Hoi, hier is een kort verhaal dat ik geschreven heb nu het vakantie is en ik eindelijk eens wat meer tijd heb (ik zal niet zeggen of het op waarheid gebaseerd is, ahum). Fijne Kerst!

"Hoi, ik wilde even met je praten..."
Nope.
"Hey, heb je toevallig misschien zin om binnenkort een keer af te spreken..."
Ugh.
"Hey! Ik ga gewoon heel direct en eerlijk zijn en zeggen dat ik je best wel leuk vind, en gewoon even eerlijk vragen of jij ook geïnteresseerd bent of niet..."
Delete.
"Hoi! Ik probeer nu al dagen te bedenken wat ik tegen je moet zeggen, maar bij alles wat ik bedenk voel ik me raar en awkward en zenuwachtig en veel te onzeker en ik weet gewoon niet wat ik hiermee moet..."
Nee, dat ging ik echt niet sturen.
"Hey ik denk dat we even moeten praten over het feit dat we een paar dagen geleden in een dronken bui speeksel hebben uitgewisseld want het laatste wat ik zou willen is dat het ongemakkelijk wordt tussen ons..."
Haha, nee, natuurlijk kon ik dat niet zomaar zeggen.

Hoe kwam het dat elke keer dat ik iemand leuk begon te vinden, ik elke keer weer gelijk in de meest onzekere persoon ter wereld moest veranderen, in plaats van dat het gewoon eens een keer makkelijk ging?

Ik bedoel, nou was het niet echt alsof het nergens vandaan kwam. Met mijn inmiddels drieëntwintig jaar levenservaring was ik nog nooit echt bepaald succesvol in de liefde geweest. Ik was al blij als het eens van meer kwam dan een eerste date (om me later dan alsnog misschien af te vragen wat ik überhaupt in diegene gezien had).

Alleen zijn is makkelijker. Je hoeft voor niemand anders te zorgen dan jezelf. En je niet druk te maken als een bepaalde jongen je niet appt.

Geloof me, het was totaal niet mijn bedoeling geweest om hem leuk te gaan vinden. Maar toen was het opeens gewoon zo, dat de eerste keer dat we een gesprek voerden, we gelijk opeens één-op-één zaten te praten - en dat totaal geen probleem was. In mijn jaren van verlegen opgroeien, was ik tot de conclusie gekomen dat ik één-op-ééngesprekken het liefst pas voerde met mensen die ik al beter kende, en dat ik vrienden maken nou eenmaal het beste in een groepssetting kon doen.
Toevallig een snelle klik, tussen hem en mij. Wat nou als hij mij ook leuk vond?

Ik durfde het niet eens te denken, probeerde er niet te veel in te lezen wanneer hij me complimenteerde (blijkbaar is hij dan gewoon oplettend genoeg om je oorbellen op te merken), en alleen maar in gedachten te zeggen dat zijn stoppels hem eigenlijk wel goed stonden. Ik deed alsof ik mijn eigen onbewuste flirttrekjes (meer naar hem toe leunen wanneer ik met hem praatte, meer met mijn haar spelen dan ik normaal deed, excusen zoeken om met hem te praten, en hem aan te raken) niet eens opmerkte, want nee, ik kon ook helemaal niks hiermee doen als het uiteindelijk ook gewoon te ongemakkelijk tussen ons zou worden mocht ik het laten blijken, en hij niet hetzelfde voelen. Ik wilde niet glimlachen toen ik vriendinnen toevallig zijn foto liet zien, of laten blijken dat hij eigenlijk totáál mijn type was. Ik kon zéker niet laten blijken dat ik stiekem fantaseerde over een moment om alleen met hem te zijn, en hoe hij me dan zou zoenen.

Het voelde ergens als een soort moment waar ik altijd al op gehoopt had.
We hadden gedronken, en gingen uit met een groep mensen, gewoon zoals redelijk normaal was. Het was al vrij laat toen het moment kwam.
We pakten elkaars handen vast om samen te dansen. En toen trok hij me naar zich toe en legde zijn handen op mij heupen. Ik legde mijn handen maar op zijn schouders, en vond het allemaal totaal niet erg. Ik merkte hoe dichtbij we bij elkaar stonden, en ik kende zulke momenten, of tenminste, ik hoopte dat het zo'n moment was.
Het kon me even niks schelen dat iedereen ons kon zien, of ik dacht niet na omdat ik dronken was. Ik merkte dat ik naar zijn mond keek. Alsjeblieft, dacht ik, kus me.

Ik moest tijdens het zoenen stoppen om mijn haar uit de weg te halen. Het was een raar moment, maar ik kon er wel om lachen. Misschien was ik wel heel slecht geweest, maar dat was iets waar ik me later pas zorgen om begon te maken. Op dat moment was ik alleen maar blij om zo ontzettend dichtbij hem te zijn.

We hadden niet eens gedag gezegd tegen elkaar die avond, of elkaar een fijne Kerst gewenst. Niks gezegd waardoor ik een idee had over hoe ik hiermee verder zou kunnen.

En nu, radiostilte.

Reacties (1)

  • Smeerkaas

    wauw, echt mooi geschreven:)
    En als het kan helpen: je bent hier echt niet alleen in. Dit is verschrikkelijk herkenbaar:)

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen