Het is half zeven in de ochtend. Zoals elke dag gaat de wekker en is het weer de strijd tegen de klok om op tijd de deur uit te zijn naar het werk. Snel stap ik uit bed en schoffel ik richting de douche. De warme waterstralen vallen over mijn slaperige lichaam en wakkerder word ik er niet van. Na een kwartier onder de douche gestaan te hebben is het toch echt tijd om eruit te stappen en mij aan te kleden voor het werk. Snel trek ik mijn kleding aan die ik de dag van tevoren heb klaargelegd en haast ik mij naar beneden om te vertrekken. Eenmaal de deur uit gestapt te hebben vergeet ik het belangrijkste, mijn autosleutels. Vloekend loop ik weer terug het huis in en grijp ik de autosleutels.

Wanneer ik eindelijk aangekomen ben op het werk zijn mijn collega's al druk aan het werk om stapels met papieren te sorteren. Deze papieren staan vol met persoonlijke informatie van klanten. Voordat ik begin met het meehelpen sorteren is er een ding wat eerst in mijn systeem moet komen. Cafeïne. Ik zet een bakkie pleur in de keuken en drink deze in een paar slokken op. Daarna begin ik vol energie de stapel papieren te sorteren die op mijn bureau liggen.

Zo'n klein uur later is iedereen klaar met het sorteren van de stapels en staat er een vrouwelijke gedaante in de deuropening. Alle mannen kijken meteen naar de deur waar deze prachtige dame haar entree maakt. Ze begint haar wandeling naar mijn bureau en haar loopje herken ik uit duizenden. Eenmaal aangekomen bij mijn bureau buigt ze zich naar voren en fluistert ze in mijn oor: 'Hee schatje, waarom heb ik geen 'goedemorgen' gehad van jou?'. 'Shit' vloek ik iets te hardop waardoor zij haar hoofd naar achter gooit en mij denkend aankijkt. 'Haha, sorry. Ik was vanochtend zo gehaast om thuis weg te komen dat jou helemaal vergeten ben.' antwoord ik terug. Haar gezicht komt weer dichterbij en ik voel haar adem tegen mijn gezicht komen. 'Hoe kan je mij, je vriendin, vergeten?!' snauwt ze en ze geeft klap tegen mijn wang erachteraan. Even valt het stil en probeer ik de tintelingen in mijn wang te negeren. Ik pak haar hand vast en neem haar mee naar het dakterras om daar te praten.

Als we op het dakterras zijn gekomen laat ik haar hand los. 'Fallon, het spijt me. Maar je moet begrijpen dat ik niet elke minuut van de dag tijd voor je heb.' komt er uit mijn mond en direct daarna voel ik de tintelingen, die ik net genegeerd heb, erger worden. 'Kunnen we ook praten zonder te slaan? Het is niet dat de wereld vergaat als ik even niet reageer. Dit is al de derde keer in de maand dat je naar mijn werk komt omdat ik geen 'goedemorgen' naar je stuur.' Haar reactie is voorspellend en zo snel als ik kan pak ik haar armen vast zodat zij mij niet nog een keer kan raken met haar hand op mijn gezicht. 'Jason, laat mij los!' schreeuwt ze uit. Het is niet dat ik dit al meerdere malen heb meegemaakt.

Als Fallon gewoon wat rustiger was geweest en niet zo panisch als dat ze nu is, was ze allang mijn vrouw geweest. In het begin was onze relatie zo geweldig, maar het laatste halve jaar is zij zo veranderd. Constant zit ze op mijn lip en moet ze weten wat ik uitspook. Als ik in de avond even niet reageer op haar berichtjes verdenkt zij mij meteen van vreemdgaan.

'Fallon je moet begrijpen dat het zo niet langer kan. Je bent, nee je was een geweldige vrouw.'. Zoekend naar woorden kijk ik in haar blauwe ogen die ondertussen vochtig aan het worden werden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen