Morgen ga ik met het gezin weg, dus waarschijnlijk overmorgen pas weer een nieuw hoofdstuk! Of die dag erna, ligt er maar net aan hoe laat ik terug kom.

Golf is knikkeren voor rijke mensen die te lui zijn om te bukken

Met grote ogen staren we naar het wezen dat aan het plafond hangt in de planten van Agnes. We hadden hem meteen naar Elramel gebracht en aangezien behalve Agnes en ik niemand meer ouders heeft, wonen ze allemaal bij haar. Dus staan we hier met z'n allen, kijkend naar dat, ding. Aiden komt naast me staan en legt zijn hand op mijn rug. Hij weet dat ik nog steeds geschokt ben, maar het wezen is niet waar mijn echte angst vandaan kwam. Maar dat schaduwfiguur. Ik heb zowel papa als Agnes er nog niets over verteld, wel weet ik dat ik last had van slaapparalyse. Dus dat verklaart het verlamde lichaam, maar dan nog!
Aiden had zijn liefde verklaard een jaar geleden toen we gevangen waren door de doden. Toen hij erachter kwam dat ik het Zonnemeisje was, maakte dat alles natuurlijk beter, dus hebben we sindsdien verkering.
'Gaat het wel?' vraagt hij bezorgd. 'Ik hoorde van je vader dat het je wilde aanvallen.'
Ik knik. Waarom maakt iedereen zich zoveel zorgen om me? Ik leef nog!
Zou ik iemand moeten vertellen over het schaduwfiguur?
'Nou,' zegt Elramel. 'Het goede nieuws is dat er niemand gewond is geraakt. Het slechte nieuws is dat dit wezen niet van Scar is.'
Zodra ze dat zegt, bevriezen we allemaal. Logisch, want dat ding moet van hem zijn! Hebben we nog een vijand?
'Wat bedoel je?' vraagt Jeremy verbijsterd. 'Van wie is het dan?!'
Nadat we de anderen hadden verteld over het feit dat we goden waren, vertelde Elramel ons over hoe alles is gegaan. Dus ook over Scar.
'Weet ik niet,' geeft ze eerlijk toe. 'Maar wie het ook is, hij moet sterker zijn. Want de wezens hebben hem duidelijk als nieuwe leider gekozen in plaats van Scar. En dat doen ze niet zomaar.'
Wacht eens, wat nou als het dat monster was van het Vervloekte Rijk? En dat het schaduwfiguur hem was!? Daardoor wist Nova sowieso dat ik niet naar hem moest kijken en zo heeft ze me kunnen redden!
'Wat gaan we nu doen?' Agnes' paniekerige vraag haalt me uit mijn gedachten.
'Meer trainen.' antwoordt Elramel. Eerst had niemand zin om dat te doen, maar nu willen we niets anders. We moeten voorbereid zijn!
Iedereen gaat naar zijn of haar partner toe om te oefenen. Aiden loopt uiteraard naar mij toe, maar dit keer zeg ik dat ik met Agnes wil. Ik wil erachter komen wat haar dwars zit. Natuurlijk accepteert hij het en gaat hij dus naar Alex, aangezien Agnes weigert mee te trainen. Ze loopt naar een tafel en gaat op een stoel zitten. Ik wandel naar haar toe en ga bij haar zitten.
'Hey Aggie,' zeg ik. 'Wat is er? Wil je niet oefenen?'
Agnes reageert niet. Ze staart enkel voor zich uit, denkend aan iets anders. Ik geef haar een tikje en ze schrikt op, haar ogen groot.
'Wat wil je?' snauwt ze. Ik ben verbaasd van haar toon, want sinds de oorlog heeft ze niet meer zo geklonken. Iets moet haar wel erg van het pad hebben gebracht, of is ze toch onder invloed van het parasiet?
'Kom,' dring ik aan. 'We willen toch zeker niet gewond raken?'
Ze ontwijkt mijn blik en zucht. 'Nee.' mompelt ze. 'Het spijt me.'
Ik leg mijn hand op haar rug, maar dan richt onze aandacht op iets anders. Een schaduw die voor het raam staat te kijken. De anderen lijken het niet op te merken aangezien ze allen met hun rug naar het glas staan, maar Agnes en ik zien hem wel degelijk. Het is hetzelfde figuur als ik zag voordat het wezen er was. En met dezelfde grijns.
'Jongens!' gilt Agnes, maar zodra iedereen kijkt, is het verdwenen. Wel wordt er geklopt op de deur.
'Niet opendoen!' roep ik, maar Elramel zucht.
'Wie denk je dat het is? Weer zo'n Zielloos Wezen? Die kloppen heus niet, die stormen gewoon binnen!'
Ze loopt naar de deur en opent hem, maar voor we het weten stroomt er een golf van Zielloze Wezens binnen. Ze vallen ons aan op de meest onhandige manier en ik kan nog net heel hard boven hen uitroepen: 'Ik zei het toch!'
Ik doe mijn best, maar het is moeilijk aangezien mijn kracht veel energie en training nodig heeft. Het enige wat me lukt is mijn lichtgevende zwaard tevoorschijn halen. Ik weet wat je denkt: wow! Wat cool! Nou, niet als het zwaar is en het vast zit aan je hand en je er lang over doet om het weer weg te krijgen.
Ik probeer een van de wezens weg te slaan met mijn zwaard, maar in plaats daarvan krijg ik zo'n grote klap dat ik in een andere kamer beland: de slaapkamer. Een van de wezens komt op me af met ogen gevuld met bloeddorst. Ik gil het uit van pure angst, maar je kan het niet horen boven het strijdgewoel uit. Papa hoort het wel. Met mijn zwaard voor me uitgestoken bescherm ik mezelf voor het wezen, maar het wezen lijkt er niet geïntimideerd door te raken. Papa heeft net als ik een magisch wapen dat bij zijn element hoort. Het is een soort stok gemaakt van sterren en uit de stompe zijkanten kan hij een veel scherpere kant "toveren" in de vorm van een nieuwe maan. Met zijn wapen stoot hij het wezen in de richting van de deur waardoor deze met een harde klap dichtgaat. Maar het wezen geeft niet op. Het springt weer op ons af met zijn bek open waardoor papa zijn stok in de mond douwt om hem een beetje bang te maken of weg te jagen, maar in plaats daarvan eet hij het op. Papa is hierdoor zijn wapen verloren en kan hem pas weer gebruiken wanneer de nacht begint. Ook ik doe mijn best hem te verslaan, maar de klap met mijn zwaard helpt helemaal niks. Het geluid van het gevecht dempt al een beetje weg, maar toch is nog niet ieder wezen buiten deze kamer vertrokken. Ik hoor verschillende strijdkreten van mijn vrienden, maar niet uit angst. Het wezen loopt langzaam naar voren en mijn vader gaat instinctief voor me staan met beide armen uitgestrekt. Het wezen springt op ons af, maar papa voorkomt dat. Maar wel op de manier die ik het minst had verwacht. Op de manier die ik het minst had gehoopt. Op de manier die ik het minst had gewild. Uit zijn pols komt een lange, zwarte poot die het wezen bij zijn nek greep. Ik kan papa's gezicht niet zien, maar wat ik wel zie is de angst en de paniek op het gezicht van zijn slachtoffer. Het wezen maakt een hoog, pijnlijk geluid terwijl papa zijn nek breekt. Ondanks het feit dat het wezen nu dood zou moeten zijn, leeft het nog maar in grote pijn. Het is doodsbang.
Net als ik.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh mijn God, dat zag ik allemaal echt niet aankomen!

    Veel plezier met je familietripje, trouwens.

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Heel erg bedankt!

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen