. . .


Geen moment was het in Juice opgekomen dat Jaeden zich zélf bij de club zou aansluiten. Hij had gedacht dat hij Alex zou overhalen om te stoppen, maar in plaats daarvan leek hij haar juist te steunen. Met gemengde gevoelens keek hij dan ook naar de leren jack die de man nu droeg. Een prospect. Hij was een fucking prospect geworden.
      Juice durfde niet te zeggen wat hij daar werkelijk van dacht. Hij wist dat Alex en hij daardoor meer tijd met elkaar zouden doorbrengen terwijl hij wist dat de twee gevoelens voor elkaar hadden gehad en dat pasgeleden pas hadden ontdekt. Zijn jaloezie probeerde hij echter te verbergen en hij hield zich constant voor dat ze zwanger was van zíjn kind.
      ‘Ik ken haar, Juice,’ zei Jaeden op een avond tegen hem. De meeste van zijn broeders waren inmiddels al met een meisje naar een kamer verdwenen. Alex stond achter de bar om drank uit te delen terwijl haar zogenaamde broer naast hem zat en niets deed.
      Hij was nauwelijks een prospect te noemen. Het respect dat andere nieuwelingen moesten verdienen, bezat hij al doordat hij een fucking commando was. Hij merkte dat het Alex ook frustreerde, maar toch leek ze blij te zijn dat haar beste vriend er was.
      ‘Ik kan haar niet simpelweg vertellen wat ze moet doen. Ik moet argumenten hebben, ik moet alternatieven kunnen bieden – ik moet de discussie met haar kunnen aangaan. En dat kan ik alleen als ik zelf ook iets van dit leven weet,’ legde hij uit terwijl hij een slok uit een glas cola nam. Hij was niet heel blij geweest met Alex’ smoes dat hij geen alcohol dronk, maar hij hield het toch af. ‘En geloof me, dit zal er ook voor zorgen dat ze minder impulsief op dingen reageert. Ze wil bewijzen dat ze niet roekeloos is.’
      Juice knikte alleen terwijl hij een zucht wegslikte. Heel leuk en aardig allemaal – maar dat betekende wel dat zijn zwangere vriendin nog steeds bij een bende zat aangesloten. Gelukkig kwam het einde van haar prospect-periode in zicht, al betekende dat wel dat haar verantwoordelijkheden steeds zwaarder werden. Overmorgen zou ze zelfs voor het eerst meegaan naar een gunmeeting. Nu was dat geen hele risicovolle onderneming, maar het was wel alsof ze een stap in de modder zette en haar schoen daarna nooit meer helemaal schoon zou krijgen.
      Zijn zorgen om Alex en de baby waren niet het enige wat hem uit zijn slaap hield. Hoewel het vooruitzicht dat ze straks haar geheim bekend zou maken een opluchting was, leverde het ook minstens zoveel stress op. Soms werd hij badend in het zweet wakker omdat de anderen hem als een verrader bestempelden door Alex’ identiteit voor zich te houden. Het enige wat hem er een beetje doorheen hielp, was dat Kozik er in ieder geval ook van wist. Hij stond er niet helemaal alleen voor – en toch was hij bang voor de uitkomst, voor het effect dat dit op hem zou hebben – en voor wat ze met Alex zouden doen. Zouden ze begrip tonen – of zouden ze haar wegsturen? En hij, wat moest hij dan doen? Ze hadden altijd gezegd dat hij dan hier zou blijven, aangezien zijn belangrijkste loyaliteit bij de club lag, maar nu hij straks ook een kind had om voor te zorgen lagen de zaken wel anders. Ook was er een derde mogelijkheid die sinds kort aan hem knaagde. Wat als ze haar wél als clublid accepteerden? Wat als ze zo van haar onder de indruk waren dat ze besloten dat ze echt een Son kon worden, zolang de buitenwereld maar niet wist dat ze een vrouw was? Of dat ze zouden doen alsof ze transgender was? Een kind zou haar niet bij de club weghouden, maar wat kwam er van hun kleine terecht als de beide ouders in een bende zaten? Alle andere kinderen hadden in elk geval nog één ouder waar ze altijd op konden bouwen. Hij wist echter wat Alex ervan zou zeggen; die zou zeggen dat de verantwoordelijkheid niet alleen bij haar lag, dat ze een modern gezin waren en dat híj ook uit de club kon stappen om een vader te zijn die alleen af en toe nog een klus voor de club uitvoerde.
      Hij beet op de binnenkant van zijn wang, zich afvragend of dat iets was wat hij zou willen. Hij hield van de club, maar hij wist diep vanbinnen ook wel dat dat ook kwam doordat hij niets anders had gehad. Hij was gevoeliger dan de meeste van zijn broeders en hij had moeite met sommige beslissingen die werden genomen. Misschien had hij er wel nooit écht bij gehoord.
      Alle twijfels en vragen riepen een scherpe hoofdpijn op. Hij moest allemaal maar zien hoe het liep, het had geen zin om allerlei scenario’s te bedenken. Hij kwam overeind, liep naar de bar toe en liet zijn armen om Alex heen glijden.
      ‘Ik ontsla je voor je taken voor vanavond,’ mompelde hij met zijn lippen tegen haar nek. Zijn handen gleden over haar rug en hij trok haar dichter tegen zich aan. ‘Op één taak na. In de slaapkamer.’
      Alex keek naar hem op, een opgewonden blik in haar ogen. Haar hand gleed in die van hem terwijl ze naar de uitgang liepen.
      In de schemer van hun slaapkamer lukte het Juice eindelijk om zijn gedachten los te laten en zich over te geven aan een drift die net zo hardnekkig was als het verlangen om Alex en hun kindje te beschermen.

. . .


Alex wilde net in het zwarte busje stappen toen ze een hand op haar schouder voelde en Juice haar tegen de zijkant van het voertuig drukte. Zijn hand gleed langs haar nek omhoog en hij gaf haar een vastberaden kus. Dat sommigen van de anderen het konden zien, leek hem niet veel uit te maken.
      ‘Doe voorzichtig,’ zei hij. ‘Je weet maar nooit of…’
      ‘Juice…’ Ze legde een hand tegen zijn wang. ‘Het komt wel goed. Er gaat me niks gebeuren. Dit is gewoon een routineklus.’
      Hij sloeg zijn ogen neer en liet zijn schouders hangen. ‘Oké,’ zei hij zacht. ‘Sorry.’
      Ze kuste hem nog één keer zachtjes, daarna gaf ze een kneepje in zijn schouder en ging achter het stuur zitten. Opgewonden trommelde ze met haar vingers tegen het stuur. Eindelijk had ze het gevoel dat ze sprongen vooruit maakte. Het was de eerste keer dat ze een zakenpartner van de Sons ging ontmoeten. Het was een vrij nieuwe motorclub die de wapens naar een ander deel van het land zou gaan distribueren. Er werd gefluisterd dat de leden een overwegend Zuid-Europese achtergrond hadden en dat er banden met de maffia waren. Een klein beetje sceptisch was ze daarom wel – zakendoen met de maffia in plaats van een kartel klonk nu niet echt als een voortuitgang – maar ze wist dat Jax helemaal met de wapenhandel wilde stoppen en dat het waarschijnlijk een manier was om het uithanden te geven.
      Toen het geronk van motors opklonk en drie van haar broeders in beweging kwamen, startte ook Alex het busje en reed achter hen aan. Chibs reed voorop, Happy en Greg achter haar. Ze gaf een slinger aan de volumeknop en ontspande terwijl ze Chibs volgde naar de plaats waar ze met hun partner hadden afgesproken.
      Na een minuut of vijftig parkeerde ze de wagen op een verlaten loods. Op een paar meter afstand stonden al een man of zes te wachten. Na een knikje van Chibs stapte ze de auto uit. Zoals iedere keer wanneer ze nieuwe mensen ontmoette was ze toch een beetje zenuwachtig, bang dat ze doorzagen dat ze een vrouw was. Zeker nu haar lichaam door haar zwangerschap veranderde. Ze bleef op een afstandje staan. Haar instructies waren duidelijk geweest: ze moest zich op de achtergrond houden, zwijgen en kijken. Voor haar was het niets dan een leermoment.
      En dus deed Alex dat, ze hielp mee met het uitladen van de kratten en verder deed of zei ze niets. Alles leek goed te gaan, de mannen oogden tevreden nadat ze de inhoud hadden bekeken.
      En toen ging het mis.
      Opeens klonk er een bevel, en het volgende moment stroomde de loods vol met politieagenten. Alex stond als aan de grond genageld. In een reflex schoot haar hand naar haar pistool, maar schieten op een agent terwijl ze wist dat zíj hier de bad guys waren, was een stap te ver.
      Chibs duwde haar hand weg en schoof haar daarna richting de auto.
      ‘Doe niets stoms,’ gromde hij. ‘Voor wapenbezit krijgen we een paar maanden, als je een agent doodt kom je nooit meer vrij.’
      Alex liet haar hand zakken en keek met een groeiende paniek toe hoe politieagenten dichterbij kwamen en bevelen schreeuwden. Het was over, besefte ze. Verslagen liet ze haar pistool vallen en stak haar handen omhoog toen dat van hen geëist werd.
      Haar SAMCRO-avontuur was over.
      Het besef sloeg in als een bom. Het avontuur was over – vlak voor ze écht haar patch had kunnen behalen. Voor het eerst hadden ze haar betrokken bij een wapendeal, en juist die keer had iemand hen verlinkt.
      Ze kon alleen maar hopen dat ze niet dachten dat zij dat had gedaan.
      Ze stond zichzelf echter niet veel hoop toe; zodra ze wisten dat ze een vrouw was, was de link met een undercoveragent snel gemaakt… Zelfs als Juice het tegendeel beweerde, betwijfelde ze of ze naar hem zouden luisteren.
      Het was te makkelijk om haar de schuld in de schoenen te schuiven. En Jax was pienter genoeg om dat ook in te zien.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh, shit, dit gaat echt verschrikkelijk verkeerd. Ik erger me af en toe echt aan Alex en alle stomme keuzes die ze maakt, maar ik ga ook echt flippen als haar nu iets overkomt.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen