Foto bij Proloog

Het is een jaar na de oorlogen die de aarde in zand hadden veranderd, maar nu lijkt alles weer normaal te zijn. Het lijkt alsof er nooit iets is gebeurd en wat mij betreft mag dat zo blijven. Mijn zus Agnes en ik hebben die oorlog beëindigt en nu lijkt alles slechts een droom te zijn geweest voor de mensen, net als de Grote Oorlog van nog langer geleden. Mensen geloven in zoveel rare dingen: God, Allah, maar toch zijn wij degene die voor dit alles hebben gezorgd. Maar ach, misschien is het beter zo, toch? We moeten ons voorbereiden op een Tweede Grote Oorlog, die alles zomaar eens zou kunnen veranderen. Elramel kent onze vijand gelukkig, net als papa die de bondgenoten kent. Zijn omschrijving bezorgt me nog steeds kippenvel.
"Wezens zonder haar. Wezens zonder kleur. Wezens zonder ziel. Hun ijskoude adem. De geur van de creaturen hangt nog in mijn neusgaten. Hun vreselijke stank. Ze ruiken naar ozon. Hun vlijmscherpe, maar scheve, tanden onder het bloed van hun vorige slachtoffers. Hun kleine neuzen, die niet kunnen ruiken en hun kleine oren die niet kunnen horen. Maar hun ogen zien beter dan roofvogels. Zicht is het enige zintuig dat ze nodig hebben om hun slachtoffers te pakken te krijgen. En hun schreeuwen zijn zo hoog, dat mensen ze niet kunnen horen. Maar ze zijn tegelijkertijd zo hard, dat je ze kan voelen. Hun smerige adem duwt dan tegen je rug. En hun abnormaal elastische huid die strak over hun botten getrokken is. Je kan iedere rib tellen. De nieren die omlaag gezakt zijn, door gebrek aan voedingstoffen. Hun longen die schuiner zijn gaan liggen en hun dunne darm die niet meer correct ligt in de buik. Hun geslachtsdelen zijn eraf gescheurd en opgegeten, dankzij zichzelf, waardoor hun geslacht niet meer te zien is. Alleen de jongere wezens hebben nog hun baarmoeder bijvoorbeeld, maar ook die zal vergaan. Hun kromgegroeide botten en hun kromme rug. Hun brede kop en hun scherpe nagels. Zodra ze je krijgen, zullen ze al het haar en al je kleren met geweld van je aftrekken. Ze zullen je pijn laten lijden en je spieren uit je lichaam rukken. Je hersens zullen ze verbranden en je hart zullen ze pletten. Botten zullen ze breken en huid zullen ze uitrekken. Uiteindelijk zal je je kouder voelen, ondanks dat je eigenlijk niet meer hoort te voelen. Je zenuwstelsel is verwoest en je hart klopt niet meer. Toch leef je nog. Je zult nog een dag hulpeloos liggen op de plek waar je lag. Maar daarna zal je niet meer helder kunnen denken. Je sluit je bij hen aan en maakt meer slachtoffers. Je zal volledig vervagen. Niemand zal je ooit nog kunnen herkennen. Zelfs jijzelf niet."
Je zal denken dat dit een grap is, maar dat is het niet. Ze voeden zich met de angst van anderen en het verdriet van anderen. Maar wij moeten sterk blijven. Want als een van ons een van hen wordt, is alle hoop vervaagt.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Mooi geschreven! Ik ben nu al benieuwd naar de rest van het verhaal!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen