Foto bij Hoofdstuk 2: Nova

Beter een scheet voor iedereen dan buikpijn voor mij alleen

Er is weer een week voorbij gegaan en Agnes lijkt nog steeds niet bijgekomen te zijn van wat ze ook heeft gezien. De lamp in onze kamer is uit en ze slaapt, maar ik kan geen oog dicht doen. Wat als ze het parasiet heeft gekregen? Nee, eigenlijk is dat niet mogelijk. Omdat ze juist de laatste tijd heel erg moe is; ik kan de wallen onder haar ogen zien en ze is lijkbleek. Misschien heeft ze nachtmerries? Eigenlijk zou ik moeten slapen nu, want het is al elf uur 's nachts. Ik sluit mijn ogen en probeer te slapen, maar voetstappen op de trap leiden me af. Papa komt zeker naar boven. Omdat Agnes dat graag wilde, staat de deur helemaal open waardoor hij me ziet wakker liggen als hij bovenaan de trap staat. Ik haat het als de deur open staat en dat weet hij. Maar wie slaapt er nou weer met de deur open!? Behalve Agnes. Hij blijft even staan en kijkt me aan met slaperige ogen.
'Wat is er?' fluistert hij om Agnes niet wakker te maken. Hij klinkt niet bepaald moe, maar zijn ogen laten iets anders zien. Ik ga rechtop zitten en druk mijn grote knuffel, die overigens een draak is, tegen me aan en haal mijn schouders op.
'Ik maak me zorgen om Agnes.' mompel ik terwijl ik naar mijn tweelingzus kijk. Papa volgt mijn blik en kijkt naar zijn andere dochter. Hij zucht.
'Misschien hebben de trainingen haar wel gewoon uitgeput,' stelt hij voor en meteen heb ik spijt van het feit dat ik hem niet kan vertellen over het boek. Ik bedoel, ik heb niks beloofd maar ik zou me dan wel een verrader voelen aangezien ze dat duidelijk niet wil.
'Is er iets?' vraagt papa bezorgd. Hij heeft duidelijk mijn stres gezien, iets wat ik juist wilde voorkomen. Ik schud mijn hoofd en hij gaat bij het uiteinde van mijn bed zitten.
'Weet je het zeker?'
'Ja hoor,' lieg ik glimlachend. Hij lijkt op te merken dat ik de waarheid niet spreek, maar gaat er verder niet op in en gaat weg.
'Welterusten dan.' zegt hij glimlachend en hij sluit de deur, gaat naar zijn kamer. Iets voelt niet goed. Meteen zie ik het beeld van het parasiet weer door mijn hoofd dwalen en loopt er een rilling langs mijn ruggengraat. Aangezien Alex ook wel Fauna is genoemd en de God van de creaturen is, zoals wij het noemen, heb ik hem er ook nog naar gevraagd. Hij gaf toen aan dat dat parasiet officieel van een onbekende planneet is en dat hij er dus niet van weet. Hoe dat parasiet dan op de Aarde terecht is gekomen, is ook onbekend. Het heeft me alleen maar ongeruster gemaakt. Met dat onveilige gevoel val ik uiteindelijk toch in slaap, maar ik weet niet of ik dat fijn vind.

Ik open mijn ogen en merk op dat ik ben ontwaakt op een stoel in een uit huis. Het huis is donker en de gordijnen voor de ramen zijn gesloten. Het hout is oud en er zitten meerdere gaten in, maar het lijkt me te houden. Alhoewel, ons. Voor het raam staat een meisje. Ze lijkt van mijn leeftijd te zijn en heeft kapotte, oude kleren. Ze heeft lange, bruine, gekrulde haren die tot haar onderrug reiken en heeft verschillende paarse plukken. Haar ogen zijn blauwgroenig en ze heeft lange wimpers. Maar ze zijn wel natuurlijk. Ondanks dat ziet ze er moe uit, alsof ze in geen dagen rust heeft gehad!
'Wie ben jij?' stamel ik. Ze kijkt het raam uit naar de donkere lucht zonder sterren en zodra ze mijn stem hoort, draait ze zich om.
'Geen tijd het uit te leggen.'
Haastig pakt ze m'n pols en ik hoor een kwaadaardige lach van een man. Ik gok hem van dezelfde leeftijd als mijn vader was en de stem van deze man is laag. Alleen heb ik hem nog nooit gehoord, net als dat ik dit meisje nog nooit heb gezien. Maar waarom droom ik dan over ze? Ik heb ooit gehoord dat alle gezichten die je in je dromen ziet, je ook in je echte leven heb gezien. Je hoeft ze niet per se te kennen, maar je hebt ze sowieso al eens gezien. Maar haar niet. Ik kan me haar niet herinneren. Terwijl we wegrennen van het oude huis, hoor ik nog meer onheilspellend gelach er vandaan komen.
'Wat is dit voor een flauwe grap?!' roep ik wanneer we in een ander huis zijn.
Maar in plaats van te antwoorden, geeft ze me een dikke knuffel. 'Jij ben de Vrouwe der Licht toch? Het Zonnemeisje?'
Ikbevries. Hoe weet zij van het Zonnemeisje? Ik knik. 'Hoezo? Wie ben jij? Waar ben ik?'
'Nova is de naam,' antwoordt ze terwijl ze een kast voor de deur schuift. 'Dit is het Vervloekte Rijk. Althans, een van de Vervloekte Rijken.'
Ik was met stomheid geslagen. Maar, hoe kom ik hier dan? Ben ik vervloekt? Angst pakt me vast terwijl verschillende theoriën door mijn hoofd gaan.
'Maar,' stamel ik. 'Wat doe ik dan hier?!'
Nova kijkt me aan zonder emotie op haar gezicht te tonen. 'Ik heb je hierheen gebracht.'
Dit maakt alles alleen nog verwarder.
'Maar hoe dan?' vraag ik nieuwsgierig.
'Geen tijd.' mompelt ze. 'Ik ben de Dame van Dromen, dus ik kan ook enkele rijken maken. Ik heb je hierin gehaald om je te waarschuwen. Ik ben ook degene die de wezens zonder ziel in een apart rijk te brengen, maar dat gaf hen de mogelijkheid mensen te verzwakken met dromen!'
Ze zucht. 'Het was een ongeluk, maar ik heb je hulp nodig! De enige manier om degene die hier nu met mij opgesloten zit weg te stoppen in deze hel, was toen om mezelf ook mee te sturen, maar nu ziet het er naar uit dat hij zal ontsnappen en de echte werkelijkheid weer in komt!'
Met grote ogen kijk ik naar Nova. 'Maar wat kan ik dan doen?' snauw ik.
'Er is iemand in die werkelijkheid die hem versterkt, desondanks die persoon het misschien niet doorheeft of er niks aan kan doen. Je moet ervoor zorgen dat die persoon het stopt!'
'Heeft het iets met dat ene parasiet te maken?' vraag ik nieuwsgierig.
Ze knikt. 'Ik kan Latijn en ik kan je vertellen dat mortiferum komt van het Latijnse mors wat dood betekent. Degene die dit monster versterkt, heeft dus ook de kans om het leven te komen.'
Meteen duizelt het me even. Zou het dan toch Agnes zijn? Neemt het monster dat zich hier voedt met angst haar energie af? Alles wordt zwart en het laatste wat ik kan horen, is het kwaadaardige lach van het monster dat hier leeft.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Als Agens doodgaat is er echt geen plek op aarde waar je veilig voor me zult zijn.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      😂 maak je maar geen zorgen, Agnes heeft al zoveel bijna-dood-momenten gehad dat je haar haast als onsterfelijk kan zien

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Nope. Ik ga me toch zorgen maken. Zo ben ik.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen