Foto bij H11

Een rilling gaat over mijn rug wanneer ze tegen mij aanleunt en mijn vader glimlacht, om dan vervolgens de krant verder te lezen. Ik slaag mijn armen om haar heen en laat mijn hand op haar zij rusten terwijl haar lange, rode haren over mijn schouder vallen.

Alaïs Spiorad pov.

Edward pakt de afstandsbediening van de tv en zapt naar een ander programma. Hij stopt bij een romantische film en legt de bediening terug opzij om dan wat onderuit te gaan liggen en hij legt zijn hoofd op de mijne die nog op zijn schouder lag. Ik glimlach om zijn actie.
"Bedankt dat je me op tijd liet weten dat je niet op school ging zijn", zegt hij en ik haal mijn schouders op: "Is graag gedaan hoor, maar je hebt het toch ook wel aan Henry verteld hé?"
"...Oeps"
"Edward"
"Ach, maakt toch niet uit", zegt hij en plots gaat mijn gsm af en ik veer meteen overeind. Ik sta op en pak mijn gsm van de salontafel, terwijl Edward het geluid van de tv zachter zet. Ik kijk op het scherm en zucht als ik het nummer herken. Ik neem op en ga een eindje verderop staan.
"Met Alaïs Spiorad."
"Goede avond mevrouw Spiorad. U spreekt met het Britse parlement. Het gaat inzake uw loon."
"M-mm, ik luister", zeg ik en zie hoe Edward en Carlisle nieuwsgierig naar me kijken.
"De regering doet besparingen op vlak van uitgaven van... onnodige zaken." Ik knijp gefrustreerd in mijn neusbrug.
"We hebben besloten om u 45% minder te betalen." Ik stop met ijsberen en blijf even stilstaan en ik zie de bezorgde blikken van de mannen.
"45%", herhaal ik.
"Klopt mevrouw, we weten dat het heel wat minder is, maar-"
"HEEL WAT MINDER?! Dat is bijna de helft! Hoe denkt u dat ik dan alle reizen, spullen en weet ik wat nog allemaal moet betalen?!"
"Rustig mevrouw, besparingen moeten ernstig genomen worden." Ik ga met mijn hand door mijn haar en ga zitten op de leuning van een zetel.
"Maar we kunnen misschien een compromis sluiten. Nu krijgt u 30% minder op uw loon en over twee jaar 45%. Wat denkt u daarvan?" Ik klem mijn kaken op elkaar. Wat is dat nu weer voor een kut voorstel.
"Niets daarvan, ik ben al uw compromissen beu! Jij gaat nu eens heel goed naar me luisteren: als u wilt dat deze wereld blijft bestaan zoals hij nu is, geef je me gewoon het afgesproken geld, PUNT UIT."
"Maar mevrouw-"
"Beraadslaag nog maar eens met uw bestuursleden, anders zal de wereld er erg onaangenaam uitzien waarin jij geen macht meer zal hebben." Ik hang meteen op en ga met mijn hand over mijn gezicht.
"Niet te geloven dat ze me het weer eens proberen te flikken", mompel ik onbewust hardop.
"Alaïs, gaat het wel?" vraagt Edward bezorgd en staat op.
"Niet te geloven dat één iemand je dag zo kan verpesten, echt on-ge-loofelijk."
"Kom, laten we terug in de zetel gaan zitten", zegt hij en met een hand op mijn onderrug dwingt hij mij om terug in de sofa te gaan zitten. Edward gaat als eerste zitten en ik ga met een plof naast hem zitten. Carlisle legt zijn krant opzij en staat op: "Ik zal even iets te drinken voor je halen, Alaïs, zodat je je wat kan ontspannen."

"Dus...", begint Edward en ik kijk hem aan ", blijf je morgen ook nog hier?"
"Ik wil wel blijven als dat niet erg is."
"Is geen probleem hoor", glimlacht hij en Carlisle komt de woonkamer weer in met een dampende tas groene thee.
"Hier, drink maar wat. Het was zo te zien een heftig gesprek?", vraagt hij en ik haal mijn schouders op terwijl ik de tas aanpak waarbij onze vingers elkaar kort aanraken: "Euhm... Wel ja, maar het was de moeite waard."

Edward en ik staan op van de sofa en hij zet de tv uit terwijl ik mijn gsm pak. Ik wens Carlisle nog een goede nacht en we gaan dan naar de trappen waar Edward me voorgaat. Als we boven zijn doet Edward de deur achter me toe en we horen Alice nog iets roepen: "Niet te veel lawaai hé!" We draaien onze ogen en lachen dan. Ik stap naar Edwards bed en ga onder de dikke donsdekens liggen. Mijn gsm gaat weer af en ik slaak een overdreven zucht waarna ik weer rechtop zit.
"Met Alaïs Spiorad."
"Ah, goede vroege vroege ochtend mevrouw Spiorad! Het is met het Brits parlement."
"Wat is het nieuws."
"We hebben besloten u nog twee jaar het normale bedrag te geven, MAAR daarna met 65% minder van uw loon." Ik glimlach en doe een vreugdedansje in mezelf.
"Prima, dat is dan geregeld."
"...echt?"
"Ja hoor, ik blijf hier toch nog maar twee jaar", zeg ik en leg af. In leg mijn gsm op het nachtkastje en ga gelukzalig liggen.
"Tevreden zo te zien?" lacht Edward en ik knik: "Wat ga jij nu doen?" Hij haalt zijn schouders op.
"Vervelen waarschijnlijk"
"Kom anders bij mij liggen als je toch niets te doen hebt", zeg ik en hij glimlacht. Hij kruipt dan met kleren en al ook in bed en ik ga meteen tegen hem aanliggen. Hij legt de dekens goed terwijl hij zijn armen om me heen slaagt. Ik sluit mijn ogen.
"Psst, Alaïs."
"Hm-m?"
"Ik verveel me."

Reacties (2)

  • Allmilla

    "We hebben besloten u nog twee jaar het normale bedrag te geven, MAAR daarna met 65% minder van uw loon." Ik glimlach en doe een vreugdedansje in mezelf.
    "Prima, dat is dan geregeld."
    "...echt?"
    "Ja hoor, ik blijf hier toch nog maar twee jaar", zeg ik en leg af.


    Haha ik ging strijk met die droge reactie!xD

    3 maanden geleden
  • VampireMichelle

    Stom Parlement

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen