'Alison! Als je nu niet beneden komt, sleur ik je naar die taxi!' Roept mijn moeder van onderaan de trap.

Voor een laatste keer kijk ik mijn slaapkamer rond. De posters aan de muren hangen er al zo lang dat er overal scheuren in zitten en de plakband hier en daar los begint te laten. Mijn boekenkast is zo goed als leeg, net zoals mijn kleding kast en de kale dekens en kussens op mijn bed doen me er aan herinneren dat dit echt gebeurt.

'Alison!' Mijn moeder roept al voor de tiende keer in een halfuur heb ik het idee.

Ik pak mijn laatste koffer van het bed en loop dan mijn slaapkamer uit. Mijn moeder staat onderaan de trap met een opgeluchte blik in haar ogen.
Ik zou ook opgelucht zijn als mijn tienerdochter, die mijn leven een hel maakt, vertrekt.

'Eindelijk.' Zegt ze met een zucht.

Ik kijk haar even met samengeknepen oogleden aan. Ze wil echt graag van me af. Alsof het niet al duidelijk genoeg was, maar toch moet ze me steeds een steek geven als ze het laat merken.
Ze loopt voor me uit naar buiten, naar de taxi. De chauffeur neemt mijn laatste koffer aan en stopt hem in de kofferbak bij de rest.
Ik open het portier en leg mijn handtas op de achterbank.

'Beloof me dat je belt, zodra je bent geland?' Vraagt ze, er is ongerustheid te horen in haar stem en als ik niet zo boos op haar was, dan had ik het geloofd.

'Ja, ja.' Mompel ik wanneer ze haar armen om me heen heeft geslagen en me tegen zich aan drukt.

'Dit is echt het beste voor ons allebei, Ally.' Zegt ze me trillende stem.

Ik weet ook wel dat ik het haar zo moeilijk heb gemaakt dat ze niet meer weet wat ze met mij aan moet.
Hell, de kwetsende woorden die duizenden keren naar haar hoofd heb gegooid waren haar een keer te veel geworden.
Maar het was dat ik nachten wegbleef, dronken of stoned thuis kwam vroeg in de ochtend die haar tot het uiterste hebben gedreven.
Nou ja, dat ik een jongen bij mij had was de druppel misschien.

'Het zal wel.' De woorden klonken botter dan de bedoeling was, maar ze hebben het juiste effect.

De tranen staan in haar ogen en als ik niet zo boos was, zo fucking boos, dan had ik haar nog een knuffel gegeven. In plaats daarvan stap ik in de auto en sluit ik het portier.
Mijn moeder veegt de tranen onder haar ogen weg met haar vingers, bang om haar make-up te verpesten.

'Ik hou van je, Ally.' Zegt ze, haar stem gebroken.

Ik knik een keer en haal dan mijn ipod uit mijn tas. Mijn moeder zwaait naar me, maar zonder nog aandacht aan haar te geven doe ik mijn oordopjes in en Matelica klinkt in mijn oren.
De chauffeur rijd de drukke straat uit en zonder op of om te kijken verlaten
we de buurt waar ik ben opgegroeid.

——————-

'Hoe was je vlucht.'

Mijn vader loopt voor me uit en duwt het karretje waar mijn koffers op liggen richting zijn auto.

'Lang en saai.' Mompel ik ongeïnteresseerd.

'Ja, acht uren vliegen lijkt mij ook geen pretje.'

Een geïrriteerde zucht verlaat mijn mond en zwijgend loop ik achter mijn vader aan.

'Mary heeft een kamer voor je ingericht. Ik hoop dat het je bevalt en anders kun je het veranderen.' Zegt hij wanneer we bij de auto zijn aangekomen.

'Thanks.'

Hij opent de kofferbak van de grote Jeep en legt mijn koffers er in.
Ik stap in de auto en mijn vader gaat achter het stuur zitten.

'Ik weet dat we elkaar lang niet gezien of gesproken hebben, Alison. Toen je moeder mij belde, had ik geen idee wat ik kon verwachten. Ergens ook wel, want je lijkt sprekend op mij. Innerlijk en uiterlijk, maar tot hoever je op mij lijkt is nu wel duidelijk.'

Fronsend kijk ik naar de man die mijn vader voor moet stellen. Hoe kan hij dat nou zeggen? Hij kent me helemaal niet, hij is te druk geweest met zijn nieuwe gezin om naar me om te kijken. Hoe kan hij nou weten of ik op hem lijk?

'Hou alsjeblieft op. Je kent mij niet.' De scherpte toon is niet te missen en ik zie mijn vader slikken.

Wat had je dan verwacht? Dat ik in je armen zou rennen, blij zou zijn om je te zien?

'Ik weet dat het zo voelt, All. Maar je bent mijn dochter, natuurlijk ken ik je.' Hij klinkt onzeker.

'Ja? Hoe kan je dat zeggen na zes jaar?'

Zijn adem stokt en geschokt kijkt hij van mij naar de weg.

'Je moeder heeft me alles verteld.'

Natuurlijk heeft ze dat. Niet alleen aan hem maar aan iedereen. De grootste roddelkrant van de buurt. Als er iets gebeurde, weet ze dat als eerst en als zij het weet, dan weet echt iedereen het.

'Natuurlijk.' Zeg ik grommend, mijn vader kijkt me even grinnikend aan.

'Neem het haar niet kwalijk. Je hebt het haar echt heel moeilijk gemaakt.'

Mijn ogen vormen zich tot spleetjes en gefrustreerd pak ik mijn telefoon uit mijn tas.

~Ik ben geland en ik leef nog.~

Ik heb beloofd haar te bellen, maar ik wil haar stem nu niet horen.

'We zijn er.' Zegt mijn vader en hij wenkt met zijn hoofd richting een huis.

Het huis is groot, gigantisch eigenlijk. Twee grote hekken openen langzaam en mijn vader rijd het terrein op.
De voordeur gaat met een grote ruk open en een vrouw met een kort, blond kapsel en een grote lach om haar mond komt naar buiten gelopen.

'Welkom, Alison.' Het enthousiasme is meer dan duidelijk.

Twijfelend open ik het portier. Bang voor wat ze gaat doen.
Je kent die typetjes wel, die altijd vrolijk zijn, altijd vrolijke en kleurrijke kleren dragen, altijd hun make-up perfect op hun gezicht hebben zitten en hun haren altijd netjes hebben.

Zoals ik had verwacht trekt ze me in een knuffelt en wiegt ons heen en weer. Ongemakkelijk wurm ik me uit haar greep.
Ze kijkt even van mijn vader naar mij, maar pakt dan mijn hand en trekt me mee naar binnen.

'Wil je wat te eten of te drinken? Je zal wel honger hebben na die lange vlucht. Jared brengt je koffers naar je slaapkamer, dan kun je straks uitpakken. Niall is nog op school, maar je zal hem zien bij avondeten.'

Mijn ogen worden groot terwijl ik naar de nieuwe vrouw van mijn vader kijk die maar door praat over van alles en nog wat.

'Mary, ze heeft net een vlucht gehad van acht uren. Laat het meisje even uitrusten.'

Mijn vader komt de keuken binnenlopen en geeft Mary een kus op zijn wang.
Mijn lippen vormen een grimas van walging.

'Kom, ik breng je naar je kamer.'

Zonder Mary aan te kijken loop ik de grote keuken uit achter mijn vader aan.
Ik hoor Mary zuchten, maar schenk er geen aandacht aan, te druk met om me heen kijken.
Dit huis is echt gigantisch, vergeleken met hier was het huis mijn moeder een krot.
De tegels in de grote hal zijn glansend wit en de muren hebben roomwitte kleur.
De foto's aan de muur trekken mijn aandacht.
De trouwerij van mijn vader en Mary, waar ik niet bij wilde zijn.
Foto's van de vakanties, die ik nooit heb meegemaakt.
Een foto met een blonde jongen trekt mijn aandacht.
Zijn haar geeft bijna licht door de zon en zijn lichte blauwe ogen twinkelen.

'Dat is Niall.'

Ik knik fronsend, maar loop dan verder achter mijn vader aan de trap op.

'Ik zeg het nog maar een keer, als de kamer je niet bevalt kun je hem veranderen.'

Hij staat stil voor een grote witte deur. Ondanks dat het me weinig kan schelen, ben ik toch zenuwachtig.
Mijn vader opent de deur en loopt voor me uit de kamer binnen.
Mijn ogen worden eerst groot, maar al snel vormen mijn wenkbrauwen een frons.
Het was niet wat ik verwacht had. Mary lijkt me het type dat van felle kleuren houd, roze of geel.
Bijna alle muren van de kamer zijn grijs, eentje is rood. Mijn lievelingskleur. Hoe weet ze dat?
De vloer is zwart, het laminaat glanst door het licht dat door de gordijnen komt.
Het hemelbed is grijs, het dekbeddengoed is zwart en de kussens zijn rood.
De kamer is prachtig. Het grote bed staat tegen de brede muur, tegen over het bed zitten twee deuren. Aan de ene kant van de deuren staat een grote kaptafel, die ik toch niet zal gebruiken en aan de andere kant staat een bureau met een houten stoel.

Mijn vader opent de twee deuren en loopt voor me uit de inloopkast binnen.
Mijn koffers staan netjes op een rijtje te wachten tot ze worden uitgepakt.
Aan het einde van de kast zitten nog twee deuren, die mijn vader opent en de grote witte badkamer laat mijn adem stokken.

Mijn moeder had me verteld dat zijn nieuwe vrouw veel geld had, maar zoveel had ik niet verwacht.

'Je hebt je eigen badkamer.'

Ik knik en kijk om me heen. De wand tegenover de deuren is één grote spiegel. Daaronder zit een groot soort aanrecht, met twee witte gootstenen en gouden kranen. Naast de spiegel zit aan elke kant een lange witte kast. De ene is open met meerdere planken die gevuld zijn met handdoeken en washandjes. De andere heeft kleine deurtjes.
In de ene hoek naast de deur staat een groot ligbad en aan de andere kant staat een grote douche cabine met daarnaast een toilet.

'Wie is je nieuwe vrouw? De fucking koningin?'

Mijn vader schud grinnikend zijn hoofd.

'Ik zal je alleen laten. Je kan je spullen uitpakken of even rusten.'

Wanneer mijn vader de kamer heeft verlaten en ik de slaapkamer weer in ben gelopen, laat ik me op het bed vallen.

De kamer is niet zo slecht als ik verwacht had. Hier kan ik mijn tijd wel doorbrengen.
Ik heb geen idee wat ik van Mary moet denken, haar vrolijkheid en haar enthousiasme maken me misselijk.
Mijn vader houd van haar, dat is wel duidelijk. Maar of ik het met haar zou kunnen vinden weet ik nog niet.
Die Niall ziet er niet verkeerd uit, maar wat voor type zou hij zijn? Zal ik het met hem kunnen uitstaan of niet?

Zuchtend ga ik rechtop zitten en kijk de kamer een keer rond. Dit is mijn nieuwe slaapkamer, hier zal ik wonen tot ik naar de universiteit ga. Als ik er heen ga dan, het staat niet in de planning, maar als ik het hier niet volhoud ga ik daar liever heen dan terug naar mijn moeder.

Niet dat ik welkom ben, ze is me liever kwijt dat rijk. Dat is meer dan duidelijk.

Na nog een zucht sta ik op van het bed en loop ik de kast in. Eerst maar uitpakken, daarmee kan ik de tijd een beetje doden tot het avond eten en ik iedereen onder ogen moet komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen