Geit heeft ons het allemaal laten zien. Het huis van het Zonnemeisje liet hij me ook zien; dat is sowieso niet de mijne. Wel lag er een narcis, wat me meteen liet denken aan Lizzy. Hoe zou het met haar gaan? Zou ze nog leven? Of zijn zij allen nog aan het vechten? Leven ze überhaupt nog wel?
Geit neemt weer afscheid van ons met een glimlach.
'Helaas kan ik niet meevechten,' zegt hij. 'Ik ben al een oude geit, dus voor mij zit het er nog niet op. Ik heb wel nog wat vrienden die eventueel kunnen helpen. Het zijn ook doden, alleen in tegenstelling tot jullie tegenstanders zijn ze niet gehersenspoeld en hebben ze in de Grote Oorlog meegevochten aan de kant van de Goden. Dat was in de tijd dat Scar het probleem was. Hij had andere bondgenoten die nog steeds bestaan, alleen niet zichtbaar zijn voor sommigen.'
Alex kijkt hem verbaasd aan. 'Maar hoe wonnen ze die strijd? Is Max eigenlijk Scar?'
Geit schudt zijn hoofd. 'Als dat zo zou zijn, zouden jullie verloren zijn geweest.'
'Was het niet dat Elramel onze zielen in mensen liet plaatsen ruim na de oorlog?' vraag ik, denkend aan wat ik al wist. Geit schudt zijn hoofd.
'Dat denkt ze zelf ook, dankzij degene die dat eicht heeft gedaan. Als hij haar dat niet zou laten denken, zouden de afgelopen jaren heel anders hebben gelopen.'
'Wie dan wel?' vragen we.
'Benterick, hun oudere broer. Ondanks dat ze dachten dat hij dood was, leefde hij nog in een hiernamaals voor doden. Ja, die is er ook al. Doden kunnen nog steeds sterven, alleen ligt het uiteraard wel aan hun eigen daden in het leven. Benterick was de eerste die het Hiernamaals mocht enteren. Hij zag de oorlog en deed wat hij moest doen. Hij liet Elramel geloven dat zij het deed door een herinnering in haar te stoppen, want toentertijd mocht niemand weten over zijn aanwezigheid. Hij heeft zich toen ook over de onschuldigen gefermt.'
Meteen zijn we heel erg verward. Maar gelukkig is Scar niet Max, dat zou de hele situatie een stuk ingewikkelder hebben gemaakt. Maar Scar is dus nog niet verslagen, moeten wij dat dan later gaan doen?
'Maar ja,' zegt Geit om me uit m'n gedachten te laten. 'Hier zijn jullie nieuwe bondgenoten!'
Achter hem verschijnen ze. Het zijn inderdaad doden, alleen zijn hun wonden niet zichtbaar. Ze lijken een soort zwak licht af te geven en er zijn mensen, mutanten en dieren van verschillende leeftijden. Een jong meisje komt naar voren lopen.
'Hallo,' groet ze ons. 'We zijn hier om te helpen. De doden die die Max helpen, verdienen dezelfde rust die wij hebben. We willen helpen.'
Een oude man gaat bij haar staan. 'Ze worden alsmaar erger! Hij gebruikt mensen die zijn omgekomen en versterkt hun wraakgevoelens om hen voor hem te laten werken!'
'Ho, ho, ho eens even.' zegt Alex. 'Probeer je soms te vertellen dat ze niet eens echte wraakgevoelens hadden?!'
De man zucht. 'Hadden ze wel, alleen zagen ze geen reden iemand anders pijn te doen. Ze stonden op het punt zich te voegen bij ons toen die klootzak zich ermee begon te bemoeien en hen beloofden dat ze zich konden wreken. Dat kleine kind denkt echt alleen maar aan zichzelf.'
Ik kan het niet ontkennen. Iemand die dit allemaal doet, doet dat meestal niet voor anderen.
'Nou dan,' zeg ik. 'Laten we gaan!'

Het kasteel komt in zicht en we lopen verder. Ieder van ons heeft een zwaard bij de hand en we hebben veel doden die aan onze kant vechten. We hebben ook bekende mensen: Albert Einstein, William Shakespare, Michiel de Ruyter. We hebben een heel leger, klaar om te vechten! Zodra we aankomen zien we niet alleen het kasteel, maar ook een grote berg met Elramels Donald Ducks. Verbrand. Ze zou het erg vervelend hebben gevonden denk ik. Voor die berg, staat een heel leger met Max voor. Naast hem staan een paar doden die de anderen vasthouden. De enige dode die ik van hen herken is mijn moeder, wie William, of mijn vader, vasthoudt. Ze hebben duidelijk nog lang doorgevochten. Marco en Olivia zitten dan ook helemaal onder de blauwe plekken en schrammen en Aiden heeft een pijnlijke snee op z'n wang. Behalve dat heeft hij zichzelf duidelijk goed verdedigd aangezien hij verder niet veel heeft. Jeremy en Lily hebben vele sneden op hun armen en Lily's knie heeft een gat opgelopen. Ik kijk naar mijn been. Alhoewel, waar ooit mijn been heeft gezeten. Ergens voelt het goed, aangezien ze me zo minder schade kunnen geven, maar toch voelt het anders. Lizzy heeft niet zo veel wonden, waarom? Of nog belangrijker hoe? William heeft een lelijke wond in z'n buik, maar ondanks dat lijkt hij er niet veel om te geven. Mama houdt hem vast met een mes tegen zijn nek en hij kijkt me aan met gebroken ogen. Mama heeft een kwaadaardige grijns op haar gezicht en dat zal dan ook de reden zijn van zijn verdriet. Lizzy schudt haar hoofd als teken dat ze hier tegen is, maar ik weet dat we niet anders kunnen. We móéten iets doen. Dit is wat goed is, ook al zullen we misschien sterven.
'Dit is het eind.' snauw ik tegen Max en we vallen aan. Voor ik het weet ben ik omringt met de geur van de dood. Tot ik een klap op mijn achterhoofd voel. Ik val op de grond, maar niet bewusteloos. Ik draai me om en sta op. Mijn moeder staat voor me met een hamer. Moet ik echt tegen haar vechten? Nee, zeg ik tegen mezelf. Dit is niet mijn moeder. Dit is wat Max van haar gemaakt heeft. Het kan geen kwaad haar te verslaan, ze is toch al dood. Ik zal haar naar het licht brengen.
Maar voor ik kan aanvallen, voel ik Max' stinkende adem tegen m'n nek en een vervelende steek in mijn buik. Meteen val ik op de grond, bevend van de pijn. Ik knipper een paar keer met m'n ogen en zie een grote wond. Het bloed stroomt eruit met een abnormale snelheid en ik voel m'n vader m'n naam schreeuwen. Lizzy rent naar me toe en Aiden en Alex houden de vijand op afstand zodat Lizzy mijn wond kan behandelen. Maar ze heeft geen spullen waarmee ze het kan doen.
'Het heeft geen zin,' murmelt Aiden. 'Ze heeft al te veel bloed verloren.'
Ik kijk mijn zus verdrietig aan, maar dan lijken haar ogen op te lichten op een manier dieik nog nooit heb gezien. Ze is zelfverzekerd, alleen toont haar gezicht geen enkele emotie. Ze legt haar handen op mijn buik die onder het bloed zitten van haar eigen wonden en sluit haar ogen. Ik kijk naar haar vingers en zie haar lippen bewegen wanneer ze bepaalde woorden uitspreekt die ik niet kan horen. Haar handen lichten ook op en plotseling voel ik energie terugkeren. Dan besef ik het me.
'Kom,' zeg ik. 'We gaan naar Elramel.'
Alex kijkt me verbaasd aan, maar protesteert niet en rent alvast naar haar toe.
'Elramel!' roep ik. 'Wie is het Zonnemeisje! Zij kan de doden weer terug sturen naar waar ze vandaan komen!'
Elramel lacht. 'Denk je nou echt dat ik dat weet? Het Zonnemeisje moet eerst iemand redden waar ze van houdt, dan pas zal ze bekend zijn.'

Natuurlijk. Lizzy ís het Zonnemeisje!

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik kan me niet eens voorstellen hoe verschrikkelijk het is als je moeder zo gehersenspoeld zou zijn!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen