge mond?" "Uhu." antwoord je vermoeid. Je opent je ogen. Sebastian schenkt je een glas fruitsap uit in een voor jou vreemde kamer. "Je bent bij mij thuis..." glimlacht Sebastian. "No worries." Je neemt het glas vitaminen aan en drinkt het in één teug leeg. "Dankje." knik je. Sebastian zet het glas naast je op de kleine salontafel. Je kijkt rustig rond door zijn woonkamer. De kamer is heel sober ingericht, enkel het hoogstnodige staat er. Een minimalistische grijze zetel waar je in ligt, de kleine tafel, een donkerblauw fauteuil met een krant op de leuning. Aan de muur hangen twee moderne blauwgetinte schilderijen. "Gaat het al wat beter?" vraagt Sebastian bezorgd. Je geeuwt en knikt. "Ik snap het alleen niet. Ik voelde me goed. Denk ik." fluister je verward. "Natuurlijk voelde je je goed, Eline. Heb je enig idee hoeveel pijnstillers je nam? Heb je nog veel pijn van het ongeluk? Is er iets?" Je staart los door Sebastians bezorgde blik heen en bijt je tanden stevig op elkaar. Hij merkt dat er tranen vormen op je oogleden. "Oh Eline... Dat was niet mijn bedoeling. We zijn gewoon bezorgd." Je wrijft je tranen vluchtig weg. "'t Is oke." mompel je. "Heb je Tom verwittigd?" Sebastian knikt. "Hij is onderweg maar staat al uren in de file buiten de stad, ergens een ongeval." Je zucht. "Niet goed?" vraagt Sebastian. "Geen idee." Je haalt je schouders op. "Ik... Ik weet het niet meer Sebastian. De laatste weken gingen zo snel. Ik ging van het meisje uit het boerendorp naar de voorpagina van elk meidenblad in een vingerknip. En dan het ongeval. Mijn hoofd doet zo'n pijn. Mijn hoofd zit bomvol. Jullie zijn allemaal zo lief maar..." Je zucht. Sebastian wacht geduldig af terwijl jij ongemakkelijk met je vingers over elkaar wrijft. "En dan Tom. Oh Tom. Ik kwets hem zo. En hij bedoelt het allemaal zo goed. Maar ik kan niet functioneren. Dankzij die pillen lukte het min of meer maar ik kan niks verwerken. Ik. Ik moet alleen zijn." Bij de laatste woorden kun je je tranen niet meer beheersen. Je snikt het uit. Sebastian omhelst je nietszeggend met zijn goede arm en plaatst zijn kin op je haardos. "Het komt allemaal goed, Eline. Neem je tijd. Rust. Neem alle tijd van de wereld. Niemand kan dit op een paar dagen verwerken. Zelfs jij niet, koppigaard." glimlacht Sebastian. "En het restaurant!? Sebastian, wat? Wie staat er in de keuken?!" Bezorgd kijk je recht in zijn ogen. "Sssttt Eline. Daar hoef jij je nu geen zorgen over te maken." Je kijkt in zijn donkere ogen door je laatste tranen heen en kan een kleine glimlach niet tegenhouden. Sebastian schuift enkele haren achter je oor en laat zijn hand er rusten. Met zijn duim stopt hij een traantje op je kaak. Jullie delen een intense blik in stilte tot je hoort hoe Sebastian diep slikt en uitademt. "Kan ik naar het toilet hier?" vraag je opgejaagd. "Ja... Tuurlijk." Sebastian laat je geschrokken los en toont je de weg.

"Nogmaals bedankt!" Tom geeft Sebastian een schouderklop en klikt de auto los. Je stapt in stilte in aan de passagierskant. Je staart in de verte door het venster terwijl je de woorden van Tom onbewust negeert. Je opent je gsm bij het horen van het deuntje. "Praat met Tom x" lees je. Je stopt je gsm weg en legt je hand bovenop Toms hand op de versnellingspook. Je kijkt hem niet aan maar voelt dat hij je wel aankijkt en probeert een glimlach op je mond te toveren. Hij wrijft zachtjes met zijn duim over je pink afwisselend met kleine wanhopige kneepjes. Je gedachten razen door elkaar. Ze verspringen van het ongeval, naar Tom, naar de blik met Sebastian van net. Je sluit je ogen tot Tom de oprit oprijdt. Hij helpt je uitstappen en laat onmiddellijk een bad voor je lopen. "Zal je deugd doen." zegt hij zonder veel emotie. Je knikt met een lege blik terug en houdt hem tegen als hij de badkamer wil uitstappen. Achter je sluit je de deur met je voet. Je legt je handpalm vlak op Tom zijn borstkas en duwt hem zachtjes richting de badrand. "Blijf." zeg je haast onverstaanbaar. Tom leest je lippen en gaat zitten. "Zeker?" vraagt hij met een hoge stem. "Zeker." Je laat je zakken op zijn schoot en trekt zijn t-shirt uit. Hij laat zijn handen onder jouw bloes glijden en hij trekt het over je hoofd. Je nestelt je hoofd in zijn nek en hij slaat zijn armen om je heen. Hij geeft je een lange zachte zoen op je haar. Jullie zitten daar nog minutenlang in stilte. Het enige wat je hoort is de waterstraal en jullie ademhaling. Die van Tom zacht. Die van jou minder zacht. Tom draait de kraan dicht. Je neemt plaats in bad tussen zijn benen en rust op zijn bovenlichaam. Hij legt zijn armen rond je heen, zijn handen op je bovenbillen. Je voelt zijn adem in je nek. Hij kust je lieflijk. "Tom?" vraag je stil. "Ja, Eline?"
"Dankje."

Reacties (1)

  • DreamMachine

    Aahhwwwww ik vind het zo zielig en ook zo lief en ik vind ook wel dat je snel weer verder moet!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen