Foto bij 36.

Oeps, sorry! Er gebeurde even van alles waardoor ik niet geschreven heb (en ik schrijf meestal niet echt ver vooruit...). Maar ik ben terug! En ik blijf toch maar op zondag uploaden haha. Fijne feestdagen allemaal!



In de dagen die volgen ziet Julian Lana langzaam weer opbloeien. Ze lijkt eindelijk zichzelf weer te zijn, reageert niet meer zo geprikkeld op opmerkingen van hem en is minder moe. En ze zou Lana niet zijn als ze niet direct allerlei boeken wilde lezen over waar ze tegenaan loopt. Telkens als hij haar ziet, is ze in een ander exemplaar bezig. Ze hebben allemaal iets met body positivity in de titel, of mindfulness.
"Leef jij vaak in het moment?" vraagt ze hem, terwijl hij net naast haar op de bank ploft.
Hij schiet in de lach en pakt het boek uit haar handen. "'De kracht van het nu', door Eckhart Tolle," leest hij, voor hij het haar weer teruggeeft.
"Ja ja, lach me maar uit," grinnikt Lana. "Nou?"
"Ik weet het niet. Als ik aan het opereren ben wel, bijvoorbeeld. Dan ben ik echt alleen maar bezig met de patiënt die voor me ligt. Dan raak ik in een soort flow en lijkt de tijd voorbij te vliegen. Maar als we aan het vergaderen zijn over één of andere administratieve formaliteit, dan dwalen mijn gedachten wel vaak af, ja. En buiten werk... Ik weet niet, ik let er nooit echt op eigenlijk. En jij?"
"Nouja, tot nu toe niet. Maar dit boek is superinteressant, want hij stelt dat je stress ervaart doordat je ergens anders wil zijn dan je nu bent. En dat heeft geen zin, dus je kunt beter accepteren waar je nu bent en in het moment leven. Dus ik kan nu bijvoorbeeld het beste accepteren dat ik even niet zoveel kan en rustig wachten tot mijn enkel beter is, in plaats van stressen over dingen die ik toch niet kan veranderen."
"Wat heb ik toch een wijs vriendinnetje," glimlacht Julian, terwijl hij haar dichter tegen zich aantrekt. Hij drukt een kus in haar haren en Lana sluit genietend haar ogen.
"Maar hoe is het met jou? Hoe was het in het ziekenhuis?"
"Druk... Veel operaties, want we proberen er natuurlijk voor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen naar huis kunnen voor de feestdagen. Dus ik ben blij dat mijn dienst erop zit voor vandaag."
"Snap ik. Wat wil je doen. Een film kijken ofzo?"
Julian werpt een blik op zijn horloge. "Een aflevering Friends anders? Ik heb vanavond nog repetitie met de band."
"Ahh, de band. Wanneer kan ik jullie live bewonderen? Ik ben zo benieuwd!"
Julian trekt een moeilijk gezicht. "Geen té hoge verwachtingen hebben, hè? We doen het gewoon voor de lol. Ik geloof dat we pas over twee maanden ofzo weer ergens optreden, maar ik zal het voor je navragen vanavond."
"Jammer. Het lijkt me zo leuk om je vrienden te leren kennen en jullie te horen spelen!"
"Oh, maar we kunnen wel eerder iets afspreken! Met Daan en zijn vriendin, bijvoorbeeld. Lijkt dat je leuk?"
Er breekt een grote glimlach door op Lana's gezicht. "Ja! Het voelt zo gek dat ik jou al heel goed ken, maar je vrienden nog nooit ontmoet heb."
"Tja, als jij nou ook gewoon kon lopen en fietsen..."
Lana trekt een kussen achter haar rug vandaan om hem een mep mee te verkopen. "Nou! Dat is niet eerlijk!"
Lachend weert Julian haar aanval af. "Grapje, grapje... Ik zal het hem vanavond vragen. Je vindt hem vast aardig."
Lana laat het kussen zakken. "Heel goed." Ze zucht en kruipt dicht tegen Julian aan. Hij slaat zijn arm om haar heen en kriebelt zachtjes door haar haar.
"Ik ben blij dat je je beter voelt," zegt hij dan zacht.
"Ik ook," antwoordt ze. Even is ze stil, dan voegt ze eraan toe: "Het gaat nog niet altijd goed, maar vaak wel."
"Wanneer niet?"
Ze haalt haar schouders op. "Gewoon... Als ik alleen thuis ben is het soms lastiger."
"Met eten bedoel je?"
Ze knikt langzaam.
"Waarom is het makkelijker als er andere mensen bij zijn?" vraagt hij.
"Ik weet niet... Dan is er meer afleiding ofzo." Ze denkt even na en gaat verder: "En dan weet ik dat jij of mama oplet en dan doe ik meer mijn best. Als ik alleen ben hoeft dat niet, en bovendien kunnen mijn gedachten dan soms zo door blijven gaan."
Hij denkt even na. "Ik snap het. Wat goed dat je hier eerlijk over bent."
Lana kijkt hem even aan met een half glimlachje. "Ik vertrouw je," zegt ze dan simpelweg.
Een warm gevoel stroomt door zijn buik als hij die woorden hoort.
"Daar ben ik blij om," zegt hij, terwijl hij een knuffel geeft. "Het komt goed. Ik weet dat je je best doet."
Even is het stil, dan pakt Lana de afstandsbediening om Friends op te zetten.

Die avond oefent hij met zijn band. Als ze even pauze houden, spreekt hij Daan aan.
"Hee man, heb je zin om binnenkort iets met Lana en mij te gaan drinken? Neem Denise mee, dan kunnen we eindelijk die dubbeldate doen!"
"Ja, klinkt goed! Ik ben ondertussen wel heel benieuwd geworden naar Lana."
"Dat komt mooi uit, zij ook naar jou namelijk. Deze donderdagavond bij mij?"
"Ik zal even checken met Denise, maar ik denk dat dat wel kan!"
"Leuk, dan zie ik jullie dan!" Hij stompt Daan vriendschappelijk tegen zijn schouder en loopt weer richting het drumstel.

Wat Lana hem vertelde, laat hem echter niet los. Als hij die avond thuiskomt na de bandrepetitie, klapt hij zijn laptop open. "eetstoornis hulp meer eten" googelt hij. Hij is geen psycholoog dus hij kan geen echte diagnose stellen, maar hij vindt wel dat ze symptomen van een eetstoornis vertoont. Een lange lijst met resultaten verschijnt. Het komende halfuur leest hij zich in in verschillende methodes, van therapie tot klinieken. Het lijkt hem dat een opname niet nodig is, maar hij wil haar wel graag helpen. Dan komt hij een website tegen waar ze een aantal voedingslijsten op hebben staan, als leidraad voor wat een gezonde hoeveelheid eten op een dag is. Terwijl hij het doorleest heeft hij het gevoel dat dit is wat Lana nodig heeft: net die ondersteuning om het verder zelf te kunnen doen. Tevreden print hij een aantal versies uit.

Als hij die middag na zijn dienst naar Lana's huis rijdt, trommelt hij met zijn vingers mee met de muziek. Als het refrein komt, zingt hij zachtjes mee:
"Look at us, we could have it all
So damn right, that it should be wrong
Let's not complicate it
If it's love, don't hate it
Don't pull back if you start to fall
Let ourselves get a little lost
Let's not complicate it
If it's love, don't hate it"

Het zet hem aan het denken over zijn relatie met Lana. Het lijkt nu eindelijk de kant op te gaan van een normale, ongecompliceerde relatie, na die bijzondere start in het ziekenhuis. Dat ze binnenkort zijn beste vriend gaat ontmoeten, is ook een stap in de goede richting. En straks, als ze beter is en gewoon weer naar school kan, wordt het ook normaler. Hij betrapt zichzelf erop dat hij ervan uit gaat dat ze inderdaad weer naar school zal kunnen gaan. Als dat niet zo is en ze echt een andere carrière moet kiezen, zal dat nog wel wat voeten in de aarde hebben. Maargoed, wat zei ze nou laatst ook alweer? Ohja: in het moment leven, en niet stressen over dingen in de toekomst waar je geen invloed op hebt. Hij glimlacht terwijl hij de oprit van haar huis op rijdt. Als de deur opengaat en hij haar knappe gezicht ziet, fladderen de vlinders door zijn buik en vergeet hij even alles. Haar ogen, haar geur, haar armen om hem heen en haar lippen op de zijne zijn alles waar het nu om gaat.
"Hee!" zegt hij dan, een beetje buiten adem.
"Hoi," lacht Lana. "Wat zie jij er blij uit!"
Julian krijgt de glimlach niet meer van zijn gezicht. "Ik ben gewoon blij om je weer te zien."
"Ik ook om jou weer te zien," antwoordt Lana, en bij die woorden maakt Julians hart weer een sprongetje. Ze rekt zich uit en kust hem opnieuw. "Kom verder," zegt ze dan, en hinkt voor hem uit.

"Ik heb iets voor je," zegt Julian, als ze op de bank zitten. Ze zijn alleen thuis, want Lana's moeder is aan het werk. "Als je het niks vindt, hoef je er natuurlijk niets mee te doen, maar misschien helpt het je." Hij pakt de uitgeprinte voedingslijsten uit zijn tas en geeft ze aan haar. "Kijk, dat is wat ze normaliter aanraden om per dag te eten. En deze kun je bijvoorbeeld volgen als je aan wil komen."
Lana bladert de lijsten door en kijkt hem dan glimlachend aan. "Wat goed! En wat lief dat je dit voor me hebt uitgezocht."
"Denk je dat het je helpt?"
"Ja, ik denk het wel. Dan hoef ik er zelf minder over na te denken en kan ik gewoon zo'n lijst volgen."
"Precies." Opgelucht drukt hij een kus op haar wang, terwijl Lana de lijsten doorleest.
"Dankjewel," zegt Lana. Ze kijkt hem aan met haar blauwe ogen en Julian heeft weer even het gevoel alsof de wereld stil staat.
"Graag gedaan."
Dan buigt ze zich voorover en zoent hem. Hij geniet van de warmte van haar lippen en het spelletje dat hun tongen samen spelen. Vervolgens slaat hij een arm om haar middel en trekt hem op schoot. Hij geeft haar kleine kusjes in haar hals en Lana laat haar hoofd genietend achterover vallen. "Je bent altijd mooi, Lana. Maar ik wil ook graag dat je gezond bent."
Ze knippert een paar keer en kijkt hem dan aan met een half glimlachje. "Ik ook."
Hij slaat zijn armen om haar heen en trekt haar dicht tegen zich aan, om haar opnieuw te kunnen zoenen.
"En, leef je nu een beetje in het moment?" vraagt hij, terwijl hij de kus even onderbreekt.
"Zeker. En jij?"
"Helemaal," zucht hij, terwijl hij zich weer naar haar toe buigt.

Reacties (2)

  • Luckey

    Ze zijn voor elkaar gemaakt!
    Ben benieuwd naar de dubbeldate!

    1 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik vind ze zo lief samen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen