Foto bij Scar 142

Fijne jaarwisseling, iedereen! Tot 2020!

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Kan ik nog iets voor je doen?' probeer ik, wanhopig om haar te kunnen helpen.
Ze schudt lichtjes van nee, en aan de pijnlijke frons op haar gezicht te zien heeft ze al snel pijn van de beweging.
'Nee,' mompelt ze. 'Nee, ik... ik wil zometeen gewoon gaan slapen en dan wil ik dat het morgen allemaal ietsje beter is.'
Ik geef nog een kus tegen haar hoofd, alsof ik zo stukje bij beetje alle pijn weg kan kussen.
'Dan maken we het morgen samen ietsje beter,' murmel ik tegen haar haren.

Ik word wakker met Paige in mijn armen, haar hoofd onder mijn kin, precies in dezelfde positie als waarin we in slaap zijn gevallen. Ze had gister zoveel hoofdpijn dat ze in bed maar gewoon zo dicht mogelijk tegen me aan is gaan liggen en niet meer heeft durven bewegen, bang voor de pijn die bij de miniemste beweging door haar hoofd schiet. En aangezien ik meestal veel minder in mijn slaap beweeg dan zij, zijn we niet echt van houding veranderd.
Ik maak me voorzichtig los uit haar omarming en kom op mijn elleboog een stukje overeind, zodat ik haar eens goed kan bekijken. In tegenstelling tot gisteravond ligt ze er vrij ontspannen bij, zonder gepijnigde frons op haar gezicht.
Gedachteloos blijf ik een beetje over haar gezicht en haar strijken, totdat ze uiteindelijk wat geluid begint te maken en haar ogen open fladderen. Even knippert ze een beetje verbaasd, maar dan herkent ze me en glimlacht ze lichtjes.
Ik ga dichter tegen haar aan liggen en ze legt haar hand in mijn nek. Ik geef een kusje in haar hals, vlak onder haar oor, en vraag: ‘Lekker geslapen?’
Ze knikt en doet een poging om zich een beetje uit te rekken.
‘Jij?’ vraagt ze.
‘Goed, hoor,’ zeg ik, waarna mijn uitdrukking wat serieuzer wordt. Ik streel afwezig wat over haar wang en ik voeg er zachtjes aan toe: ‘Hoe voel je je?’
‘Beter dan gisteren,’ antwoordt ze, waarna ze haar gezicht in het kussen verbergt en geërgerd jammert: ‘Ik wil niet ziek zijn op je verjaardag.’
Er gaat een schok door me heen, die ze ongetwijfeld opmerkt.
‘Wat?’ vraagt ze. ‘Was je je verjaardag vergeten?’
Ik strijk eventjes over haar haar voordat ik antwoord: ‘Nee, ik was eigenlijk van plan om het in stilte voorbij te laten gaan en het niet te hoeven vieren.’
‘Gaat niet gebeuren, lieverd,’ zegt ze. ‘En bovendien, heb je enig idee hoe slecht ik me zou hebben gevoeld als ik er over een tijdje achter was gekomen dat we je verjaardag over hadden geslagen?’
Ik knik toegeeflijk. ‘Ja, oké, dat is waar. Maar dan moeten we ook afspreken dat we over een paar weken jouw verjaardag ook vieren.’
Ze zucht overdreven en ik glimlach lichtjes.
‘Hoezo wist je eigenlijk dat het mijn verjaardag was? Ik heb het er niet echt met je over gehad,’ merk ik op.
Ze kijkt me even aan, met één opgetrokken wenkbrauw. ‘Waar denk jij dat Hailey en ik het de hele dag over hebben? Glasblaastechnieken?’
‘Touché,’ antwoord ik en ik geef een zachte kus op haar wang. ‘Nou, maak je maar geen zorgen. Van mij hoeven we helemaal geen bijzondere dingen te doen vandaag. We kunnen de hele dag in bed blijven liggen en dan zou ik het nog steeds een geslaagde verjaardag vinden.’
‘Marco en Hailey komen langs met taart,’ zegt ze. ‘Dus de hele dag in ben blijven liggen gaat hem niet worden, vrees ik.’
‘Waarom weet ik hier helemaal niks van af?’ vraag ik verbijsterd.
Ze laat haar hand onder mijn shirt glijden en strijkt over mijn ribben naar boven, naar mijn rug. ‘Omdat jij het niet zou willen vieren. En zoiets heet een verassing, slimmerik.’
Ik kus haar zachtjes, mijn hand op haar wang.
‘Verrast ben ik zeker.’
Ze glimlacht, en ik zie dat ze oprecht heel erg blij en enthousiast is dat ze iets voor me kan doen, dus ik besluit om ook maar gewoon met haar mee te genieten. Het is duidelijk dat ze het belangrijk vindt, en dat ze ook wil dat ik het een klein beetje belangrijk vindt.
‘Wacht,’ zegt ze, ‘Zometeen krijg je je cadeautje. Ik moet eerst eventjes een beetje wakker worden.’
‘Cadeautje?’ Mijn wenkbrauwen schieten de lucht in.
Ze knikt. ‘Ja, natuurlijk!’
Ik trek haar dichter tegen me aan en zoen haar zachtjes in haar hals. 'Liefje, het enige wat ik voor mijn verjaardag nodig heb is jou aan mijn zijde.'
Ze zucht en wappert verwerpend met haar hand.
'Ja, blablabla. Het zal wel. Laat mij je nou gewoon alsjeblieft een cadeautje willen geven,' smeekt ze.
'Oké, prima,' zeg ik en ik druk even mijn lippen op haar voorhoofd. 'Nog hoofdpijn?'
Ze maakt weer hetzelfde afwijzend handgebaar. 'Ik neem zo wel een pijnstiller of zo.'
Ik schud mijn hoofd en maak aanstalten om overeind te komen.
'Ik ga meteen even een paracetamol voor je pakken,' zeg ik.
'Maar-'
Ik steek belerend mijn wijsvinger naar haar op en schud van nee.
'Er worden geen cadeautjes uitgepakt tot je een pijnstiller op hebt. Heb je dat goed begrepen, jongedame?' vraag ik.
Ze zucht, maar knikt dan toch. Ik kom overeind en op weg naar de badkamer doe ik de gordijnen een stukje open, zodat er genoeg licht binnenkomt zonder dat het te fel is voor Paige.
Wanneer ze de paracetamol opheeft en wat heeft gedronken, buigt Paige zich ongeduldig over de rand van het bed en tovert ergens van onder het bed een rechthoekig cadeautje tevoorschijn. Mijn mond valt open.
'Hoe lang ligt dat er al?' vraag ik verbaasd.
Ze haalt haar schouders op en antwoordt: 'Twee weken, ongeveer. Ietsje minder.'
'Wow,' is het enige wat ik uit kan brengen.
'Blijkbaar ben je alleen een detective tijdens werkuren,' zegt ze terwijl ze het zorgvuldig ingepakte pakketje in mijn handen duwt. 'Nou, maak open.'
Hoofdschuddend, maar met een glimlachje dat ik niet kan verdringen, maak ik het cadeau open. Zodra ik zie wat het is, valt mijn mond een stukje over en worden mijn ogen groot.
'Jezus, Paige,' stoot ik uit en wanneer ik naar haar opkijk, zie ik haar breed glimlachen. Er glinstert iets van kinderlijk enthousiasme in haar ogen.
'Vind je het mooi?' vraagt ze.
Ik leg de fotocamera weg zodat ik haar in mijn armen kan nemen en houd haar stevig vast.
'Liefje, ik vind het prachtig.'
'I-Ik weet dat het niet een hele luxe is, en het is tweedehands, maar als je echt een professionele wilt wordt het al vrij snel heel duur en ik-'
'Paige, het is prachtig,' onderbreek ik haar, en ik meen het. Ik pak de doos weer vast en bekijk het even kort. 'En dit is echt zeker een goed apparaat.'
Ik zie een verborgen golf van opluchting in haar blik wanneer ze weer naar me glimlacht.
'Ik herinnerde me gewoon dat je een paar keer hebt gezegd dat je eigenlijk een goede fotocamera wilde, maar ik wist dat je er uit jezelf echt nooit een ging kopen,' verklaart ze.
Ik leg de camera weer weg en neem haar hoofd in mijn handen, zodat ik haar over haar gehele gezicht kan kussen. Ze rimpelt haar neus en begint te lachen. Ik rust even mijn voorhoofd tegen de hare en zeg dan: ‘Ik hou zo, zo, zo, zo, zo veel van je.’
Ze glimlacht en slaat haar armen om mijn nek.
‘Ik ook van jou.’
Ik sla mijn armen steviger om haar middel en laat ons weer onderuitzakken op bed, zodat ik op mijn rug lig met haar bovenop me. Ze nestelt haar gezicht in het holletje van mijn hals en ik glimlach.
'Ik weet niet of je vlammende, hete, urenlang durende verjaardagsseks had verwacht, maar ik denk niet dat ik me daar goed genoeg voor voel,' zegt ze en na een tijdje ze drukt een paar kusjes in mijn hals. 'Maar dat houd je nog van me tegoed.'
'Mmm...' zeg ik. 'Deal. Ik wist niet eens dat ik "vlammende verjaardagsseks" zou krijgen, dus ik zeg zeker geen nee, ook als ik een tijdje moet wachten.'
Ze glimlacht weer. Ik word haast overvallen door hoeveel ze vanochtend al geglimlacht heeft in vergelijking met normaal. Het is niet dat ze normaal gesproken ongelukkig is, want Paige uit haar geluk meestal op andere manieren, maar ik zie wel dat het haar echt heel blij maakt om mij blij te kunnen maken.
Ze drukt een kusje op mijn lippen, en wanneer ze zich wat terugtrekt om iets te kunnen zeggen buig ik een beetje met haar mee, wanhopig om de kus te verlengen. Ze draait met een klein glimlachje haar gezicht weg van de mijne en zegt uiteindelijk: 'Ik ga even douchen, oké? Dan kunnen we daarna ontbijten.'
Ik knik en laat me nog heel even achterover op het bed zakken, want ik heb nog een paar seconden nodig voor ik echt aan mijn dag kan beginnen. Ik kijk Paige na terwijl ze opstaat en de badkamer in verdwijnt. Nog heel eventjes blijf ik liggen, maar dan kom ik met een zucht overeind en trek mijn kleren aan.
Terwijl Paige doucht, maak ik twee omeletten voor ons klaar. Tegen de tijd dat het klaar is, is komt Paige ook de badkamer weer uit en kijkt verrast naar het ontbijt.
'Ik was eigenlijk van plan om ontbijt voor je te maken, maar... oké,' stamelt ze.
Ik loop naar haar toe en laat losjes mijn armen om haar middel glijden. 'Ik ga jou niet al het werk laten doen, verjaardag of niet.'
Ze knikt, wetend dat ze me niet op andere gedachten kan brengen, en brengt het ontbijt naar de eettafel.
'Hoe laat komen Marco en Hailey?' vraag ik terwijl ik een hap van mijn omelet neem, gevolgd door een broodnodige slok van mijn koffie.
'Twaalf uur, ongeveer,' antwoordt ze, waarna ze kreunt en naar de omelet gebaart. 'Jezus, Nathan, dit is echt heel lekker. Ik moet jou omeletten laten maken, denk ik.'
Ik glimlach en houd met mijn vork een hapje omelet voor haar mond, zodat ze die kan eten.
'Voor jou zou ik de rest van mijn leven achter de koekenpan staan, liefje,' zeg ik.
Ze slikt het eten door en zegt: 'Nou, ik zal maar geen misbruik van je maken, maar dit moet je zeker vaker doen.'
We eten door, en zodra we klaar zijn ga ik zelf douchen.
Wanneer ik klaar ben zie ik Paige aan de eettafel zitten, in haar warme, kobaltblauwe coltrui. Haar handen, die deels bedekt worden door haar mouwen, zijn om een mok thee gevouwen. Haar haren omlijsten haar gezicht terwijl ze haar hoofd opzij draait om uit het raam te kunnen kijken. Ze heeft niet door dat ik naar haar aan het kijken ben, dus ik maak gretig gebruik van de gelegenheid om mijn nieuwe camera eens uit te testen.
Pas wanneer ze het klikje hoort van de foto die genomen wordt, merkt ze me op en ze kijkt verward in de richting van het geluid. Van haar verbaasde gezicht maak ik meteen ook een foto, en van het lichtelijk geïrriteerde gezicht dat volgt ook. Grijnzend ga ik op de stoel naast haar zitten en geef een kus op haar slaap.
'Oh, God, Nathan, beloof me dat je die foto's verwijdert,' jammert ze.
'Nope,' zeg ik, en ik maak een ploppend geluidje bij de p.
'Nathan, alsjeblieft?' smeekt ze.
Ik kijk haar pruilend aan.
'Maar Paige, het is mijn verjaardag,' jammer ik. 'Je kunt toch niet gemeen tegen me doen op mijn verjaardag?'
Ze zucht. 'Laat me in ieder geval de foto's zien.'
Ik rommel wat met mijn camera tot ik erin slaag om mijn bibliotheek te openen. Ik laat haar alledrie de foto's zien, tevreden met het resultaat.
'Jezus Christus, ik zie er niet uit,' stoot Paige uit.
'Je ziet er prachtig uit,' verbeter ik haar. Ik pak haar hand en begin zachtjes haar vingertoppen te kussen. 'Je bent prachtig. En wen er maar aan dat ik veel foto's van je ga maken, want jij bent mijn muze.'
Ze lacht kort. 'Ik heb niet zoveel ervaring met fotomodel zijn.'
'Nou, dan kun je nu veel ervaring opdoen, want ik ga niet stoppen met foto's maken tot je zelf ook ziet hoe prachtig je bent.'
Ze maakt een wegwerpend gebaar en staat op.
'Ja, whatever. Ik heb thee voor je gezet, wacht even.'
Ik knik en neem dankbaar het kopje aan dat ze vanuit de keuken naar me brengt.
'Dank je wel, lieveling,' zeg ik melodramatisch, waarna ik direct een slok neem en bijna mijn mond verbrand.
Ze ziet mijn gezicht betrekken en rolt lachend met haar ogen. Zo blijven we de rest van de ochtend een beetje luieren en niksen, terwijl we af en toe samen even uit proberen te vinden hoe de camera precies werkt, tot de deurbel om zeven voor twaalf gaat.
'Ze zijn vroeg,' zegt Paige. 'Dat klinkt niks voor Hailey.'
Ik knik en we lopen samen naar de deur. Het eerste wat me opvalt zodra ik die opendoe, is dat het inderdaad niets is voor Hailey om vroeg te zijn, want het zijn Marco en Hailey helemaal niet. Het tweede wat me opvalt, na dat ene kleine moment waarop ik in een reflex de deur dicht wilde gooien, is dat het Benjamin is die voor de deur staat, met een cadeautje in zijn handen.
'Ben, hey!' zeg ik, aangenaam verrast.
'Hey. Je...' Hij likt even over zijn droge lippen. 'Je bent jarig.'
Ik knik.
'Wil je binnenkomen?' vraag ik en hij knikt.
'Ik kan niet lang blijven. Ik moet zometeen werken. Ik wilde gewoon heel eventjes langskomen,' zegt hij terwijl hij naar binnen stapt.
'Wat lief van je,' zegt Paige stralend en ze geeft hem een knuffel. Hij lijkt een beetje overvallen door de affectie, maar hij ziet er dolgelukkig uit dat er weer mensen zijn die hem knuffels geven.
Ik omhels hem ook, waarna hij me het cadeautje geeft. Het is slordig ingepakt, met een hele hoop plakband, in kerstpapier, maar ik vind het lief dat hij zo zijn best heeft gedaan.
Ik scheur het met kinderlijk enthousiasme open en zie dat het een Iron Man beker is. Beseffend dat hij die waarschijnlijk gekocht heeft omdat ik hem als kind mee heb genomen naar de eerste Iron Man film en we er daarna allebei helemaal weg van waren, breekt er een glimlach door op mijn gezicht.
'Ben, dit is geweldig! Dankjewel!' roep ik uit en ik omhels hem weer even.
'Vind je het leuk?' vraagt hij.
'Ja, echt heel leuk!' verzeker ik hem.
Plotseling hoor ik dat er op de binnenkant van de open deurpost wordt geklopt, en we kijken alledrie om.
'Klop, klop,' zegt Hailey, gevolgd door een zwaaitje van Marco, die achter haar staat.
'Kom binnen,' zeg ik, en wanneer ze dat doen, sluit Paige de deur achter hen, onderwijl zachtjes klagend over alle koude lucht die binnenkomt.
Iedereen wordt uitgebreid geknuffeld en gefeliciteerd en blablabla, waarna Hailey zich tot Ben wendt en vraagt: 'Blijf je voor de taart? We hebben genoeg voor iedereen.'
Hij werpt een blik op de klok en schudt zijn hoofd.
'Ik moet echt gaan, anders kom ik te laat voor werk,' zegt hij.
Aangezien we allemaal al lang blij zijn dat hij überhaupt een baan heeft, spreekt niemand het tegen en nemen we afscheid van hem. Ik zeg nog eventjes dat hij me moet bellen zodra hij hulp nodig heeft, en nadat hij me belooft heeft om dat te doen, vertrekt hij.
Terwijl ik de deur achter Benjamin dichtdoe, gaan Paige, Hailey en Marco naar de keuken, waar ze borden pakken en de taart op tafel zetten. Ik kijk toe hoe ze druk in de weer zijn met kaarsjes en aanstekers alsof ik kijk naar de voorbereiding van mijn eigen executie. Ik ga zo op in mijn eigen gedachteloze gestaar dat ik opschrik wanneer ik Marco's stem opeens naast me hoor zeggen: 'Voel je je al oud?'
Het duurt even voordat ik weer terug in de realiteit ben. Marco staat naast me, terwijl Hailey en Paige de kaarsjes aan aan het steken zijn. Ze willen het allebei zo graag doen dat ze elk om en om een kaarsje aansteken, en het ziet er enorm vertederend uit.
'Oud?' vraag ik. 'Oud voel ik me al jaren. Maar ik voel me nog niet helemaal 28.'
Hij knikt.
'Het is elk jaar weer hetzelfde liedje, of niets soms? Je voelt je geen 28 wanneer je 28 wordt. Dat komt pas wanneer je ineens 29 bent.'
Ik grinnik. 'Je klinkt als een oude man.'
'Tja,' zegt hij. 'Ik ben nu eenmaal ouder dan jij.'
'Echt maar een halfjaar of zo,' zeg ik beledigd.
Hij grinnikt en ik doe een tevergeefse poging om niet te grijnzen.
Eigenlijk, als ik minder vaak van mensen wil schrikken, moet ik mijn omgeving ook buiten werktijden beter in de gaten houden, want ook van Hailey schrik ik wanneer ze ineens naar ons toe loopt en haar armen om Marco's nek slaat en hem een kusje op zijn kaak geeft.
'Komen jullie roddeltantes nog taart eten of niet?' vraagt ze.
We knikken enthousiast en ik ga aan het hoofd van de tafel zitten, waar ze de taart neer hebben gezet.
'Mag ik alvast één verjaardagswens doen?' vraag ik.
'Ja, tuurlijk,' zegt Hailey.
Ik kijk smekend op. 'Kunnen we het zingen alsjeblieft overslaan?'
Paige glimlacht lieflijk naar me en zegt met poeslieve stem: 'Absoluut niet.'
Ik zucht en maak een verveeld handgebaar.
'Oké, let's get it over with,' murmel ik, en ze beginnen meteen al klappend te zingen.
Terwijl zij zingen, probeer ik zoals gewoonlijk uit te vinden hoe ik me in godsnaam moet gedragen, en ik ben blij wanneer het afgelopen is. Ik blaas en alle kaarsjes gaan uit, op één na. Paige maakt haar vinger nat en knijpt de vlam uit.
Ze haalt een hand door mijn haar en zegt: 'Volgend jaar beter, liefste.'
Iedereen krijgt een stukje taart en opeens haalt Hailey een fles champagne uit haar tas.
'We kunnen Nathans verjaardag natuurlijk niet vieren zonder een paar bubbels,' zegt ze, en ze staat op om even later terug te komen met vier champagneglazen.
Ze schenkt er drie in, die ze bij Marco, mij en zichzelf neerzet. Paige kijkt haar met een opgetrokken wenkbrauw aan.
'Jij hebt een hersenschudding,' zegt Hailey. 'Het is beter dat je geen alcohol drinkt.'
Paige pruilt overdreven, maar dan graait Hailey weer in haar tas en zet een andere fles op tafel. Het duurt even voordat ik doorheb wat het is.
Het is kinderchampagne. Met kinderachtige tekeningetjes op de fles.
We barsten allemaal in lachen uit, maar uiteindelijk slaagt Hailey erin om zonder te morsen een glas voor haar in te schenken.
'Waarom zijn we eigenlijk om half een 's middags al alcohol aan het drinken?' vraag ik terwijl ik mijn eerste slokje neem. 'Is dat niet een beetje vroeg?'
'Spreek voor jezelf, alcoholist,' zegt Paige terwijl ze een flinke teug van haar kinderchampagne neemt.
Hailey grinnikt, waarna haar uitdrukking serieuzer wordt.
'Over je hersenschudding gesproken, trouwens, hoe voel je je?' vraagt ze.
Paige knikt. 'Een stuk beter. Echt. Als ik mijn hoofd te snel draai doet het zeer, en als ik te abrupt opsta word ik een beetje duizelig, maar het gaat beter dan de vorige keer.'
'En je staat stijf van de pijnstillers,' voeg ik eraan toe.
Ze knikt toegeeflijk. 'Dat ook.'
Ik hef mijn glas alsof ik een toost maak en zeg: 'Lang leve de pijnstillers.'
We nemen allemaal een slok. Ik grijns en geef een kus op haar haar, waarna we weer verder eten. Ik moet toegeven dat de taart fantastisch is. Hailey en Marco kennen mijn smaakt maar al te goed.
'Dus, Nathan...' zegt Paige na een tijdje plagerig, 'ik wist niet dat jij op jongere vrouwen viel.'
Ik verslik me in mijn champagne en begin te hoesten. Wanneer ik klaar ben, kijk ik met een ruk naar haar om en roep vol verachting uit: 'Oh mijn God, zeg dat nooit meer!'
Paige, Hailey en Marco beginnen te lachen, terwijl ik de gedachte überhaupt nog uit mijn hoofd probeer te halen.
'Wat?' zegt ze onschuldig. 'Jij bent nu 28 en ik nog maar 27.'
'Gisteren verschilden we nog evenveel van elkaar dan vandaag,' verdedig ik me.
'Jep, maar vanaf vandaag is het opeens 28 en 27,' zegt ze. 'Voel je je al oud?'
Ik zucht en rol met mijn ogen.
'Zeg, Nathan, wist je dat veel mensen zeggen dat 28 het einde van je fysieke piek is?' mengt Hailey zich met het gesprek.
'Oh, jij moet je mond houden. Van ons vieren ben jij de oudste,' zeg ik. 'Je bent verdorie bijna dertig.'
Haileys mond valt open.
'Oké, au,' zegt ze quasi-gekrenkt. Om de aandacht af te leiden, draait ze zich ruw om tot Paige en wijst naar haar. 'Maar Paige valt op oudere mannen!'
Paige kijkt vol walging op, waarschijnlijk met dezelfde blik die ik in mijn ogen had toen ze zei dat ik op jongere vrouwen val.
'Oh mijn God, zeg dat nooit meer!' roept ze, waarna iedereen behalve zij in lachen uitbarst.
Ik kan maar niet ophouden met glimlachen. Dit is mijn meest uitgebreide verjaardag sinds Blueberry doodging. Heel lang heb ik vol verbolgenheid gedacht dat, als zij haar verjaardag niet kon vieren, ik dat ook niet zou mogen. Maar nu zie ik dat het niet alleen om mij gaat. Hailey en Paige zijn razend enthousiast om alles zo leuk mogelijk te maken, en bij elke keer dat ik lach zie ik een last van Marco's schouders afglijden. Hij heeft mijn dieptepunten na Blueberry's dood gezien. Dat er nu ook een paar hoogtepunten zijn, moet een enorme opluchting voor hem zijn.
En ik hoop dat er de komende jaren nog een hoop hoogtepunten zullen komen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen