Foto bij H18

"Alaïs!" roept Carlisle bezorgt en slaagt zijn armen om me heen op het moment dat mijn benen het begeven.
"Gaat het met je? Heb je ergens pijn? Waarom heb je de plakkertjes-"
"Carlisle... het gaat..."


Carlisle Cullen pov.

Ik druk op de knop van het bed zodat die weer omlaag gaat. Voorzichtig leg ik Alaïs op het ziekenhuisbed en ik trek de dekens vanonder haar weg, zodat het comfortabel zit. Ze kijkt me dankbaar aan.
"BEN JE AL CPR AAN HET TOEPASSEN, CARLISLE?! Ik heb de defibrillator bij!" hoor ik Mark, een collega, roepen door de gang. Hij komt slippend tot stilstand in de deuropening.
"Het is niet meer nodig, Mark. Het was loos alarm", zeg ik en geef Alaïs een bemoedigend kneepje in haar schouder die zij beantwoord met een verontschuldigende glimlach.
"Oh," zegt hij buiten adem en laat het toestel in zijn handen zakken, "wel, dan was het een goede oefening." Buiten adem en zwaar hijgend legt hij een hand op zijn hart: "Mevrouw, u hebt ons zwaar laten verschieten aan de balie, amai."
"Mijn excuses", zegt Alaïs en kijkt hem medelevend aan. Mark wuift het weg.
"Het is niets hoor. Carlisle," begint hij en richt zich tot mij," kan je het alleen verder afhandelen?"
"Ja hoor, ga maar Mark en geniet van je verlofdag." Hij knikt en sluit de deur achter zich. Ik zet de machine uit en het monotone gepiep houdt op.
"Sorry Carlisle, ik wou jullie niet laten verschieten en het was ook niet mijn bedoeling om deze kamer helemaal te-"
"Alaïs, maak je daar nu maar geen zorgen over. Kan je me vertellen wat er is gebeurd?" vraag ik en open een wit kastje aan de muur met een rood kruis erop. Ik pak het verband, samen met ontsmettingsmiddel en een klein kompres eruit.
"I-ik... wel, euhm..." Ik draai me om als ze over haar woorden struikelt. Met een zucht gaat ze met haar goede hand door haar haar.
"Sorry, Carlisel, ik wou dat het makkelijker was om het uit te leggen, maar het is... nogal ingewikkeld." Ik knijp even bemoedigend in haar onderarm. Ze ademt een keer diep in: "Oké, ik heb de naald uit mijn hand getrokken, wat misschien niet zo slim was..." Met een grimas kijkt ze naar haar bebloede hand en ik pak haar hand in de mijne. Ik kuis het bloed van haar hand met een doekje en begin het dan te verzorgen.
"Toen heb ik de plakkertjes van mijn borst gehaald om vervolgens een bloempot... naar de grond te gooien." Ik maak het verband vast en kijk met een frons naar de scherven op de grond.
"Je hebt wat gedaan met die arme vaas?"
"Ik heb die op de grond ge- Carlisle, denk je dat ik gek ben?"
"Meer mensen in het ziekenhuis zeggen dat hoor", grinnik ik en ze zucht.
"Maar dat betekent niet dat ik je gek vind. Je hebt gewoon behoorlijk wat pit in je zitten. Meer niet." Ze glimlacht en ik kan het niet laten om mee te glimlachen.
"Ik zal wel iemand sturen om het op te ruimen, maak je daar maar geen zorgen over. Nu je wakker bent, zou ik graag een paar testjes doen om te kijken naar je staat. Als alles in orde is, mag je terug naar huis gaan."

Plots bemerk ik een iets donkerdere tint bij haar enkels. Ik hurk neer en pak één van haar enkels vast: "Alaïs, heb je vaker last van donkere vlekken op je enkels of onderbenen?"
"... Nee, dit is de eerste keer."
"Oké, als dit vaker voorkomt in de volgende weken moet je het me maar zeggen. Als het terugkomt, dan kan het veneuze trombose zijn, maar je hoeft je daar nu nog geen zorgen over te maken."
Ik sta weer recht en pak uit het witte kastje een stethoscoop. Ik steek de oordopjes in mijn oren en plaats het membraan tegen haar rug. Ik bemerk hoe snel haar hart klopt.
"Alaïs, probeer je hart onder controle te houden", glimlach ik en ze bloost. Ik haal de stethoscoop weg en berg hem op.
"Ik weet dat je niet elke dag een knappe dokter tegen komt, maar probeer het wat discreter te houden, anders worden mijn vrouwelijke collega's jaloers", knipoog ik en haar hart slaat nog sneller. Glimlachend schud ik mijn hoofd en ruim het ontsmettingsmiddel ook op.
"Als ik zo blijf doorgaan, ga ik je elke dag in het ziekenhuis tegenkomen vrees ik", grapt ze en kijkt me onderzoekend aan.
"Carlisle, bestaat er geen ziekenhuisabonnement of zoiets? Ik denk dat ik een vaste klant ben." Ik lach en steek alles weer in het witte kastje.
"Nee, maar er bestaat wel iets als een privédokter."
"Oh, en wat houdt dat in?"
"Aan een bepaalde prijs kan je een dokter naar eigen voorkeur aanstellen die alleen voor jou zorgt en waarbij de klant prioriteit is. De patiënt krijgt voorrang. Een soort van bodyguard die jou verzorgt", glimlach ik en er valt een korte stilte terwijl ik mijn handen even was.
"Carlisle?" Ik draai me naar haar om.
"Wil je mijn privédokter worden?" Even sta ik aan de grond genageld, de handdoek nog in mijn handen. Vroeg ze dat nu echt? Ik herstel me weer en glimlach zacht naar haar: "Graag."

Reacties (2)

  • IkOpDeWereld

    Geniaal ik lach me dood

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    "BEN JE AL CPR AAN HET TOEPASSEN, CARLISLE?! Ik heb de defibrillator bij!" hoor ik Mark, een collega, roepen door de gang. Hij komt slippend tot stilstand in de deuropening.

    Ik heb nu zo'n raar beeld in mijn hoofd van een dude die als een gek door de gangen van het ziekenhuis rent (wat trouwens niet mag als ik me niet vergis) en dan nog dat roept... ik kan mij de blikken van zijn collega's en de patiënten op de gang wel voorstellen hahahaxD

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen