Ik gooi de lege pizzadoos in de afvalbak en hoor de voordeur open gaan.
Luid kabaal en geschreeuw is duidelijk te horen en zonder ze te begroeten loop ik de trap op naar boven.

'Wat is haar probleem.' Hoor ik iemand zeggen.

'Ze heeft het niet op mensen.' Antwoord Niall.

'Dat was al duidelijk.' De bekende stem laat me omdraaien en nieuwsgierig kijk ik naar het kleine groepje mensen dat in de hal staat.

Harry staat me breedgrijnzend aan te kijken en fronsend schud ik mijn hoofd. Ik dacht dat hij en Niall elkaar niet mochten? Wat doet hij hier?

'Hallo, Alison.' Zegt hij.

'Hoi.' Zeg ik droog. Ik laat mijn blik even over het groepje glijden dat me aan staat te staren. 'Doei.'

Ik loop naar mijn slaapkamer en hoor hoe Harry grinnikt en de rest vragen begint te stellen over mij.

Waarom zijn mensen toch zo nieuwsgierig? Ik ben het ook natuurlijk, zeggen dat het niet zo is maakt me hypocriet. Maar ik stel de vragen aan de persoon zelf en niet achter iemand zijn rug om.

De stereo op mijn bureau trekt mijn aandacht. Ik pak het kaartje dat er boven op ligt.

Voor je nieuwe kamer.
Kus
Mama

Grommend kreukel ik het kaartje in mijn hand en gooi hem in de prullenbak naast het bureau.
Dit is een poging om het goed te maken, of nou ja, een poging om zich minder schuldig te voelen.
Niet dat ik er geen gebruik van ga maken.

Ik sluit de stereo aan en steek de aux kabel in mijn telefoon. Al snel klinkt nirvana door de speakers en tevreden ga ik op mijn bed zitten. Ik haal mijn boek uit mijn tas en begin verder te lezen.

'Alison!' De stem van Niall klinkt buiten mijn deur, een paar tellen later word die open gegooid en komt hij mijn kamer binnen stampen.
Zijn wangen zijn rood, zijn ogen groot en zijn handen trillen.

Grinnikend kijk ik toe hoe hij naar mijn stereo loopt en het geluid zachter zet.

'We konden je muziek aan de andere kant van het huis horen!' Schreeuwend staat hij gebaren te maken met zijn handen.

Ik bijt op mijn lip, maar ik kan het niet inhouden en als snel schiet ik in de lach.

'Wat is er zo grappig?' Schreeuwt hij.

'Niks.' Zeg ik hikkend tussen het lachen door.

Ik kan er niets aan doen, als hij zo boos is ziet hij er grappig uit. Grommend stampt hij mijn kamer weer uit en slaat mijn deur met een knal dicht.

Na lachend met Niall zijn kwade gezicht in mijn hoofd stap ik van het bed af en zet ik mijn stereo weer een beetje harder. Niet te hard, al zou ik Niall graag weer zo boos willen zien.

Na een paar hoofdstukken van mijn boek te hebben gelezen loop ik naar beneden de keuken in. Muziek komt uit de studeerkamer van mijn vader. Gelach en luid gepraat.
Ik pak een glas uit de kast, een fles cola uit de koelkast en schenk het glas vol.
Wanneer ik de fles in de koelkast heb gezet de deur heb gesloten, zet ik mijn glas op het kookeiland en neem plaats op een kruk.

'Nee, pa! Hoe vaak moet ik nog zeggen dat ik er niet heen ga!' Fronsend stap ik van de kruk en loop ik naar de gang.

Harry haalt zijn hand door zijn haar en met zijn andere houd hij zijn telefoon tegen zijn oor.

'Dat kan me niks schelen! Ik heb gezegd dat ik niet heen ga, hoe vaak moet ik het herhalen.' Hij gromt en uit frustratie pakt hij de trapleuning beet en knijpt hij er zo hard in dat zijn knokkels wit worden.

'Ja, prima. Ik ben rond een uur of negen wel thuis.' Zucht hij. 'Ik moet een project maken voor muziek les. Ik ben bij een klasgenoot.'

Ik slik een keer en draai me om richting de keuken. Dit is duidelijk een privé gesprek, daar hoor ik niet naar te luisteren. Als ik de keuken binnenkom pak ik mijn glas van het kookeiland en drink hem in één teug op. Ik spoel het glas om onder de kraan en zet hem op het aanrecht.
Ik draai me naar de deur en kijk verbaast naar Harry die tegen de deurpost aangeleund staat.

'Hoeveel heb je meegekregen van het gesprek?' Ook leuk om jou te zien, Harry. Alles goed? Ja gaat zijn gangetje, met jou?

'Genoeg om te weten dat het privé is.' Mompel ik.

Ik loop langs hem de keuken uit, maar hij pakt me bij mijn arm en trekt me achteruit.

'Dat was het inderdaad ja, dat wil ik graag zo houden.' Is dat een hint of zo?

'Maak je niet druk, aan wie zou ik het moeten vertellen. Trouwens, ik heb geen flauw benul waar je het over had.'

Hij bekijkt me even onderzoekend, maar laat dan mijn arm los.

'Dank je.' De woorden komen met moeite uit zijn mond.

'Moet jij je niet bezig houden met één of ander project?' Ik sla mijn armen over elkaar en kijk hem afwachtend aan.

'Hoe lang stond je me al te begluren?'
Hij grinnikt en schud zijn hoofd.

'Ik hoorde je in de keuken toen ik de telefoon opnam.'

'Ja, ja. Geef maar toe. Je bent niet alleen een psychopaat, maar ook een stalker.'

Hij begint zacht te lachen en schud zijn hoofd nog een keer.

'Goed, als dat alles was.' Zeg ik. 'Volgends mij heb jij een afspraak met mijn stief-broertje. Al kreeg ik de indruk dat jullie elkaar niet echt mogen.'

'Nee, niet bepaald.' Zegt hij zuchtend.

'Waar ga je heen?' Vraagt hij als ik richting de trap loop.

'Mijn slaapkamer. Hoe gezellig ik het ook vind om met je te praten, ik ga liever muziek luisteren en lezen.'

Hij knikt begrijpend, maar loopt toch achter me aan de trap op.
Fronsend stop ik met lopen, draai ik me naar hem om en leg mijn hand op zijn borst.

'Moet jij je niet bezig houden met één of ander project?' Hij knikt lachend.

'Hoe gezellig ik het ook vind om met jou stief-broertje in één ruimte te zijn, ik ga liever met jou muziek luisteren.'

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog en grinnikend schud ik mijn hoofd.

'Als jij dat ook goed vind natuurlijk.' Voegt hij er aan toe.

'Nou..' zeg ik terwijl ik met mijn vinger op mijn kin tik. 'Als je mij verteld waarom je vader belde.'

Hij zucht, maar knikt. Hij pakt me bij mijn schouders, draait me om en duwt me de trap op.
Eenmaal in mijn slaapkamer aangekomen kijkt hij met grote ogen om zich heen. De deuren naar mijn inloopkast en de badkamer staat open en Harry krabt even op zijn hoofd terwijl hij alles bekijkt.

'Niet wat ik verwacht had.' Mompelt hij.

'Wat had je dan verwacht?'

Ik zet de muziek weer aan en ga op mijn bed zitten.

'Geen idee, veel zwart?' Zegt hij schouderophalend.

Ik schud grinnikend mijn hoofd en kijk mijn kamer nog een keer rond.

'Mary heeft mijn kamer ingericht. Niet wat ik van haar verwacht had, maar het kan er mee door.' Grinnikend neemt Harry plaats op de rand van mijn bed.

'Dus, waarom schreeuwde je zo tegen je vader?' Harry haalt een hand door zijn haar, wat automatisme lijkt te zijn, en zucht nog een keer voor hij mij aankijkt.

'Mijn moeder gaat trouwen en hij probeert me over te halen om er heen te gaan.'

'Waarom wil je niet heen?'

Fronsend staart hij in mijn ogen. 'Omdat mijn moeder en ik ruzie hebben en een trouwerij dat niet goed maakt.'

Ik knik begrijpend. 'Dat begrijp ik. Waarom dramt je vader zo door?'

Hij haalt zijn schouders op. 'Hij zegt dat als ik niet heen zou gaan ik er later spijt van ga krijgen.'

'Ja, ik snap zijn punt.' Harry zijn hoofd schiet mijn kant op en ik zie woede opborrelen in zijn ogen. 'Maar hij kan je niet dwingen iets te doen dat je niet wil, dat zou hij moeten begrijpen.'

Zijn ogen flitsen tussen de mijne en ik zie hoe zijn woede weg ebt.

'Hoezo snap je zijn punt?' Vraagt hij na een paar tellen.

'Misschien komt het weer goed tussen jou en je moeder en had je dan gewild dat je er bij was geweest.'

Hij kijkt even bedenkelijk voor zich uit. 'Misschien heb je gelijk.' Mompelt hij bijna onhoorbaar.

'Wat zei je daar?' Vraag ik vol ongeloof. Gaf hij me nou gelijk?

'Ik ga het niet herhalen, Alison.' Zegt hij lachend.

Ik geef hem een por ik zijn zij en duw hem van het bed af. Lachend rolt hij over de grond.

———————

'We zijn geen vrienden, Niall. Hij wilde gewoon niet met jou in één ruimte zijn.' Leg ik voor de tiende keer uit.

'Nou, zo lijkt het wel. Louis vertelde dat hij jullie naar de kassen zag lopen en hij je hand vast hield.' Grommend geef ik hem een vernietigende blik.

'Ik zou oppassen, Niall. Ally heeft op kickboksen gezeten.' Komt mijn vader tussendoor.

Meteen komen de herinneringen boven van wedstrijden. Mijn vader was er niet bij, mijn moeder had voor haar idee wat beters te doen. Mijn coach vond dat ik echt talent had, maar na de zoveelste wedstrijd zonder één van mijn ouders had ik er geen zin meer in.

'Oh ja, dat kan ik me niet voorstellen.' Zegt Niall, duidelijk een poging om me te pesten.

'Stel het je maar voor, Niall. Anders kan ik het je wel laten zien.' Grom ik.

Mary kijkt me verbaast aan en mijn vader grinnikt met zijn krant voor zijn gezicht.

'We hebben iets voor je, Alison.' Mary staat op van haar stoel en loopt naar de kast naast de deur in de keuken.
Ze opent één van de laatjes, pakt er iets uit en gaat weer op haar stoel zitten.

'We willen je dit geven, omdat je vader en ik weten hoe moeilijk je moeder en jij het financieel hebben gehad.'

Fronsend kijk ik van Mary naar mijn vader, die zijn krant heeft opgevouwen en naast zijn bord op tafel heeft gelegd.

'Ik weet dat het niets goed maakt, All. Maar je kunt mij niet overal de schuld van geven, je moeder en ik hebben allebei onze issues, maar ik wil je toch iets geven wat ik je al die jaren heb geprobeerd te geven.'

Mijn frons word nog dieper. Niets goed maakt? Issues. Wat weet hij nou van mijn moeder haar problemen. Ik weet dat ze veel praat, maar altijd over anderen. Ze laat niet zo snel iets los over haarzelf. Wat heeft hij mij al die jaren dan geprobeerd te geven? Zijn cadeaus zijn in de afvalcontainer beland, en dat waren dure cadeaus kan ik je vertellen.

'Wat heb je mij al die jaren geprobeerd te geven?'

Mijn vader krijgt nu op zijn beurt een frons tussen zijn ogen en kijkt me verbaast aan.

'Ik heb maandelijks cheques naar je moeder gestuurd om jou te onderhouden, ik kreeg ze altijd weer terug gestuurd.'

Wat? Mijn moeder zei altijd dat hij niet naar ons omkeek. Dat zij de enige was die voor me zorgde en dat ze dubbel zo hard moest werken, omdat hij ons achter heeft gelaten.

Ik voel hoe de woede via mijn buik naar boven komt stromen. Ze heeft me voorgelogen. Waar heeft ze nog meer over gelogen?

'We willen je dit in ieder geval geven.' Mary overhandigd me een creditcard, mijn naam staat erop. Wat moet ik hier mee? 'Misschien kun je een auto voor jezelf kopen, dan hoef je Niall niet steeds om een lift te vragen.'

Ik knik. Zonder nog een woord te zeggen, schuif ik mijn stoel naar achteren, sta ik op en loop ik de keuken uit.

Ze heeft mij al die jaren de schuld gegeven voor het feit dat we amper geld hadden. Dat ze mijn school moest betalen, dubbel zo hard moest werken en ze nooit tijd voor haarzelf had. Dat ze nooit iets voor haarzelf kon kopen. Dankzij haar heb ik mij al die jaren schuldig gevoeld.

Ik kan mijn vader niet vergeven dat hij me heeft achter gelaten bij haar. Maar hij heeft al die jaren wel naar me om gekeken. Hij wilde mijn moeder financieel steunen, zodat ze mij makkelijker kon onderhouden. Als ze zijn cheques had geaccepteerd, had ze niet zo hard hoeven werken. Dan had ze tijd gehad voor haarzelf, dan had ze dingen voor haarzelf kunnen kopen.

Ik stop de creditcard in mijn zak. Als ik in mijn slaapkamer aankom sla ik de deur met een knal dicht en laat me er tegen aan naar beneden zakken.

De tranen stromen over mijn wangen en het gevoel ik mijn buik doet pijn. Ze was er wel altijd voor me. Ze stond wel altijd voor me klaar. Ze was de enige met wie ik praatte over mijn gevoelens, over mijn nachtmerries, over alles en nu kom ik er achter dat ze me keihard heeft voorgelogen.

'Ally?'

'Ga weg, Niall!' Schreeuw ik.

'Ik wacht op je, oké? Dan komen we maar te laat op school.' Zegt hij zacht.

Dat is wel lief. Ondanks dat ik hem niet kan uitstaan ben ik wel blij met hem.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen