Na eindelijk mijn ontbijt op te hebben zie ik vijf schimmen langs mijn kantoor lopen. Ze mompelen wat, waarschijnlijk tegen Tin. Misschien heb ik ze wel te hard aangepakt daarstraks, maar ze moeten onthouden in wat voor een bedrijf zij werken. Geld mislopen bestaat niet, vooral niet in deze tijd van het jaar. Kerst is zo’n cruciale tijd, vooral om games uit te brengen. ‘Tin, breng mij mijn agenda van vandaag!’ Schreeuw ik terwijl ik een knopje indruk op mijn bureau.
Enkele seconden later staat Tin aan mijn bureau en begroet mij. ‘Baas, we hebben vandaag niks op het programma staan.’ Ik knik en wuif naar hem als gebaar dat hij weer kan gaan. ‘Echter heeft de softwareafdeling gevraagd of zij vandaag eerder weg mogen wegens het geplande personeelsuitje.’ Gaat Tin verder. Ik kijk hem vragend aan. ‘Hoe bedoel je personeelsuitje? Sinds wanneer houden wij deze?!’ Mijn stem verheft en in Tin zijn gezicht komt paniek te staan. ‘B-baas. Wees niet boos. Het is maar een half uur dat zij eerder willen vertrekken.’ Spreekt hij in paniek naar mij toe. ‘Goed dan, dat betekent wel dat zij morgen een uur langer blijven. De update van onze games kunnen niet worden uitgesteld.’ Tin buigt als bedankje naar mij en draait zich daarna om. ‘Vertel hen ook meteen dat ik het uitje betaal,’ en een glimlach komt op mijn gezicht. ‘Met een deel van hun loon van deze maand.’ Tin draait zich niet om maar knikt alleen en loopt verder mijn kantoor uit.

Omdat ik niks op mijn agenda heb staan besluit ik maar eerder weg te gaan naar huis. Er is nog genoeg te doen naast de baas zijn van een stelletje idioten. Vroeger was ik er ook een, totdat mijn mobiele game massaal werd gedownload en gespeeld. Na genoeg inkomsten gehad te hebben begon ik mijn eigen bedrijf wat nu uitgegroeid is tot een van de grootste gaming bedrijven.

Eenmaal thuis aangekomen is de schoonmaakster nog bezig om het bed te verschonen. Je kan de zweetplekken van vanochtend nog zien zitten op het hoeslaken. Met een vies gezicht kijkt zij mij aan en als reactie doe ik mijn schouders op. Het zijn haar zaken echter niet. Ze wordt grof betaald om alles schoon en netjes te houden. Ik loop verder naar de keuken en gooi de deur van de koelkast open om daarna teleurgesteld te raken. ‘Fuck, geen eten.’ Vloek ik. Ik smijt de deur weer dicht stamp richting het woongedeelte. Neergeploft op de bank zoek ik naar een comfortabele houding en wanneer ik deze gevonden heb zet ik de televisie aan. Voor ik het door heb is alles donker voor mijn ogen en ben ik zo in dromenland.

In mijn droom is het perfect. Mijn bedrijf is het meest succesvolste gaming bedrijf van de wereld en het geld rolt maar in mijn zakken. Iedereen mag mij in mijn bedrijf en elke morgen word ik vrolijk door hen ontvangen en aanboden. Totdat er op een dag twee personen zonder gezicht in mijn kantoor staan. Ze lijken oud door hun haren en houding. Zij staan naast mijn bureaustoel en mijn stoel zit ik. Alleen heb ik een mond die scheef staat door zijn lach. Naar hem kijkend wordt het gezicht van hem steeds verder helderder. Wanneer deze het helderst is schreeuwt het naar mij met onbekende woorden.

Badend in het zweet word ik weer wakker en besef ik mij dat ik op de bank in slaap gevallen ben. Er ligt een deken over mij heen. De televisie staat uit en er ligt een briefje bij de afstandsbediening. Daarop staat: “Ik ben er komende twee weken niet. Gezinsproblemen. -x- “. Na mij wat uitgerekt te hebben sta ik op. Tijd voor een douche en daarna naar de club.
Onder de douche denk ik na over mijn droom. Deze droom heb ik zo vaak, ik snap alleen de betekenis niet. Wat moesten die oude mensen nou? En waarom hebben zij geen gezichten? Belangrijker nog: waarom heb ik eerst alleen een mond die scheef staat? Uit frustratie sla ik met mijn vuist tegen de tegels aan. Een pijnscheut giert door mijn lichaam. Ik kijk naar mijn vingers en deze zien er rood uit. Zuchtend draai ik de douche uit en sla ik een handdoek om mijn middel heen. Onderweg naar de keuken lijkt het alsof mijn hand begint te bonken en voel ik de pijn erger worden. Als ik er eindelijk ijs op heb schrikt mijn lichaam van de kou, maar daarna is het een goede verdoving voor de pijn.

Wanneer de tien minuten van het koelen voorbij zijn verplaats ik mij naar mijn bed. ‘Een avondje zonder dames in mijn bed kan geen kwaad. Ik voel mij toch nog steeds moe van die droom.’ Ik doe mijn handdoek af en beland naakt op de dekens van mijn bed. Na enkele seconden beginnen mijn oogleden al zwaar te worden en dwaal ik af in een droom.

‘Het is beter zo,’ hoor ik huilend een onbekende stem zeggen. ‘Wat voor naam had u in gedachten voor uw zoon?’ Hoor ik een andere een andere stem vragen. ‘Earth. Want hij is de wereld voor mij, maar ik kan het niet.’ Ineens voel ik dat ik opgepakt word en alles heel koud voelt. Ik wil terug naar die warme plek waar ik net was. Het enige wat ik op dit moment kan doen is heel hard krijsen in de armen van diegene die mij opgepakt en meegenomen heeft. Nadat de vrouw met mij door de deur is gelopen bevind ik mij in een andere situatie. Ik heb een papiertje vast met daarop een adres. Op het bordje bij de deur zie ik het nummer achtendertig staan. Voor de zekerheid kijk ik nog een keer naar het blaadje en ook daarop staat het nummer achtendertig. Ik klop aan bij het huis en een man opent de deur. ‘Wie moet jij wel niet zijn jongeman?’ wordt er op een sissende toon gevraagd. ‘Earth, ik zoek mijn ouders. Volgens het geboorteregister hebben mijn ouders hier gewoond.’ De man zijn gezicht veranderd naar een zoekend gezicht. ‘Dus jij beweert nu dat ik je vader ben en dat je moeder hier ook woont?’ Ik knik naar de man die in lachen uitbarst. ‘Niemand, maar ook niemand zou jouw ouders willen zijn!’ Hij draait zich om en gooit de deur dicht. De klap van de deur dreunt door mijn hoofd heen.

Plots schrik ik wakker. Het is donker, te donker. Op mijn wekker zie ik dat het tegen tweeën is. Ik neem een zithouding aan en zoek ijverig naar mijn mobiel om het licht aan te doen. ‘Shit.’ Mompel ik. Vergeten dat deze nog in de badkamer ligt. Schoffelend loop ik naar de badkamer en na een paar keer mij gestoten te hebben vind ik de badkamer. Ik zoek je lichtknop en verwelkom het felle licht wanneer ik deze aanzet. Als mijn ogen gewend zijn aan het licht zie ik mijn mobiel liggen. Wanneer ik deze oppak verwelkomen er tientallen berichtjes mij. Enkele zijn van Tin, maar er zijn er ook een paar van onbekenden en er zitten gemiste oproepen bij. Eén berichtje valt mij op, het is van Facebook. Een vriendschapsvoorstel van Tin. Wat denkt die sukkel nu wel niet?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen