Foto bij Scar 139

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Fuck,' is het enige wat ik uit weet te brengen, want dat omschrijft de situatie eigenlijk best goed.
Hij laat een snuivend lachje horen, verbitterder dan ik van die normaal zo onschuldige, opgewekte Marco gewend ben.
'Zeg dat wel, ja.'

Wanneer Paige uiteindelijk weer wakker wordt, doet Hailey een paar testjes die inderdaad uitwijzen dat ze een hersenschudding heeft opgelopen. Hoewel we dit eerder hebben meegemaakt, instrueert Hailey me toch even wat ik moet doen. De komende vierentwintig uur moet ik haar elke twee uur even wakker maken om haar wat te laten drinken en te testen of ze niet al te suf is. Als ze haar naam kan noemen, is ze helder genoeg. Als ze niet slaapt, moet ik haar toch om de twee uur even wat laten drinken en ondervragen. Ze mag geen Advil, maar alleen codeïnevrije paracetamol, en ze mag niet te lang achter elkaar op een beeldscherm kijken of in fel verlichte ruimtes zijn. Ook waarschuwt ze me nog een keer dat Paige misschien een beetje verward kan zijn de komende paar uur, en dat ik naar de eerste hulp moet gaan als ik haar niet wakker krijg. Toen Paige terugkwam van de ontvoering van haar vader en ook een hersenschudding had, heb ik het hele verhaal al gehoord, maar uit angst dat ik inmiddels iets vergeten ben, luister ik van begint tot eind naar wat ze te zeggen heeft.
Aangezien Paige absoluut niet in staat is om te werken, breng ik haar naar huis, en aangezien ik degene ben die haar om de twee uur moet wekken en haar een beetje moet verzorgen, ga ook ik niet terug naar het bureau. We kunnen volgende week wel een extra dienst draaien.
Ik help Paige naar bed en dek haar toe, de gordijnen zo goed mogelijk gedicht en alle lichten in de slaapkamer uit. Ik zet een wekker voor over twee uur, zodat ik niet vergeet om haar wakker te maken, en laat haar slapen.
Ik ga naar de woonkamer en kijk wat tv, op een zo laag mogelijk volume, zodat Paige er geen last van heeft.
Wanneer uiteindelijk de wekker afgaat, sluip ik de slaapkamer binnen. Ik ga op de rand van het bed liggen en leg voorzichtig mijn hand op haar schouder. Ik schud haar lichtjes een beetje heen en weer, zodat haar ogen uiteindelijk open gaan. Ze knippert een paar keer, duidelijk een beetje gedesoriënteerd. Ik strijk zachtjes een lok haar uit haar gezicht en geef een kus op haar voorhoofd.
‘Hé, liefje. Ik moest je om de twee uur wakker maken, weet je nog?’ help ik haar herinneren.
Ze knikt vermoeid. ‘Ik ben wakker.’
Ik glimlach lichtjes en geef haar weer een kus, deze keer op haar wang.
'Weet je nog wat je naam is?' vraag ik, Haileys instructies gehoorzamend.
Ze knikt. 'Paige Bourgeoiselle.'
'En weet je nog hoe ik heet?' vraag ik voor de zekerheid.
'Nathan Darling,' antwoordt ze en ik knik.
Ik geef haar het bekertje water aan en kijk toe hoe ze een paar slokjes drinkt. Wanneer ze klaar is, neem ik het weer van haar aan en strijk eventjes over haar wang.
'Hoe voel je je?'
'Ik...' Ze kauwt even op de binnenkant van haar wang. 'Ik... Alles voelt zo... wazig. Ik ben gewoon moe en ik heb hoofdpijn en ik ben zo in de war. Ik... Ik wil gewoon alleen nog maar liggen en slapen.'
'Wil je nog een pijnstiller?' vraag ik. 'Je mag er vandaag nog ongeveer drie.'
Ze murmelt een zachte "nee", en geeft aan dat ze alleen nog maar wil slapen.
‘Ga dan maar weer slapen. Dan kom ik over een twee uurtjes weer even langs,’ zeg ik.
Wanneer ik aanstalten maak om op te staan, verstrakt ze een beetje en ze kijkt me een beetje angstig aan, met ogen die bijna vochtig lijken.
‘I-Ik...’ stottert ze. ‘W-Wil je alsjeblieft bij me blijven tot ik weer slaap?’
Ik knik en ga naast haar in bed liggen, boven de dekens. Ik trek haar dicht tegen me aan, met haar hoofd onder mijn kin. Ze ligt als een burrito in haar dekens gerold in mijn armen, wat onder andere omstandigheden grappig was geweest.
Het duurt maar een paar minuten voor ik haar ademhaling kan horen veranderen en ik weet dat ze slaapt. Uit angst om haar toch wakker te maken, blijf ik nog een tijdje bij haar liggen voordat ik me voorzichtig van haar losmaak en de slaapkamer verlaat.
De rest van de dag bestaat uit dezelfde routine, waarbij ik elke twee uur langskom om haar te ondervragen en wat drinken te geven, en haar daarna weer laat slapen. Tegen de tijd dat het avond is, weet ik haar toch over te halen om wat te eten, ook al heeft ze zoveel last van de hoofdpijn dat het haar misselijk maakt.
De ene keer dat ik haar wakker maak is de helderder dan de andere, maar geen enkele keer heb ik echt het idee gehad dat er iets heel erg mis is, dus langzamerhand sta ik mezelf toe om me steeds minder zorgen te maken.
De zorgen komen pas weer wanneer Marco de volgende ochtend belt en zegt dat we om tien uur 's ochtends op het bureau moeten zijn, want Chris' vader is van Maine naar Nebraska gevlogen en wil met Paige praten, ook al heeft ze een hersenschudding en staan we geen van beiden ingeroosterd voor een dienst vandaag. Ik wil eerst protesteren, maar ik besef al snel dat Marco waarschijnlijk al alles heeft gedaan om dit te voorkomen, en dat er niets is wat we nog aan de situatie kunnen veranderen, dus ik bedank hem en maak om acht uur Paige wakker.
De eerste paar minuten is ze vooral een beetje gedesoriënteerd, en bijna niks van wat ik zeg lijkt binnen te komen, maar uiteindelijk weet ik toch tot haar door te dringen en ze wordt langzaamaan een beetje wakker. Ik leg een paar keer uit wat er gaat gebeuren, tot ik zeker weet dat ze het snapt, en help haar om in bad te gaan. Aangezien ik veel te bang ben dat ze weer in slaap valt en verdrinkt, blijf ik bij haar in de badkamer en help haar om zich af te drogen wanneer ze klaar is. Ik probeer haar een paar gemakkelijke kleren te geven, maar ze staat erop dat ze haar uniform draagt. Ze zegt dat ze zich anders te kwetsbaar voelt.
Pas nadat ze wat gedronken heeft en we hebben ontbeten, lijkt ze weer de oude te zijn, en aan haar blik zie ik dat ze mentaal weer dezelfde, scherpe Paige is als normaal. Ze heeft door dat er iets serieus aan de hand is, en ze gaat het zo goed mogelijk oplossen, hersenschudding of niet. Want zo is ze. Ze is nu helder omdat ze het idee heeft dat ze niet anders kan.
'Paige, als je teveel pijn hebt, dan ga ik gewoon naar het bureau, loop naar die klootzak toe en zeg dat hij gezellig terug naar Maine kan gaan omdat dit niet het juiste moment is om je lastig te vallen,' zeg ik, en eigenlijk hoop ik vurig dat ze ja zegt.
Toch schudt ze haar hoofd van nee.
'Hoeft niet,' zegt ze, en ik zie aan haar blik dat ze zich klaarmaakt voor een strijd. 'Ik wil dit zo snel mogelijk afhandelen.'

'Nathan, gaat het wel?' vraagt Paige bezorgd, wanneer het ongeveer vijf voor tien is en we met zijn tweeën in Marco's kantoor staan te wachten. Ik vervloek mezelf dat ik er blijkbaar zo miserabel uitzie dat zij mij moet vragen of het wel goed met me gaat in plaats van andersom.
'Jawel, hoor. Ik heb gewoon een hoofdpijn genaamd hoofdcommissaris William Cassidy,' antwoord ik zo luchtig mogelijk.
Ze laat een snuivend, bitter lachje horen. 'Ik heb een hersenschudding én een hoofdpijn genaamd hoofdcommissaris William Cassidy. Ik denk dat ik win.'
Ik forceer een glimlachje, door de nervositeit heen.
'Dat weet ik wel zeker,' zeg ik, en na een korte aarzeling voeg ik eraan toe: 'Het lijkt me misschien handig als je van tevoren weet dat hun gebrek aan respect voor vrouwen in de familie zit.'
Ze verstijft, en het bloed trekt weg uit haar gezicht.
'Marco en ik zullen er allebei bij blijven. Maak je daar maar geen zorgen over,' zeg ik snel, hopend dat het haar angst iets kan temperen. 'Maar je kunt je wel voorbereiden op een paar denigrerende opmerkingen.'
Ze knikt bijna opgelucht, alsof ze veel erger had verwacht.
Ik weet eigenlijk niet wat ik tegen haar wil zeggen, maar wanneer Marco ineens de kamer binnen komt, voelt het toch alsof ik een beetje onderbroken word.
'De hoofdcommissaris is er over een paar minuten,' deelt hij mee.
Paige knikt stilletjes.
'Hij gaat je er waarschijnlijk van proberen te overtuigen om geen klacht in te dienen tegen Chris en de hele gebeurtenis in de doofpot te stoppen,' legt hij uit. 'Ik kan niet garanderen dat hij dat op een normale, beleefde manier gaat doen, en ik ben bang dat hij je tenminste op de een of andere manier zal proberen te intimideren of chanteren. Ik-'
'Hij hoeft me nergens van te overtuigen. Ik ga geen aangifte doen,' zegt Paige, waardoor de hele kamer ineens doodstil wordt, als een film die op pauze is gezet.
'Wat?!' stoot ik dan uit, iets luider en bozer dan bedoeld.
Ze heeft de kans niet om zich nader uit te leggen, want er wordt op de deur geklopt en Marco doet die open. Ik herken de man die naar binnen stapt direct als William Cassidy, want hij lijkt op zijn zoon.
Hij geeft een knikje naar Marco, waarna hij zich direct tot Paige richt en haar de hand aanbiedt.
'Paige, ik zou willen dat ik kon zeggen dat het me een eer is om je te ontmoeten, maar ik denk niet dat dit daar de juiste omstandigheden voor zijn,' zegt hij met de gladde glimlach die hem waarschijnlijk de titel van hoofdcommissaris heeft bezorgd zonder een dag van zijn leven hard te werken. Hij doet me een beetje denken aan een haai. Zelfs van een afstandje zie ik dat zijn grip om haar kleine hand te hard is voor gewoon een stevige handdruk, maar ze laat van de pijn niks merken.
'Insgelijks, meneer Cassidy.'
'Ach, Paige toch, wat maken formaliteiten nou uit? Houd het maar gewoon op hoofdcommissaris William Cassidy,' zegt hij en net wanneer ik op het punt sta om met mijn ogen te rollen, wendt hij zich tot mij. 'Is het noodzakelijk dat u erbij bent, wie u ook bent?'
'Dat is officier Nathan Darling. Hij was aanwezig bij het incident. Het leek me niet overbodig om hem erbij te betrekken,' legt Marco namens mij uit. 'Bovendien lijkt het me verstandig om voldoende mensen bij dit gesprek aanwezig te hebben, zodat er geen misvattingen kunnen zijn over wat er besproken en gedaan wordt.'
Paige, Marco en ik weten allemaal dat een andere reden is dat we er zo zeker van kunnen zijn dat Paige niets overkomt of bedreigd wordt, maar hij zegt het niet hardop.
De hoofdcommissaris glimlacht bitter.
'Ja, dat is zeker verstandig. Het is een gevaarlijke tijd voor mannen. Voor je het weet word je van van alles beschuldigd,' zegt hij en deze keer rol ik wel met mijn ogen. Het is een zegen dat hij het niet ziet. Hij wendt zich weer tot Paige en voegt eraan toe: 'En over beschuldigingen gesproken... Ik wil het even hebben over het... incident... van gisteren.'
Paige knikt en wacht geduldig, niet van plan om meer te zeggen dan nodig is. En ik heb nu al wel door dat onze beste hoofdcommissaris William Cassidy er helemaal geen probleem mee heeft om zichzelf de hele tijd te horen praten.
'Ik hoop gewoon dat jij en ik het samen eens kunnen worden over wat er gisteren gebeurd is met betrekking tot mijn zoon.'
'Dat hoop ik ook,' verzekert Paige hem stijfjes en Cassidy glimlacht weer die gladde, ongemeende glimlach.
'Slimme meid,' zegt hij poeslief en hoewel Paige haar gezicht in de plooi weet te houden, betrekt die van mij. Ik ben gewoon blij dat hij totaal niet op mij let, want al vanaf het moment dat hij de kamer binnenkwam staat de afgunst op mijn gezicht getatoeëerd. 'Kan er niet nog een lamp aan, of zo? Die tl-buizen hangen er om een reden, hoor.'
'Officier Bourgeoiselle heeft gisteren bij haar val een hersenschudding opgelopen, waardoor ik de keuze heb gemaakt om haar herstel niet te belemmeren met te felle verlichting. Het licht op de gang brandt en de gordijnen staan open. Als u onvoldoende kan zien, raad ik aan om uw huisarts te bezoeken,' zegt Marco net iets te scherp om beleefd te blijven, maar ik neem het hem niet kwalijk.
'Aha,' zegt hij bitter, waarna hij het loslaat en Paige weer aankijkt. 'Welnu, ik denk dat het veilig is om te stellen dat dit niet Chris' schuld was. Hij was gewoon een beetje aan het dollen, zoals jongemannen dat doen tijdens het volwassen worden. Waar ik me echter wel zorgen over maak, is dat jij flauwviel.'
'Wat?!' roep ik uit, nog voor ik het door heb.
Cassidy draait zich op zijn hakken naar me om, één wenkbrauw opgetrokken. 'Pardon, mag ik vragen wat u daarmee bedoelt?'
Ik schraap mijn keel, ineens ongemakkelijk, maar breng uiteindelijk uit: 'Ik begrijp niet waarom u zich focust op Paige terwijl het Chris is die een grens overschreed.'
Hij brengt één mondhoek omhoog in een flauwe glimlach, gevolgd door een snuivend lachje. Hij wendt zich weer tot Paige en zegt: 'Ah, je collega is verliefd op je. Hoe schattig. Wist je dat al?'
'Ik sluit me aan bij officier Darling,' komt Marco tussenbeide, waarmee hij de aandacht van de hoofdcommissaris trekt. 'Het was niet Paige die een fout begaan heeft, maar Chris.'
Cassidy zucht overdreven en kijkt weer naar Paige.
'Zullen wij tweeën dit gesprek maar voortzetten, aangezien die andere twee niet in staat zijn om de essentie van het voorval te onderscheiden?' stelt hij voor.
Paige zegt niets. Ik denk niet dat ze erop vertrouwt dat ze iets aardigs kan zeggen als ze nu haar mond opendoet. Ik zie het gif in haar ogen, verborgen achter een dikke laag diplomatie.
'Ik heb gistermiddag je medisch dossier opgevraagd en doorgenomen,' zegt hij nonchalant en Paige lijkt bijna te bevriezen, ook al valt het me alleen maar op omdat ik zo vloeiend ben geworden in haar lichaamstaal. 'Het enige wat daarin staat wat betrekking kan hebben op het flauwvallen is de periodieke bloedarmoede, maar van wat ik gehoord heb lijkt het me onwaarschijnlijk dat dat gezorgd heeft voor dat incident. Of niet soms?'
Hij schenkt haar weer een glimlach die zijn ogen niet bereikt, wachtend op haar antwoord. Ik zie hoe hij haar aandachtig opneemt, alsof ze een puzzel is, alsof hij haar zwakke plekken probeert te ontdekken om die tegen haar te gebruiken.
'Inderdaad,' geeft ze droogjes toe, en meer dan ook zou ik willen dat we gewoon in een wereld leefden waarin we kunnen liegen.
'Nou, dan moet het wel iets psychisch zijn,' concludeert hij. 'En we willen natuurlijk niet dat incompetente mensen een plekje hebben bij de politie, toch?'
Paige staat met haar mond vol tanden, en voor het eerst is de schok overduidelijk op haar gezicht te zien. En ik zie ook dat ze bang is, doodsbang.
'Bourgeoiselle heeft in haar tijd bij de academie alle tests ondergaan en is op alle onderdelen geslaagd, ook op het gebied van fysieke én geestelijke gezondheid,' merkt Marco fel op, en een beetje van zijn zeldzame woede klinkt door in zijn stem. 'Ze heeft zichzelf bewezen als een van de meest competente politieagenten die onder mijn bevel hun badge dragen en wat er gisteren gebeurd is verandert niets aan het feit dat zij relatief meer zaken oplost dan uw zoon.'
Cassidy's wenkbrauwen vliegen omhoog, vol verontwaardiging. Heel lang is hij stil. Hij weigert Marco's blik los te laten, en hij ziet er woedend uit. Ik voel dat onregelmatig mijn hand naar de holster aan mijn riem gaat, ook al is het domste wat ik nu kan doen het neerschieten van een hoofdcommissaris.
'Ik wil dat u al haar resultaten van de politie-academie doorstuurt. Niet alleen de fysieke en psychologische evaluaties, maar ook alle andere training. Ik wil haar resultaten van de theorie-examens, het schieten, zelfverdediging, alles. Als er iets tussen zit wat me niet bevalt of ik niet vertrouw, regel ik dat ze buiten werking wordt gesteld tot ze de testen op dat gebied opnieuw heeft gedaan en als ik ook maar één reden heb om aan haar bekwaamheid te twijfelen, kan ze haar badge inleveren.'
Ik heb Marco zelden zo kwaad gezien. Niet alleen doet deze klootzak eraan om Paige haar baan te laten verliezen, maar ook ondermijnt hij enorm Marco's gezag.
'Dit is niet uw divisie! U hebt niet het recht om buiten Maine om bevelen uit te delen en al helemaal niet aan degenen die verantwoording aan mij afleggen!'
'Ik heb meer invloed en meer connecties dan jij ooit zal hebben, Kowalski. Ik wil dat je de gegevens naar me door hebt gestuurd voor ik weer op het vliegveld ben aangekomen,' gebiedt hij, waarna hij zich met een priemende vinger voor een laatste keer tot Paige wendt. 'En jij, Paige, doe niets onverstandigs, begrepen?'
Ze blijft stil, nog steeds niet zeker dat er iets anders uit haar mond kan komen dan een scheldwoord, maar wanneer hij een stapje dichter naar haar toe zet, met de blik in zijn ogen die gisteren ook in die van zijn zoon lag, zegt ze: 'Begrepen.'
Hij glimlacht minachtend. 'Jij verdient je badge echt niet, meisje.'
Met die woorden draait hij zich om en verlaat de kamer. De deur doet hij niet achter zich dicht, waarschijnlijk omdat hij geniet van de gedachte dat een van ons drieën nu de moeite moet doen om haar te sluiten. Marco is uiteindelijk degene die de deur dichtdoet en ik ontferm me direct over Paige.
‘Liefje, gaat het wel?’ vraag ik zachtjes.
Ze kijkt me niet aan. Ze staart maar gewoon eindeloos voor zich uit, met een lege, glazige blik, en zegt uiteindelijk: ‘Ik ga mijn baan kwijtraken.’
'Dat ga je niet,' probeer ik haar gerust te stellen.
'Jawel,' ratelt ze, en ik heb haar stem zelden zo horen trillen. 'Jawel. Hij wil me weg hebben. Je hebt toch gehoord wat hij zei? Nathan, ik... ik weet niet wat ik moet doen als ik... als ik...'
Haar stem sterft weg en ik neem haar in mijn armen. Ze klampt zich aan me vast en ik kan haar ademhaling horen beven.
'Nathan, ik weet niet wat ik kan worden als ik geen politieagent meer ben,' fluistert ze vol afschuw, en het klinkt alsof het om zoveel meer gaat dan gewoon een baan.
Ik strijk zachtjes over haar haar. 'Het komt wel goed. We komen er wel uit.'
Ze schudt haar hoofd en maakt zich van me los. Haar benen trillen, en ik ben bijna bang dat ze door haar knieën zal zakken. Hoewel ik het niet laat merken, maak ik mezelf klaar om haar op te vangen als dat nodig blijkt.
'Ik vorm een gevaar voor zijn reputatie, dus hij zal een manier zoeken om die van mij te vernielen, zodat ik mijn baan kwijtraak. Daarna kan ik schreeuwen wat ik wil over zijn zoon, maar dan ben ik gewoon een of andere gekke werkeloze die bitter is over dat ze geen baan meer heeft,' zegt ze, en het is verschrikkelijk, want de kans dat ze gelijk heeft is vrij groot. Ze haalt een hand door haar haar en haar gezicht betrekt. 'Jezus Christus, ik heb die klootzak gewoon helemaal over me heen laten lopen.'
'Paige, je-' probeer ik haar gerust te stellen, maar ze kijkt naar me op met een blik vol verbijstering en walging en laat me niet uitpraten.
'Nee, Nathan, het is gewoon zo. Ik had precies door wat hij aan het doen was, want ik ben verdomme opgevoed om in elke mogelijke diplomatieke situatie de overhand te hebben, maar hij overrompelde me gewoon en het ging me allemaal te snel en ik kon alleen maar denken aan hoe erg hij op Chris leek en dat zijn stem me veel te veel koppijn bezorgde. Achteraf weet ik precies wat ik had moeten zeggen, maar ik... ik kon gewoon absoluut niet nadenken,' ratelt ze.
'Hij wist dat je een hersenschudding had,' zeg ik, bijna knarsetandend. 'En af en toe was het aan je te zien dat je veel pijn had. Hij maakte zonder twijfel misbruik van de situatie.'
Ik zie aan haar dat ze wil protesteren, maar wanneer Marco zich in het gesprek mengt, krijgt ze de kans niet.
'Hij heeft geen poot om op te staan. Je resultaten van de academie zijn belachelijk goed en je hebt tot nu toe alleen maar goed werk geleverd. Als hij echt een of ander onzinnige reden gaat bedenken om je te laten ontslaan, maken we er gewoon een publiekelijk schandaal van en krijgen we de aandacht van de media. Zelfs hij kan dat niet riskeren,' zegt hij.
Even is het stil.
'Maar wat als hij te diep gaat graven?' zegt Paige zachtjes, en ik voel de haartjes op mijn armen rechtop staan.
'De regering heeft jarenlang geprobeerd om te achterhalen wie en waar Agraishka Ivanovica is, en ze zijn er nooit achter gekomen dat jij het bent,' zegt Marco, die ook meteen doorheeft waar ze op doelt. 'Ik betwijfel dat hij het wel zal ontdekken.'
'Ja, maar... de regering zocht niet specifiek naar informatie over mij. En hij...' Ze slikt. 'Hij wel.'
Ik probeer geruststellend haar middel aan te raken, maar ze krimpt ineen onder mijn aanraking.
'Het lijkt me echt heel onwaarschijnlijk,' probeert Marco haar gerust te stellen. 'Ik snap dat je bang be-'
'Nee, je snapt het niet,' zegt Paige, net te fel, ook al neem ik het haar niet kwalijk. 'Je snapt het niet. Of heb jij toevallig ook ooit je vader een baby levend zien verbranden voor je ogen?'
Hij staat even met zijn mond vol tanden, en Paige wacht niet tot hij in staat is om weer iets te zeggen.
'Als bekend wordt dat ik Agraishka ben, en als mijn vader daar achter komt, dan komt hij mij halen, en dan komt hij Nathan halen, en misschien zelfs Hailey en jou,' zegt ze, en ze slikt weer. Haar hele lichaam is verstrakt en gespannen, en het is bijna pijnlijk om ernaar te kijken. 'Dus ik heb alle reden om bang te zijn. En jij ook.'
Marco knippert een paar keer verbijsterd met zijn ogen. Ja, hij wist dat ze Agraishka is, en hij wist ook dat ze weigert er informatie over te geven of haar identiteit bekend te maken aan de FBI of CIA om te helpen haar vader op te pakken, maar verder heeft ze er in zijn bijzijn niets over gezegd.
Ik zie iets in Marco’s blij veranderen, alsof hij ineens iets begrijpt, alsof de puzzelstukjes ineens in elkaar vallen.
‘Paige...’ zegt hij ademloos. ‘Die ene week, dat... dat jij weg was en terugkwam met die gekneusde ribben en longontsteking... was... had... had dat toen met je vader te maken?’
Paige verstijft, en heel lang kijken ze elkaar alleen maar aan.
‘Ik heb op de harde manier geleerd wat het betekent om mijn vader tegen de haren in te strijken,’ zegt ze met vlakke stem. ‘Het is een les die ik niet ben vergeten.’
Hoewel het misschien niet handig is om het gesprek zomaar af te kappen, leg ik een hand op Paiges onderrug en zeg: ‘Lieverd, ik denk dat het het beste is als we naar huis gaan en je weer wat gaat slapen.’
Ze kijkt me met een ruk aan, bijna beledigd, en vraagt: ‘Waarom?’
'Omdat je heel gestrest ben en nauwelijks op je eigen benen kunt staan,' antwoord ik.
Ze gaat abrupt rechtop staan, alsof ze niet doorhad hoever ze inmiddels al tegen Marco's bureau aan was gezakt. Ik zie dat ze weer slikt.
'Er is een hele hoop waar we het nog over moeten hebben,' protesteert ze.
Dat is zeker waar. Er is een hele hoop waar we nog over moeten praten, en ik heb nog een hele hoop vragen. Zo snap ik bijvoorbeeld totaal niet waarom ze zei dat ze niet van plan was om aangifte tegen Chris te doen, vlak voordat de hoofdcommissaris binnenkwam.
'Ja, maar je bent ziek en het zou oneerlijk zijn om je nu allemaal concrete dingen te laten zeggen, oké?' leg ik uit en uiteindelijk knikt ze, zij het met de nodige tegenzin.
'Ik zal het direct laten weten als Cassidy weer contact met me opneemt,' zegt Marco en hoewel het goed bedoelt is, zie ik Paige spontaan weer verstrakken.
Ik kan aan alles aan haar zien hoe benauwd ze is, en hoe bang ze is voor wat de hoofdcommissaris van plan is, maar ze herstelt zich met de snelheid van het licht, recht haar rug, en zegt: 'Dank je wel.'
Ze geeft hem nog een stijf knikje en loopt dan snel de kamer uit, op de voet gevolgd door mij.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Hooooo shit. Ik HAAT die Cassidy!!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen