Foto bij H14

Meteen zit hij gealarmeerd rechtop in zijn bureaustoel van zwart leer en kijkt me met grote ogen aan. Ik glimlach zo onschuldig mogelijk naar hem.
"Vertel me nu eens, hoelang ga jij dit nog volhouden, Sabrina?"


Alaïs Spiorad pov.

Zodra ik tegen de minister 'Sabrina' zeg, staat hij langzaam recht en glimlacht.
“Ik begon me al zorgen te maken dat je me niet zou herkennen", zegt de minister en voor mijn ogen verandert hij van gedaante. In de plaats van een zakelijke man met bierbuikje en rimpels staat er nu een meisje met lang, zwart haar van ongeveer 14 jaar.
"Sabrina, fijn om je nog eens te zien na al die tijd", zeg ik en haal mijn handen van het bureau. Nog geen seconde later springt ze over haar bureau en slaagt haar armen om mijn hals waarbij ik nog net op tijd mijn evenwicht kan bewaren: "Oh Alaïs! Ik heb je zo hard gemist!" Ik lach en trek haar in een stevige omhelzing.
"Ik heb jou ook gemist." We laten elkaar los en ze pinkt snel een traantje weg met veel overdrijving zoals alleen tienermeisjes dat kunnen doen.
"Vertel me, wat heb je met de minister van financiën gedaan?" vraag ik en ze lacht. Altijd al zo opgewekt geweest over de kleinste dingen.
"Niets ergs hoor."
"Sabrina..."
"Ik heb hem knock-out geslagen en hem dan daar gelegd, in dat kamertje", zegt ze vrolijk alsof ze er trots op is en wijst naar een deur achter het bureau. Voor ik haar iets kan vragen, vervolgt ze: "Maak je geen zorgen, ik heb zijn geheugen al gewist. Maar hij kan wel ieder moment wakker worden, dus we moeten maken dat we weg zijn." Ik schud mijn hoofd.
"En wat heb je hem laten denken over hoe hij dáár is terecht gekomen?" Ze pakt opgewekt mijn hand en trekt me naar de uitgang.
"Hij zal denken dat het door een kater kwam. Alaïs, ik moet je nog zoveel leuke dingen vertellen die ik heb meegemaakt! Ma echt! Jij gaat zóóó jaloers worden" Ze trekt de deur open en laat mijn hand los.
"Pff, ja tuurlijk. Ik kan niet wachten om ze te horen." Voor de deuropening zien we de secretaresse ijsberen. Als ze ons ziet, stopt ze meteen en kijkt verbaasd naar het meisje naast mij. Sabrina kijkt vrolijk naar mij.
"Mag ik eventjes?" Even kan ik niet volgen, maar voor ik besef wat ze bedoelt kan ik haar al niet meer tegenhouden. Langzaam beweegt ze haar vingers hypnotiserend voor de ogen van de secretaresse.
"En zo, klaar", zegt ze en de vrouw knippert met haar ogen en zonder nog een woord te zeggen gaat ze weer achter haar bureau zitten. Fijn, nog iemand met een gewist geheugen.
"Alaïs, wie is zij en wat heeft ze zojuist gedaan?" vraagt Edward argwanend en komt dicht bij mij staan terwijl hij het meisje wantrouwig opneemt. "Edward, dit is Sabrina Santiago. Sabrina, dit is-"
"Waarom heb je niet eerder gezegd dat deze knappe man buiten op me stond te wachten!" onderbreekt ze me en gaat klef tegen Edward staan: "Dag schoonheid, hebben we elkaar als eens eerder gezien?" Ik steek mijn handen in mijn zakken en zucht. Tieners. Edward kijkt me met een help-me-alsjeblieft-blik aan.
"Je moet wel van een andere planeet zijn, want je bent de schoonheid zelf, jij mooie-" Edward duwt Sabrina weg en hij kijkt haar recht aan: "Kijk, ik weet niet wie jij bent, waar je vandaan komt en wat je hier doet, maar ik ben al in iemand anders geïnteresseerd. Alaïs, wie in godsnaam is zij?"
"Ze is een... jeugdvriendin."

Ik ga uitgeput tegen de muur staan en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Ik kijk naar het 11-jarig bewegingloze meisje op de grond niet ver van me vandaan. Ik slik en recht mijn rug terwijl ik mijn Athame weg steek. Ik zie de laatste donkere restanten van de demoon oplossen in het zonlicht van de opkomende zon en ga langzaam naar het meisje toe. Ik veeg het zweet van mijn gezicht dat het gevolg was van een lang gevecht met de demoon die het meisje had bezeten en ik hurk bij het meisje neer. Ik strijk het zwarte haar uit haar gezicht en wacht enkele seconden. Ze opent langzaam haar groene ogen en knippert verdwaasd om haar heen.
"W-waar ben ik?" fluistert ze en kijkt het oude gebouw rond. Ze gaat langzaam overeind zitten.
"Wat is er gebeurt? Wie ben jij?" Ik glimlach en help haar overeind zitten: "Ik ben Alaïs Spiorad en je was de laatste weken bezeten geweest door een demoon. Nu ben je weer zuiver." Ze kijkt niet begrijpend naar me en knippert nog eens met haar ogen. Een traan rolt over haar wang en plots omhelst ze me en klampt zich stevig aan me vast: "Bedankt." Ik aai over haar haar en til haar op van de grond en draag haar naar buiten.
"Ik zal je naar je ouders brengen-"
"Die... die heb ik niet meer. I-ik heb ze denk ik... vermoord", snikt ze en er vormt zich een knoop in mijn maag.
"Jij hebt ze niet vermoord, het was een stout wezen dat dat heeft gedaan."
"N-naar waar ga je me brengen?"
"Ik ken een vriend die heel goed voor je zal zorgen, maak je daar maar geen zorgen over."
"G-ga ik je daarna nog eens terug zien?"
"Je kan me altijd opzoeken als je dat wilt en mijn vriend zal je wel vertellen waar je me kan vinden. Maar vertel me nu eens wat meer over jezelf"


"Jep! We zijn besties", zegt Sabrina glimlachend.
"Edward, zou ze misschien een nachtje bij jouw mogen slapen, zodat ik een manier kan vinden om haar in mijn huis te... smokkelen?" Ik kijk hem smekend aan en hij lijkt in een tweestrijd te zitten.
"... Tuurlijk, maar ze blijft uit mijn buurt, oké?" Ik grinnik en hij buigt zich naar me toe.
"Ze lijkt wel op een tweede Alice met die opgewektheid", zegt hij vol gespeelde afschuw en werpt een blik op Sabrina.
"Wel, bereid je dan al mentaal voor", lach ik en hij slaakt een diepe zucht.

Reacties (2)

  • Allmilla

    "Vertel me, wat heb je met de minister van financiën gedaan?" vraag ik en ze lacht.
    "Niets ergs hoor."
    "Sabrina..."
    "Ik heb hem knock-out geslagen en hem dan daar gelegd, in dat kamertje", zegt ze vrolijk alsof ze er trots op is en wijst naar een deur achter het bureau.
    Hehe, ocharme de minister hahaxD

    2 maanden geleden
  • VampireMichelle

    "Ze lijkt wel op een tweede Alice met die opgewektheid"


    Geniaal

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen