Daar staat ze dan, met tranen in haar ogen. 'Jason, wat wil je nu zeggen?' snikt ze. Ik draai mijzelf om en begin op mijn lip te bijten. 'Ik denk dat we in de afgelopen periode uit elkaar zijn gegroeid. Het is gewoon alsof wij beiden zijn veranderd.' Ik bijt zo hard op mijn lip dat ik het bloed al begin te proeven. Fallon bleef maar stil staan op haar plek. Het enige wat je kon horen is hoe ze zachtjes snikte. 'Jason, draai je alsjeblieft om. Ik wil dat je het recht in mijn gezicht zegt. Je moet mij aankijken als je het durft te zeggen!' Ineens voel ik haar handen op mijn schouders. Zonder na te denken draai ik mij om en zeg ik tegen haar: 'We praten er straks wel over. Ik moet terug naar mijn werk.' Haar huilend achterlatend loop ik terug naar mijn werk. Ik kon het nu niet over mijn lippen krijgen om een punt achter te zetten met haar, ik houd niks voor niks van haar.

Wanneer ik terugkom op de werkvloer staren er tientallen paren ogen naar mij. Ik besluit om deze te negeren en ga zitten achter mijn bureau. Veel van het werk gaat er niet komen. Ik besluit maar om met mijn ogen dicht na te denken over wat ik nu wil. Op een gegeven moment voel ik mijn mobiel trillen in mijn broekzak. Als ik zie wat voor een bericht ik binnen gekregen heb is het een herinnering van Facebook. 'Kan deze fucking dag nog erger worden, of moet ik overal waar ik ga en sta aan haar herinnerd worden?!' vloek ik in mijn gedachten. Na de herinnering gezien te hebben besluit ik het laatste uurtje voor de pauze te beginnen met wat ik al moest doen, werken.

Na het harde uurtje werken ga ik samen met Bas en Bart naar de kantine om een broodje bal te halen. Zoals we dat elke week doen. Als we aan tafel zitten met onze lunch begint Bas met praten. 'Djees,' sinds dat ik op de middelbare school zat, hebben mijn vrienden mij zo mogen noemen. 'Wat was dat nou weer vanochtend? Problemen met Fallon?' Ik knikte naar Bas. 'Kijk, jullie weten dat ik in de ochtend een zooitje ben. En vanochtend was als geen andere en toen ben ik vergeten een goedemorgen te sturen naar haar.' 'Ik snap ook niet waarom zij zoveel waarde hecht aan een goedemorgen. Het is toch normaal om elkaar even met rust te laten, vooral in de ochtenden?' mengt Bart zich er mee die ondertussen al zijn broodje bal naar binnen heeft gesjokt. 'Bart er zit nog mosterd aan je mondhoek.' zuchtte Bas en wees naar zijn mondhoek zodat Bart wist waar hij het moest weghalen. 'Ik snap gewoon niet hoe dit een half jaar geleden is gebeurd. Alles was eerst gewoon zoals een gezonde relatie hoorde te zijn. Maar ineens werd ze heel bezitterig. En als ik ernaar vroeg was het al een vraag te veel.' 'Misschien wil ze gewoon samen gaan wonen met jou, zodat ze je goed in de gaten kan houden?' grapte Bas. Bart barstte uit van het lachen. 'Alsof Djees samen wil gaan wonen met haar. Ze zijn nog niet zover samen.' Antwoordde hij daarna. 'Het is niet dat ik niet wil, maar na dit halve jaar wil ik gewoon dat dit alles over is tussen Fallon en mij.' Even werd het stil aan de tafel. Bas en Bart wisten niet hoe ze hierop moesten reageren. Ik besluit mijn broodje op te eten en terug te gaan naar de werkvloer.

Eindelijk was het half zes. Tijd om naar huis te gaan om weer snel weg te kunnen. Snel pak ik mijn spullen en loop ik de deur uit van het werk. Wanneer ik mijn auto zie staan op de parkeerplaats zie ik in mijn ooghoek een paar figuren een steegje in lopen. Enkele vraagtekens komen in mijn gedachten op. 'Wat moesten zij bij mijn auto?' mompel ik. Even later zie ik waarom deze figuren bij mijn auto moest zijn. Op de zijkanten van mijn auto staat met grote letters: HOMO. Ook waren de koeienletters niet genoeg want ze moesten ook zo nodig mijn banden lek steken. Bas en Bart reden voorbij wanneer ze mij zagen staan. 'Heb je een lift nodig?' vroeg Bas wanneer hij mijn auto had gezien. Ik knikte voorzichtig en stapte achterin bij hen.

Toen ik thuis afgezet was ben ik meteen naar boven gerend om mij om te kleden. Ik besloot om wat lekker zittende kleding aan te trekken en geen aandacht te besteden aan het feit dat ik Fallon nog moest zien. De rest van de dag heb ik nagedacht wat ik nu wilde met mijn relatie. Net voordat ik weg kon van mijn werk besefte ik mij dat het sprookje al voorbij was. Na mijzelf opgefrist te hebben, was het tijd om op de fiets te stappen. Ik had Fallon alleen nog een berichtje gestuurd met dat ik haar zou zien in Peperoniz om half 8.

Aangekomen bij Peperoniz staat Fallon daar al te wachten. Hoe ze het voor elkaar krijgt om een rode jurk aan te trekken als je pizza gaat eten bij de plaatselijke pizzaboer is echt onvoorstelbaar. 'Hey,' is het enige wat ik eruit krijg als ik mijn fiets weggezet heb. 'Hey schatje.' Klinkt ze vrolijk terug. Alsof vanochtend helemaal niet gebeurd is. 'Zullen we naar binnen gaan? Je hebt beloofd om te verder te praten over vanochtend.' Ik knik en loop samen hand in hand Peperoniz binnen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen