Foto bij Scar 143

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik kan maar niet ophouden met glimlachen. Dit is mijn meest uitgebreide verjaardag sinds Blueberry doodging. Heel lang heb ik vol verbolgenheid gedacht dat, als zij haar verjaardag niet kon vieren, ik dat ook niet zou mogen. Maar nu zie ik dat het niet alleen om mij gaat. Hailey en Paige zijn razend enthousiast om alles zo leuk mogelijk te maken, en bij elke keer dat ik lach zie ik een last van Marco's schouders afglijden. Hij heeft mijn dieptepunten na Blueberry's dood gezien. Dat er nu ook een paar hoogtepunten zijn, moet een enorme opluchting voor hem zijn.
En ik hoop dat er de komende jaren nog een hoop hoogtepunten zullen komen.

Die avond bestellen we pizza's. Het duurt een tijdje voordat ze bezorgd worden, wat levensgevaarlijk is, want Hailey en Paige hebben duidelijk trek en staan op het punt om een bankkussen te verslinden op het moment dat eindelijk de deurbel gaat.
Ik doe snel de deur open, neem de pizza's in ontvangst, en geef de koerier het geld, plus een fooi omdat het een slungelige, pukkelige knul van zestien is die door de motregen heen hier naartoe is gekomen om ons eten te bezorgen. Ik bedank hem en loop terug naar de woonkamer, waar de pizza's al bijna uit mijn handen getrokken worden. Hoofdschudden laat ik me op de bank zakken en neem mijn pizza aan van Hailey, die ze uitdeelt. Paige ploft ook naast me neer en pakt gelijk de eerste de beste punt van mijn pizza waar ze bij kan.
'Paige!' stoot ik verbouwereerd uit.
Ze maakt een wuivend handgebaar.
'Ja, whatever. Je mag ook wel een punt van mijn pizza,' zegt ze, gevolgd door een kreun. 'Hmmm, dit is echt heel lekker.'
Ik zucht en rol met mijn ogen. Hailey reikt Paige de pizzadoos met haar pizza toe, en voordat Paige hem aan kan nemen, pak ik hem uit Haileys hand, steel een pizzapunt, en leg de doos in Paiges schoot. Ze kijkt me met een hartverscheurende blik aan, pruillipje en al, maar dan grijnst ze en neemt ze nog een hap pizza.
Ineens word ik me bewust van een brandende blik en ik kijk opzij, naar Hailey, die bij Marco op de fauteuil zit en sluw glimlachend naar ons zit te kijken.
'Wat is er, Hails?' vraag ik.
Ze verbergt haar grijns achter een punt pizza.
'Jullie zijn schattig samen.'
'Natuurlijk zijn we dat,' zeg ik en ik haal Paiges haar door de war. 'Dat kan toch ook niet anders als iemand zo schattig als Paige erbij betrokken is?'
Ze kijkt me boos aan, wat haar alleen maar schattiger maakt. Ik zie dat ze nog een snedige opmerking wil maken, maar ze schudt gewoon haar hoofd en neemt nog een hap van de pizza.
Ik wend me weer tot Hailey en zeg: 'Nou, Hails, doe maar niet alsof jullie twee samen niet ook uiterst vertederend zijn.'
Hailey knikt en nestelt zich meer in Marco's schoot. Ze kijkt hem aan, geef een smakkende kus op zijn wang, en vraagt: 'Ik ben nu eenmaal toch ook uiterst snoezig, of niet, schatje?'
Hij slaat zijn armen om haar middel en geeft een kus op haar schouder.
'Natuurlijk, lieverd.'
Ze glimlacht en wiebelt even met haar wenkbrauwen, gevolgd door nog een slok champagne.
Ik buig me voorover naar Paige en fluister in haar oor: 'Maak je maar geen zorgen, jij ben schattiger.'
Ze rolt met haar ogen. 'Ja ja, we zijn allemaal reuzeschattig. Ik weet het. Dit gesprek is vast een stuk hilarischer als je al de hele dag echte champagne aan het drinken bent in plaats van kinderchampagne.'
'Hey, ik heb ook maar twee glaasjes op,' verdedigt Marco zich. 'Want ik moet rijden. Maar je hebt gelijk, ze hebben het wel reuze naar hun zin met z'n tweeën.'
'Ik ben niet dronken,' zeg ik, wat waar is, want mijn grens qua alcohol ligt vrij hoog. 'Gewoon een beetje losjes. Ik ben gewoon blij. Het is mijn verjaardag.'
Paige glimlacht en geeft een kus op mijn wang, vlakbij mijn mondhoek.
'Ik ben blij dat je blij bent,' zegt ze. 'Je verdient een leuke verjaardag.'
'Een leuke verjaardag is het zeker,' druk ik haar op het hart.
Niet alleen is de champagne die Hailey heeft uitgekozen duidelijk niet van de eerste de beste zielige rozijn gemaakt, maar ook heb ik het oprecht naar mijn zin. Paige heeft een heel attent cadeautje voor me uitgezocht, en het is heel lief om te zien hoe ze al de hele dag bezig is om het zo leuk mogelijk te maken. Het was geweldig dat Benjamin langs kwam, zeker omdat het me ervan verzekerde dat het echt goed met hem ging, en de mini-barbecue die ik van Hailey en Marco heb gekregen gaat een perfect plekje op het balkon krijgen. Al met al heb ik alles wat ik kon wensen, en gisteren rond deze tijd wist ik niet eens dat ik mijn verjaardag zou gaan vieren.
'Ik weet niet of dit het goede moment is,' zegt Marco dan, wat hoogstwaarschijnlijk betekent dat het niet het goede moment is, 'maar hoofdcommissaris Cassidy heeft weer contact met me opgenomen, gistermiddag.'
Ik voel iets van gloeiende haat in mijn borstkas borrelen, maar ik houd me in. Paige knikt een beetje stijfjes en schraapt zachtjes haar keel.
'Wat zei hij?'
'Hij denkt dat je resultaten van schietvaardigheid gefraudeerd zijn omdat ze te goed zijn,' zegt hij. 'Dus hij wil dat je dat examen opnieuw doet.'
Paige knikt een beetje houterig. 'Prima. Komt goed.'
Marco aarzelt even, maar dan voegt hij eraan toe: 'Zijn exacte woorden waren "Aan welke lul heeft zij gezogen om die goede resultaten te krijgen", dus wees maar voorbereid op zulke beschuldigingen.'
Mijn wenkbrauwen vliegen de lucht in en ik hoor Paige een snuivend lachje uitstoten, alsof het een heel humoristisch tintje heeft.
'Ik regel het wel,' zegt ze.
'Er staat nog totaal geen datum vast of zoiets, en het zal nog wel een tijdje duren voordat het zover is, maar ik wil alvast even vragen of je denkt dat je van tevoren wat training nodig hebt, als voorbereiding. Want dan regel ik dat zodra ik kan,' biedt hij aan.
Paige schudt echter haar hoofd. 'Ik ben een goede schutter. Het lukt me wel.'
Marco knikt, en ik zie al aan hem dat hij slecht nieuws heeft. Ik zeg echter niets en geef hem de tijd om er zelf klaar voor te zijn.
'Paige, er... er is nog iets wat je waarschijnlijk moet weten,' zegt hij dan en onbewust kauwt hij op de binnenkant van zijn wang. 'Je... De hoofdcommissaris heeft geregeld dat je, tot je dat examenonderdeel weer gedaan hebt, buiten werking wordt gesteld voor veldwerk.'
Paige vertrekt geen spier. Ze verstijft niet, maar er valt ook geen beweging bij haar op te merken. Ik voel een botsende golf van woede en ongeloof opkomen en mijn mond valt open.
'Wat een fucking bullshi-' begin ik, maar Paige kapt me af.
'Oké,' zegt ze. 'Prima. Er is niets wat we kunnen doen om het te veranderen. Ik leer er wel mee leven. Kan ik in die tussentijd wel gewoon op het bureau zelf werken?'
Marco knikt. 'Dat wel, maar je kunt niet zoveel diensten draaien als normaal. Je zult wel gewoon normaal doorbetaald worden. Hij zal er niet mee wegkomen als hij dat ook nog probeert stil te zetten en dat weet hij, dus daar komen we goed mee weg. Aan je salaris verandert niets, maar wel aan je werktijden en wat je precies moet doen. En het is maar tijdelijk.'
Ik snuif, niet in staat mijn ontevredenheid te verbergen, maar Paige pakt het verassend goed op.
'Oké. Dat komt misschien nog wel goed uit ook. Ik kan in die extra vrije tijd gewoon mijn laatste spulletjes van mijn oude appartement hierheen verhuizen. Ik maak er wel gewoon het beste van,' concludeert ze. 'Bovendien is er geen twijfel over mogelijk dat ik die schiettest gemakkelijk haal, dus ik denk dat het wel goedkomt.'
'Heb je echt zoveel talent voor schieten, dan?' vraagt hij, bijna verbaasd.
Paige steekt defensief haar handen in de lucht, handpalmen naar Marco gericht, en haalt haar schouders op.
'Je hebt mijn resultaten gezien,' antwoordt ze, gevolgd door: 'Bovendien, dat is hoe ik opgevoed ben om te zijn.'
'Mijn moeder heeft me koekjes en gehaktbrood leren maken,' zegt hij. 'Dat lijkt me een iets fijnere opvoeding.'
'Dat weet ik wel zeker,' zegt Paiges met zachtere stem, maar dan glimlacht ze geruststellend, bijna troostend. 'Ik heb ermee leren leven. In vergelijking met mijn broers ben ik er maar al te goed mee weg gekomen. Van ons allemaal had ik het meeste talent voor schieten, zowel op lange als korte afstand. Als mijn moeder me daar niet weg had gehaald, had mijn vader me waarschijnlijk voor een hele hoop verschrikkelijke dingen gebruikt, en dan had ik ze stuk voor stuk gedaan.'
'Je bent geen slecht persoon,' zegt Marco. Het is een lieve poging om haar zich beter te laten voelen, maar ik ken Paige goed genoeg om te weten dat het ingewikkelder ligt dan dat, en dat ze er zich inmiddels niet meer heel slecht over voelt.
'Dat is lief van je, maar in mijn familie gaat het niet om wie je bent, maar om wat mijn vader van je maakt, ben ik bang. Als... Als mijn moeder niet met me naar Frankrijk was gegaan, dan was ik nu een topprioriteit geweest van de VN, net zoals mijn broers dat nu zijn.'
Automatisch vindt mijn hand haar rug, om haar te laten weten dat ik er ben, dat haar pijn mijn pijn is. Normaal gesproken voelt ze zich kwetsbaar als ik ook maar iets doe dat erkent dat ze getraumatiseerd is, maar nu lijkt ze zichzelf toe te staan om er kracht uit te halen.
'Je verdient beter dan zo'n jeugd,' zegt Marco, met een stem vol oprechtheid. 'En ik... ik vind het heel erg voor je dat je dat mee hebt moeten maken.'
Paige glimlacht lichtjes.
'Ik ook, soms. Maar ik heb ermee leren leven. Het zal altijd mijn verleden zijn, en mijn herinneringen zullen nooit weggaan, hoe graag ik dat ook wil. Daar heb ik vrede mee leren hebben,' zegt ze, waarna ze heel eventjes aarzelt. 'Ik praat er niet altijd even graag over. En ik weet dat ik in het verleden wat kortaf tegen je ben geweest wat mijn familie betreft. Ik... Ik weet gewoon hoe gevaarlijk al die informatie is, en ik weet niet in hoeverre mijn familie me nog in de gaten houdt, dus het is soms wat moeilijk voor me om comfortabel te zijn met het idee dat jij betrokken bent in het onderzoek naar mijn vaders organisatie. Ik ben me er ontzettend van bewust dat één verkeerd woord een catastrofe kan veroorzaken. Zelfs als die paranoia niet altijd helemaal terecht is.'
Marco schudt zijn hoofd.
'Niet erg. Ik begrijp het. Of... in ieder geval: ik begrijp dat ik het niet kan begrijpen, en ik begrijp dat ik het niet hoef te begrijpen.'
Er lijkt een last van Paiges schouders af te vallen, en haar ademhaling lijkt lichter te worden.
'Dank je wel.' Ze haalt even diep adem en kijkt weer naar mij. 'Nou, genoeg over moordende vaders: we hebben nog een verjaardag om te vieren.'

Om een uur of tien 's avonds gaan Hailey en Marco weg, deels omdat Hailey nog steeds niet helemaal hersteld is van alle chemotherapieën, en deels omdat ook Paige door haar hersenschudding wat minder energie heeft. Samen ruimen we de vaatwasser in en maken alles schoon. Wanneer ik Paige zie gapen, laat ik mijn armen om haar middel glijden en geef een kus op haar voorhoofd. Ze lacht, slaat haar armen om mijn nek en legt haar hoofd tegen mijn schouder.
'Moe?' vraag ik, en ze maakt een instemmend geluidje. 'Heb je nog last van hoofdpijn?'
Ze knikt.
'Een beetje. Het valt wel mee. Ik neem zometeen nog even een paracetamol.' Ze nestelt zich dichter tegen me aan. 'Leuke verjaardag gehad?'
Ik knik meteen en geef een kus op haar haar. 'Geweldig. Paige, je bent geweldig.'
Ik voel haar glimlachen.
'Ik ben gewoon blij dat je het naar je zin hebt gehad,' zegt ze.
Voorzichtig maak ik me van haar los, waarna ik haar in één beweging van de grond zwiep en optil. Ze slaakt een verschrikte gil.
'Nathan, je hebt weet ik veel hoeveel glazen champagne op. Waag het niet om me te laten vallen,' piept ze.
Ik rol met mijn ogen en zeg: 'Ik heb te weinig champagne op om je te laten vallen, en te veel champagne om je niet te willen dragen.'
'Je bent echt een rare, jij,' zegt ze terwijl ik haar naar de slaapkamer draag. 'Nate, ik zei toch dat we geen vlammende, hete verjaardagsseks zouden gaan hebben? Je zult even moeten wachten tot mijn hoofd niet meer uit elkaar dreigt te barsten.'
'Paige, ik ben niet uit op seks, maak je maar geen zorgen,' zeg ik terwijl ik haar op het bed laat zakken en naast haar kom liggen. Mijn stem klinkt een beetje slepend, en de woorden voelen als stroop. Oké, misschien ben ik toch een beetje dronken. 'Ik wil je gewoon in mijn armen houden en slapen.'
Ze lacht eventjes, en probeert uit mijn omhelzing te ontsnappen.
'Nathan, liefje, misschien moeten we eerst douchen. Of op z'n minst onze tanden poetsen,' zegt ze.
Ik geef geen antwoord.
'Nathan?'
Niks.
'Liefje?' vraagt ze, maar ik ben al te ver heen om echt te kunnen antwoorden, ook al ben ik nog niet helemaal in slaap.
Misschien had ik íétsje meer champagne op dan ik had gedacht.
Ik voel een zucht door haar heen gaan, gevolgd door een vertederd lachje.
'Jij gaat morgen nog meer hoofdpijn hebben dan ik,' zegt ze en het laatste wat ik nog mee krijg is dat ze een kus op mijn hoofd drukt en de badkamer in verdwijnt. 'Fijne verjaardag, liefje.'

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen