Foto bij Hoofdstuk 9: De Eerste Werkelijkheid

Stop wat confetti in je reet, dan is het feest bij iedere scheet

Papa ontwijkt mijn blik wanneer ik hem geschokt aankijk. De stilte is dodelijk en de spanning is scherp. Ongelofelijk. Heeft hij écht een slachtoffer gemaakt?
"Als het parasiet ontdekt wordt voor het slachtoffer zelf al een slachtoffer heeft gemaakt, is er een mogelijkheid deze te verwijderen."'
Nova's woorden echoën in mijn achterhoofd en ik begin paniekerig te stamelen.
'Maar dan kan je niet meer genezen worden!' roep ik angstig. Papa kijkt weg.
'Sorry,' murmelt hij. 'Ik.'
Hij onderbreekt zichzelf en zucht. 'Ik ga even slapen, misschien verzinnen jullie nog wel een manier om dit alles te kunnen stoppen.'
Vermoeiend loopt hij naar boven, naar zijn kamer. Angst grijpt me bij het hart en ik word met medelijden gevuld. Waarom hij? Waarom wordt zijn leven zo verziekt? Waarom niet gewoon de mijne?
Geklop op de deur haalt me uit mijn gedachten en meteen ren ik ernaar toe als ik besef wie het is. Elramel.
Ik open de deur en daar staat ze dan, glimlachend. Best schattig eigenlijk, aangezien ze eruit ziet als een oud vrouwtje en die glimlach het gewoon leuk maakt.
'Ik hoorde van de Man van Wensen dat je de Dame der Dromen weer terug wil brengen?' vraagt ze terwijl ze binnenloopt. Met veel moeite doe ik de deur dicht zonder dat er nog wind doorheen komt en ik kijk haar verbijsterd aan.
'De Man van, wat?'
Geit mekkert. 'Dat ben ik ook! Als iemand een wens heeft die enkel goed is voor een ander, weet ik die!'
Zoals ik al zei, gaat het allemaal heel snel. Maar nu begin ik het toch wel een beetje te volgen. Een heel klein beetje maar.
'Ik kan je helpen.' zegt Elramel met een knikje. 'Ik kan haar weer terugbrengen, maar je moet weten dat er een heel groot risico aan vast zit.'
Geit stapt van de tafel af en knikt. 'De kans is groot dat Harry ook ontsnapt. en dan bedoel ik echt negenennegentig van de negenennegentig en een half.'
Te gek, dus hoogstwaarschijnlijk zal dat monster ontsnappen? Maar wat dan nog?! Nova kan hem vast wel terugsturen, ik bedoel, toch?
'Maar ik wil niet dat ze daar de rest van haar eeuwig durende leven spendeert!' protesteer ik. 'We zullen dat monster wel verslaan! Dat beloof ik!'
'Elizabeth, maak geen beloftes die je niet kan nakomen.' wijst Elramel me streng terecht, maar ik schud enkel mijn hoofd.
'Dit is geen loze belofte!' stel ik haar gerust. 'Ik bedoel, we hebben het opgenomen tegen mutanten, tegen doden, dus waarom niet tegen Zielloze Wezens en de Mortifera Parasiti?'
'Omdat je je vijanden niet kent,' zegt Geit kalm. 'Er zijn meerdere gevechten geweest tegen deze wezens en er is er nog geen een gewonnen. Ze hebben in meerdere rijken toegeslagen en meerdere onschuldige creaturen vermoord, die rijken behoren nu tot de Duistere Rijken. De enige die heeft kunnen voorkomen dat dat met haar rijk gebeurde, is de Dame der Dromen. Zij wist haar vijand te brengen naar een Vervloekt Rijk, maar ze moest zichzelf meenemen. Zo offerde ze zichzelf ook nog eens op.'
Elramel kijkt triest naar de vloer. 'Dat was een van de dapperste dingen die een god toentertijd ooit had gedaan of had kunnen doen.'
Ik heb haar nog nooit zo oprecht horen praten over iemand. Ze pinkt zelfs even een traantje weg en schudt haar hoofd om de gedachte te verwijderen.
'Maar oké,' zegt ze zacht. 'We kunnen haar redden, ondanks dat dit veel gevaren met zich meebrengt.'
'Je lijkt erg veel om haar te geven,' merkt Agnes op en Elramel knikt.
'Ze is de vriendin van mijn pleegdochter,' legt ze uit. 'We hadden samen een hechte band opgebouwd, zowel Jasmijn als Nova doet me denken aan jullie twee. Het enige verschil is dat jullie zusjes zijn en zij twee geliefden. Geit en ik dachten dat ze dood was. Dat het parasiet Harry ertoe had gebracht haar te vermoorden. Maar Jasmijn wist dat ze nog leefde. Ze zei dat ze Nova's aanwezigheid nog kon voelen, alleen in een andere dimensie. Ze smeekte me de kracht van de onsterfelijkheid te geven. Uiteraard wilde ik het niet, ik weet hoe het is niet te kunnen sterven, maar Geit kwam naar ons toe en gaf aan dat het geen wens was voor haarzelf, maar voor Nova. Dus maakte ik haar Godin der Verdriet, aangezien dat is wat ze met zich meedroeg. Ik wil haar verrassen, dus ook Nova hier weer brengen! Ze is morgen jarig, dus zou ik het fijn vinden om haar pijn te verzachten met hetgeen wat ze het meest nodig heeft.'
'Nova.' mompelt Agnes als antwoord. 'Net zoals ik Alex het meest nodig heb.'
'Net zoals ik Aiden het meest nodig heb.' voeg ik toe.
Geit knikt. 'Inderdaad, en net zoals ik camembert het meest nodig heb.'
Terwijl ik Geits rare opmerking negeer, kijk ik naar Elramel. 'Maar hoe wil je dat dan doen?!'
Elramel glimlacht. 'Dat zal ik je nu allemaal uitleggen.'

Ik heb me verstopt op een plek waar hij me niet zal vinden. Waar hij me niet kán vinden. De kelder van het huis vond ik per ongeluk vandaag toen ik struikelde over een stuk tapijt waar de deur er naar onder zat als het ware. Desondanks het feit dat het niet mogelijk lijkt, is het tapijt helemaal glad niet boven me. Het monster zou me nu niet kunnen vinden. Meteen vergeet ik alles wanneer ik een opgewekte stem hoor in dezelfde ruimte als ik ben, alleen het is niet het monster en ook Lizzy niet.
'Nova?'
Die stem herken ik uit duizenden.
'Elramel!?'
Ik ben geschokt. Zodra ik me omdraai, zie ik haar dan ook. Ze ziet er precies uit zoals ik haar herinner en dan bedoel ik niet de oude zak aardappelen. Met tranen in mijn ogen ren ik op haar af en geef haar een dikke knuffel. Lizzy staat naast haar, alleen net zoals gewoonlijk zijn ze allebei vaag.
'Wat doen jullie hier?' vraag ik verbijsterd.
Elramel glimlacht en antwoordt: 'Jou hieruit weghalen.'
Ze pakt mijn handen en begint een vreemde spreuk op te noemen terwijl ook Lizzy me vasthoudt. Ik probeer nog te protesteren, maar het lijkt geen zin te hebben. Want voor ik het weet, zie ik een lichte flits en verandert alles om me heen.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik wil echt dat hij van die parasiet genezen kan worden.!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen