Foto bij Hoofdstuk 3: Slaap

De man is het hoofd van het gezicht, maar de vrouw is de nek die bepaald hoe het hoofd draait

Badend in het zweet ontwaak ik in mijn bed van de nachtmerrie. Was het maar een droom? Of heeft de Dame van Dromen me echt naar het Vervoekte Rijk gebracht? Iets in me zegt dat het geen leugen is en dat alles echt is. Ik richt mijn blik op Agnes wie aan het slapen is en kijk dan naar de klok. Drie uur. Ik hoor de deur beneden sluiten en raad al dat papa terug is van zijn nachtwandeling. Zoals ik hou van de zon en Agnes houdt van planten, houdt hij natuurlijk van de nacht. Ik sta op uit mijn bed en loop naar beneden. Papa neemt nog een glaasje water en ziet me dan staan.
'Hey, Liz. Wat is er?' vraagt hij bezorgd.
'Niks,' murmel ik. 'Gewoon een nachtmerrie.'
'Waarover?' vraagt hij nieuwsgierig.
Ik blijf stil. Hij lijkt het heel graag te willen weten, maar kan ik dit wel vertellen? Uiteindelijk zucht ik en besluit ik het hem te vertellen. Ik laat geen detial weg, vooral het gelach niet die ik nog steeds in mijn hoofd hoor echoën. Het boek laat ik achterwege, want ik wil Agnes niet verraden. Zodra ik klaar ben met mijn verhaal, kijkt papa me geschrokken aan. Dit had hij zeker niet verwacht.
'Ik weet dat je een grote fantasie hebt,' stamelt hij. 'Maar ik denk niet dat jij zoiets kan bedenken.'
Ik schud mijn hoofd. 'Denk jij dat Nova echt is?'
'Ik hoop het niet.' begint hij. 'Ik bedoel, dat wat ze zei niet echt is. Als zijzelf echt is lijkt het me niet zo erg, maar dat Vervloekte Rijk lijkt me al helemaal niks.'
Hij krabt op zijn hoofd en ik kan angst in zijn ogen aflezen. Hij vertrouwt me goed genoeg dat hij het duidelijk niet ziet als een doodnormale droom.
'Heb je iets, verdachts gezien de laatste tijd?' vraag ik hem om meer informatie te krijgen.
Hij schudt zijn hoofd. 'Alleen Aggie doet een beetje, raar.'
'Shit,' murmel ik. 'Ik hoop niet dat zij het parasiet heeft.'
'Parasiet?' vraagt papa verbijsterd. Ik wilde hem niets vertellen over het parasiet, enkel dat er iemand is die het monster in mijn droom kracht geeft, of die het nou weet of niet. Het liefst hield ik het ook zo.
'Ik bedoel met bewijzen van spreken,' lieg ik. 'Ik bedoel, het monster kan je een soort parasiet noemen, toch?'
Papa knikt. 'Hij heeft voordeel en het parasiet heeft nadeel, dus dat zou ik wel zeggen ja. Maar ga nu maar weer slapen.'
Hij neemt nog een slok van zijn water en samen lopen we naar boven.
'Nu je het er trouwens toch over hebt,' vervolgt papa met een fluisterstem. 'Ik heb je zusje vandaag nog betrapt op slaapwandelen. Je praatte ook, alleen ik kon niet horen wat ze zei. Je mompelde dingen als: "Ga weg" en "Laat me met rust". Ik heb haar toen uiteindelijk teruggebracht naar haar bed terwijl jij aan het slapen was.'
Ik kijk naar mijn oudere tweelingzus terwijl ze aan het slapen is met haar knuffel tegen haar aan. Maar zij kan het parasiet toch niet zijn?
Ik denk terug aan de symptomen van het hebben van een parasiet en het past gewoon niet bij elkaar!
De zichtbare symptomen in het uiterlijk komen langzaam, maar het slachtoffer krijgt de mogelijkheid lange poten uit zijn pols te laten komen. De tweede zichtbare symptomen in het uiterlijk is dat het parasiet van binnen naar buiten zal gaan: naar de rug om precies te zijn. Later zullen ook uit dit stuk van het lichaam vier poten groeien die exact lijken op de poten van een spin. Het laatste is dat het slachtoffer de mogelijkheid heeft om uit zijn mond een bek te laten komen waar ook weer een bek uit kan komen om de kleine parasiet aan zijn slachtoffer toe te dienen. In het verteringsstelsel heeft het het verteren een grotere snelheid laten geven zodat het lichaam sneller nuttige stoffen uit het bloed haalt en in het bloed doet. Zo voeren de cellen meer en sneller aerobe dissimilatie uit. Het gevolg is wel dat het slachtoffer dus meer energie heeft en minder eten nodig heeft. In de hersenen zal het het slachtoffer dingen laten waarnemen die er niet zijn. Zo zal het op een mysterieuze wijze zorgen voor duizeligheid, hallucinaties en zal het het slachtoffer hersenspoelen als het ware. Het kan ook dezelfde gevolgen hebben als alle soorten drugs, terwijl hij helemaal geen drugs opheeft. Ook tast het parasiet de frontale kwab aan, waardoor het ook zorgt voor verandering van het karakter.
Geen van deze veranderingen heb ik bij Agnes gezien, dus eigenlijk is het onmogelijk dat zij het is! Papa geeft me een duwtje zodat ik naar bed ga en niet de hele tijd naar haar blijf staren. Ik kruip onder de dekens en papa geeft me nog een kusje op mijn voorhoofd voordat ook ik in slaap val.

Ik open mijn ogen weer na enkel duisternis en merk dat ik mijn lichaam niet meer kan bewegen. Onmiddellijk raak ik in paniek. Ik lig op mijn rug en zie vanuit mijn ooghoek Agnes liggen. Ze slaapt ook onrustig en ik kan haar ook horen mompelen net als papa deed.
'Nee... Nee... Ga weg... Alsjeblieft.'
Ik probeer uit alle macht me te bewegen, maar mijn ledematen weigeren naar me te luisteren. In de hoek van de kamer, zie ik iemand staan. Het is een lange, magere man, eerder een schaduw, maar hij is donkerder dan donker. Hij heeft twee enkele puntjes en een mond die al snel veranderd in een grijns op zijn gezicht. Achter zich zijn vier duistere poten zichtbaar en nog meer kippenvel komt op mijn huid.
'Doe je ogen dicht!' hoor ik Nova roepen in mijn hoofd en ik gehoorzaam. Zodra ik ze weer open, is het schaduwfiguur weg en in plaats daarvan staat er iets nog huiveringswekkenders. Ik kan me nog steeds niet bewegen, maar het figuur komt dichterbij. Het is naakt, maar geen mens. Het heeft geen haar, geen kleur en zielloze ogen. Ik kan z'n gebroken ribben tellen en de organen zien door zijn huid. Zijn lichaam is misvormd en hij heeft vlijmscherpe tanden. Zijn grote ogen boren zich in de mijne en als ik zou kunnen bewegen, zou ik dat ding een paar rake klappen hebben gegeven. Maar dat kan ik niet. En dit wezen weet dat. Gelukkig wordt Agnes naast me wakker. Zodra ze het wezen ziet, gilt ze en laat ze een stel sterke planten uit het plafond komen om het wezen vast te maken. Ik sluit mijn ogen wanneer het beest een vreselijk hoge kreet slaat en wanneer ik ze weer open doe, hangt het daar boven. Mijn vader troost mijn zusje al wie huilend van de schrik op haar bed zit en ik voel dat mijn spieren zich eindelijk kunnen aanspannen. Zodra ze zien dat ik wakker ben, kijkt papa me ondoordringend aan.
'Dat is er een.' zegt hij. 'Een van de Zielloze Wezens.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh, Jezus Christus..... Die hele laatste scène klinkt echt als een geval van slaapverlamming. Doodeng!

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Ey je hebt het al geraden 😂

      1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik ben nu eenmaal uitzonderlijk intelligent.xD

      1 jaar geleden
    • MissEL

      XD

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen