Foto bij II 014 II

Zachtjes streel ik Mitch over zijn hoofd. Het maanlicht schijnt precies op zijn gezicht. Zijn ogen nog steeds gesloten. De verpleegkundige heeft gezegd dat hij elk moment wakker kan worden. Gespannen blijf ik naar hem kijken. ‘Dear Josie, you want something to eat?’ Vraagt mam voorzichtig. Ik schud mijn hoofd. Dan voel ik mijn moeder haar hand op mijn schouder. ‘Darling, you have to eat something.’ Weer schud ik mijn hoofd. ‘I’m not hungry.’ Even is het stil. ‘Okay.’ Mompelt ze en loopt weg. ‘If you want something, just call me.’ Zegt pap als hij bij de deuropening staat. Rustig knik ik naar hem, waarna hij verdwijnt. Weer richt ik mij op Mitch. Hard bijt ik op mijn lip. Ik doe enorm mijn best om mezelf bij elkaar te houden. Ook wordt het elk minuut moeilijker om te doen. Ik druk mijn voorhoofd tegen Mitch zijn handrug aan. 'Please Mitch, wake up.' Bid ik tegen zijn handrug aan. Even kijk ik op, maar er gebeurt niks. Verslagen laat ik mijn hoofd weer op zijn handrug zakken als ik zijn vinger opeens zie bewegen. Meteen schiet ik rechtovereind. ‘Mitch.’ Piep ik. Zijn oogleden trillen, waarna ze voorzichtig opengaan. ‘Mum.’ Komt er zacht uit zijn mond. De tranen van geluk springen spontaan in mijn ogen. Opgelucht sla ik mijn hand voor mijn mond. Ik gooi mezelf op hem en druk meerdere kussen op zijn wang. ‘Mitch.’ Een pijnlijke kreun ontsnapt eruit zijn mond als hij zich naar mij toe wil keren. ‘What happend?’ Vraagt hij schor. Hij kijkt dan bang naar zijn arm die in het gips zit en het ziekenhuiskamer. Twijfelend druk ik een kus op zijn voorhoofd. ‘Sssht, you're okay and that's all that matters.’ Mompel ik. Hij wilt nog wat zeggen, maar op dat moment komt er een verpleegkundige de kamer binnen. ‘Right on time, I’m Kim, your nurse.’ Zegt een klein blond vrouwtje die rond de dertig is. ‘You might be feeling a little sore, aren’t you?’ Mitch knikt. Ze loopt op hem af en kijkt even naar alle getalen op het beeldschermpje. ‘You want to sit?’ Vraagt ze aan Mitch. Hij knik weer stilletjes. Ze drukt op een knop en de bovenkant van het bed beweegt langzaam naar boven, waardoor Mitch rechter in bed komt te zitten. Weer komt er zachtjes een kreun uit Mitch zijn mond. ‘Did that hurt?' Vraagt ze aan Mitch. 'Yes.' piept hij. 'Ok, then I will have to give you a bit more painkiller, but first let me look at your stitches, okay?' Nadat Mitch “ja” knikt trekt ze de dekens van hem af en rolt het ziekenhuis kledij naar boven. Op zijn buik zit verband, waar al de eerste bloeddruppels doorheen komen. Daarnaast heeft hij overal blauwe plekken. Op zijn benen heeft hij drie enorme blauwe plekken, die bijna over zijn gehele bovenbeen strekken. Ook op zijn heup heeft hij een grote zwarte blauwe plek en daarbij hebben zich ook blauwe plekken gevormd op zijn borst en armen. Even kan ik mijn ogen niet geloven, zoiets heb ik nog nooit in mijn leven gezien. Van schrik val ik achteruit, zo in de stoel naast het bed. Mitch schrikt er duidelijk ook van. Ik probeer mijn gezicht weer in de plooi te krijgen, maar ik weet niet of het zo goed lukt. Hij kijkt mij bang aan. Ik pak zijn hand stevig vast. ‘It’s okay, darling.’ Probeer ik zo kalm mogelijk te zeggen. ‘I will give you a bit more painkillers and then I’ll be back to change the bandage.’ Deelt Kim mee. Kim geeft Mitch door middel van het infuus de pijnstiller en loopt dan weer de kamer uit.
‘You’re awake!’ Hoor ik dan mam achter mij roepen. Ze loopt naar de andere kant van het bed en kijkt mij blij aan. ‘Hi granny.’ Komt er moeizaam uit zijn mond. Bezorgd kijk ik naar hem. Hij ziet er zwak uit. Normaal is hij zo energiek en nu ligt hij daar zo futloos. Ik moet mezelf herinneren dat hij net een lange operatie heeft gehad en dat het nu gewoon goed met hem gaat. Alleen blijft er een naar gevoel aan mij knagen. Alsof het elk moment weer kan omslaan. Mijn ouders hoor ik op de achtergrond praten en mensen bellen, maar ik ben alleen gefocust op Mitch. Hij probeert soms te glimlachen om mij waarschijnlijk gerust te stellen, maar het werk niet. Ik zie de angst in zijn ogen en ook de vermoeidheid. Hij is doodop. Stevig blijf ik zijn hand vasthouden. ‘You go to sleep, if you want.’ Nadat ik dat gezegd heb duurt het niet lang of hij is weer in slaap gedompeld. Samen met mam en pap verlaat ik zijn kamer. ‘It’s 3 AM you guys go home, i’ll stay here for the night.’ Even twijfelen ze, maar knikken dan. ‘Call us if you need us. We will be back in the morning, ok?’ Ik knik en glimlach dankbaar naar ze. ‘We love you.’ Zegt pap en drukt een kus op mijn voorhoofd. Hij trekt mij in een dikke knuffel. Mijn moeder geeft mij ook een dikke knuffel en samenlopen ze dan weg. Dan opeens voel ik pas hoe moe ik zelf eigenlijk ben. Zachtjes open ik de deur en loop dan weer naar de stoel naast Mitch. Als ik eenmaal zit voel ik mijn oogleden zwaar worden, maar elke keer dwing ik mezelf om mijn ogen weer te openen als ze dichtvallen. Elke keer voel ik een naar gevoel opkomen als mijn ogen dichtvallen. Alsof als ik niet wakker blijf er iets ernstig gaat gebeuren met Mitch. Uiteindelijk verlies ik het van mijn oogleden en laat ik mij opslokken door mijn onbewuste.

“We’re losing him.’ Ik schrik wakker. Er staan allemaal dokters en verpleegkundige om Mitch. Ik wil naar ze toe rennen, maar hoe hard ik ook ren ik bereik ze maar niet. Ze komen steeds verder van mij af te staan. Een harde aanhoudende piep vult de kamer. Ik schreeuw het uit. Ik weet maar al te goed wat die piep betekent. “NO MITCH.” Roep ik. Zo hard als ik maar kan blijf ik maar rennen, maar ik bereik hem maar niet. “He’s dead.’ Hoor ik dan een verpleegkundige zeggen.
Mijn ogen schieten open. Mijn hartslag gaat helemaal tekeer en ik ben helemaal bezweet. Even heb ik het gevoel dat ik in huilen uit ga barsten. Het was een nachtmerrie, niet echt. Probeer ik mezelf zachtjes toe te fluisteren. Dan opeens besef ik dat ik niet meer op de stoel naast zijn bed zit, maar op een bed lig. Een angstig gevoel voel ik opkomen, maar die verdwijnt als ik Mitch rustig in bed zie liggen met een hartslag. Op dat moment kan ik weer rustig ademhalen. Zachtjes laat ik mij weer op het kussen vallen. Dan opeens dringt het tot mij door dat iemand mij hierin heeft gelegd. Veel energie om daaraan te denken heb ik niet. De gedachten over Mitch komen weer opzetten. Ik spring uit bed en ga naast hem zitten. Stevig pak ik zijn hand weer vast. Hij ligt er vredig bij. Om de zoveel seconde kijk ik op het schermpje om naar de golfjes te kijken die zijn hartslag voorstellen. Dan kalmeer ik weer een beetje en weet ik dat hij er nog is.
‘You have to rest, Josie.’ Ik schrik even op. Verbaasd kijk ik achterom. ‘Jake?’ Een lang blonde jongen staat bij de deuropening. Zijn blauwe ogen kijken mij bezorgd aan. ‘Did you put me in bed?’ Hij loopt de kamer in en knikt. ‘Yeah, like one hour ago. You did not look so comfortable in the chair, but maybe I only woke you up by putting you in bed.’ Hij kijkt een beetje schuldig. ‘No, I had a nightmare, so it’s not your fault.’ Mompel ik. Hij pakt een stoel en zet die naast mij neer. ‘What are you doing here?’ Vraag ik verbaasd. Hij haalt kort zijn schouders op. ‘Jeff told Sophie and she told me. And I just… Just wanted to check up on… you.’ Stamelt hij. Hij kijkt mij twijfelend aan. ‘Mitch is also my family.’ Mompelt hij er dan zachtjes achteraan. Ik kijk hem geschrokken aan. Dit laat maar net zien hoe klein dit dorpje is. Iedereen weet ook meteen alles van elkaar. Ik weet even niet wat ik tegen hem moet zeggen. ‘Sorry, I don’t want to intrude, but I know what happened with Harry… and just wanted to show you that not all the Styles men are that way.’ Mijn mond valt net niet open van verbazing. Jake blijft mij maar verbazen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen