Foto bij Hoofdstuk 8: De schok

Ik heb ze allemaal wel op een rijtje, alleen niet in de goede volgorde

Agnes ligt rustig te slapen terwijl ik met lopende tranen naar de grond kijk. Waarom kan ik hem niet gewoon in de ogen aankijken en het vertellen? Waarom ben ik zo'n mietje? Ik zucht teleurgesteld tot ik iemand in de hoek zie verschijnen. Dit keer is het niet het schaduwfiguur, maar Nova! Alleen is ze vager.
'En?' vraagt ze. Haar stem heeft een soort echo. 'Heb je het hem verteld?'
'Ik stel iedereen teleur.' mompel ik. 'Ik kon het gewoon niet. De woorden weigerden uit mijn mond te komen!'
Ze kijkt me aan met ogen vol medelijden.
'Probeer het straks dan, misschien kan je zus je helpen als het nodig is.'
Ik knik en ontwijk haar blik. 'Ik wil je helpen.'
Ze kijkt me verbijsterd aan. 'Helpen? Waarmee?'
'Ik ga Elramel vragen je uit die wereld te halen!' roep ik uiteindelijk zelfverzekerd. Meteen bevriest ze.
'Doe dat nou niet,' zegt ze weigerend. 'Dat kan alleen maar slechte gevolgen hebben.'
Ik schud vastbesloten mijn hoofd. Ik wil er nog iets op inbrengen, maar papa roept dat het eten klaar is. Agnes schrikt wakker van zijn roep, maar niet angstig. Ze rekt zichzelf tevreden uit en loopt naar beneden zonder Nova op te merken.
'Ik spreek je nog wel,' beloof ik haar. 'Maar niet meer in mijn dromen.'
Ik loop weg en ga naar beneden. Het voorgerecht is inderdaad al klaar: brood met kruidenboter en wat groenten. Papa zegt niks en gaat zitten om te beginnen met eten. Agnes kijkt me even vragend aan; ze lijkt alles al te zijn vergeten. Ik hoef haar enkel een schuldige blik toe te werpen en ze lijkt het al weer te beseffen.
'Papa,' zegt ze. 'Het spijt ons zo erg!'
'Dat zei je zus ook al,' bijt hij haar toe. 'Maar wat heeft het voor zin te horen dat het jullie spijt als jullie het niet eens willen vertellen!?'
Agnes werpt me een twijfelachtige blik toe en zucht uiteindelijk.
'Het zit ingewikkeld, oke?' murmelt ze.
'Denk je dat ik dom ben dan?!'
Onmiddellijk spoken er andere woorden door mijn hoofd. Een van de symptomen van het parasiet.

In de hersenen zal het het slachtoffer dingen laten waarnemen die er niet zijn. Zo zal het op een mysterieuze wijze zorgen voor duizeligheid, hallucinaties en zal het het slachtoffer hersenspoelen als het ware. Het kan ook dezelfde gevolgen hebben als alle soorten drugs, terwijl hij helemaal geen drugs opheeft. Ook tast het parasiet de frontale kwab aan, waardoor het ook zorgt voor verandering van het karakter.

Het begint al ben ik bang. Hij wordt steeds humeuriger en zal dingen verkeerd opvatten. Hoelang duurt het nog voor het tweede symptoom in het uiterlijk zal verschijnen?
'We vonden een boek,' legt ze uit. 'Alhoewel, ik vond hem en liet hem zien aan Liz. Toen zagen we iets over een parasiet en de symptomen en.'
Ze stopt. 'En.' Nog een keer stopt ze. Ze krijgt de woorden er simpelweg niet uit.
'En wat?' snauwt hij. Meteen kaatst ze terug en ondanks dat ze al dertien is, zie ik haar ogen glazig worden van de schrik.
'We waren bang.' reageert ze. 'Toen ik de pagina omsloeg, kreeg ik een soort, visioen. Ik zag jou met het parasiet. Plotseling dacht ik terug aan de oorlog en was ik bang dat ik weer tegenover je moest staan als vijanden in plaats van familie.'
Dan kijkt ze naar mij en voel ik me helemaal rood worden van schaamte.
'Maar dat is het enige wat ik weet.' eindigt ze mee en meteen voel ik ook papa's ogen op mijn huid branden.
'En jij dan?' sist hij. 'Had jij ook dat "visioen"?'
Hij gelooft Agnes geeneens! Waarom zou hij mij dan wel geloven?
'Het was de droom.' leg ik stamelend uit. 'Nova vertelde me erover en er was dat monster. Ik zag zijn schaduw voordat de wezens verschenen. Zowel bij Elramel als toen ik slaapverlamming had.'
'En jullie denken dat ik dat geloof?' snauwt hij. Op dat moment kijken we allebei geschokt op.
'Maar het is zo!' roept Agnes met grote, ongelovige ogen.
Voordat papa kan antwoorden, is er buiten even donder te horen. Het waait heel erg hard. Er is een storm bezig daar buiten. Even raakt Agnes in paniek wanneer ze beseft dat onze buren dieren houden: varkens, koeien en schapen. Het is donker buiten, maar papa lijkt zich daar niet mee bezig te houden.
'Ja ja,' zegt hij. 'En geiten kunnen vliegen!'
We schrikken alle drie op wanneer we een zielig gemekker horen en een geit door de lucht zien vliegen. Komt het door de wind?
'Geit!' roept Agnes.
'Duh,' reageert papa. 'Zo dom ben je toch niet?'
'Nee,' antwoordt Agnes. 'Dat is geit!'
Ze rent naar de deur en opent hem.
'Je moet er wel een lidwoord voorzetten,' grap ik en dan kijk ik naar mijn vader.
'Kijk, geiten kunnen inderdaad vliegen!'
De geit loopt binnen en gaat op de tafel zitten.
'Wat denk jij nu te doen dan?!' scheeuwt papa woedend. 'Ga weg, jij!'
'Rustig aan,' zegt de geit en ik bevries. Geiten kunnen, praten!'
'Kijk,' zegt Agnes. 'Dit is Geit, hij is de Beschermer van de Kinderen.'
'En wat doet dat smerige beest hier?'
Ik word gevuld met verdriet als ik hem hoor. Papa is al aan het veranderen.
'Eigenlijk ben ik hier voor Lizzy, Elramel komt zo namelijk ook. Je had een wens, nietwaar?'
Ik kijk hem verbijsterd aan. Dit gaat allemaal iets te snel, althans, het klopt wel.
Ik knik. 'Meerdere wensen, maar een van die is een belofte.'
'Wat heeft dit nou weer te betekenen!?' roept papa ziedend en hij staat op om met zijn vuisten op de tafel te slaan. 'Is dit alles een grap? Een pratende geit die ook nog eens kan vliegen die hier maar gewoon op de tafel springt, een of ander raar verhaal over een parasiet en een wens van mijn dochter?! Rot op!'
'Ho eens even,' zegt Geit. 'Welk parasiet precies?'
'Het mortinogwat parasiet.' antwoordt Agnes en het arme dier bevriest.
'Het Parasiet des Doods.' mompelt hij. 'Of het dodelijk parasiet, als je het letterlijk wil vertalen.'
'Dus het is echt?' Papa is geschokt en ik kan het hem niet kwalijk nemen. 'Maar.'
Geit kijkt me aan. 'Wie heeft het?'
Ik kijk weg en papa gaat zitten, zijn hoofd steunend op een van z'n handen. Er heerst een dodelijke stilte en de spanning is om te snijden. Letterlijk, aangezien papa met een mes in een komkommer aan het snijden is. Tenslotte is het Agnes wie het verbreekt.
'Papa.'
Geit kijkt papa aan. Papa's ogen zijn groter dan dat ik ooit heb gezien. Behalve z'n trillende handen zit hij doodstil.
'Nee.' murmelt hij. 'Wat voor zieke grap is dit?'
Maar in plaats van te snauwen, is hij aan het smeken.
'Pap.' zeg ik. 'Het spijt me.'
Hij kijkt me aan met hopende ogen. 'Is er een manier het weg te halen?'
Ik kijk weg. 'Ligt eraan. Heb je zelf al een slachtoffer gemaakt?'
'Hoe bedoel je?' stottert hij. 'Of ik al een mens heb aangevallen?'
Ik schud mijn hoofd. 'Niet per se een mens, gewoon iemand.'
Hij zucht. 'Ja.'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Het lijkt me zo eng als je vaders karakter ineens helemaal verandert. Ik zou echt doodsbang zijn1

    1 jaar geleden
    • MissEL

      Begrijp ik, ik ben blij met mijn vader

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen