Het nieuwe decennium is begonnen dus we gaan weer vrolijk verder!

if someone were to harm my family or a friend or somebody I love, I would eat them. I might end up in jail for 500 years, but I would eat them.
~Johnny Depp

'De storm is nog erger geworden!' roept Agnes angstig. 'Wat betekent dat?'
Ik hoor hoe de deur open gaat, maar wel dat er ook een sleutel voor werd gebruikt, dus het is waarschijnlijk iemand van ons! Terwijl papa nog steeds kreunend van de pijn op het bed zit, kijk ik naar beneden en zie Nova de trap op hollen met een ander meisje op haar hielen.
'Wie is dat?' vraag ik nieuwsgierig. Zodra ze allebei boven zijn, doen ze hun armen over elkaars schouders en glimlachen.
'Dit is Jasmijn, mijn vriendin.' zegt ze. Bezorgd kijkt Jasmijn naar mijn vader. Ze loopt naar hem toe en kijkt daarna ernstig naar Nova.
'We moeten hem hier weghalen.' is het enige wat ze zegt. Nova knikt en gebaart ons mee te gaan. Agnes en ik helpen papa overeind en hij doet zijn best de pijn die hij doormaakt te verbergen.
'Maar waar gaan we heen dan?' vraagt Agnes en ik kan de angstige toon in haar stem duidelijk horen en ik snap wat ze bedoelt. Het is alsof er een groot iets gaat gebeuren waarvan de kans groot is dat het een negatieve invloed zal hebben op ons en de omgeving. En op papa nog meer.
'Een grote, oude schuur in het bos.' antwoordt Jasmijn. 'Daar kunnen we zolang verstoppen en de anderen roepen. Dan kunnen we hem verslaan.'
Meteen wordt Nova lijkbleek. Ik kijk haar bezorgd aan, maar Jasmijn is er al om haar te troosten.
'Wat is er loos?' vraag ik alsnog. Ze houdt overduidelijk iets achter en ik wil weten wat. Maar in plaats van mijn vraag te beantwoorden, schudt ze haar hoofd.
'Niks. Helemaal niks.'

De schuur is inderdaad groot; het is van oud hout, maar lijkt het lang vol te houden desondanks het slechte weer. Jasmijn heeft ons ondertussen wat verteld over haarzelf en deze hut aangezien zíj wist dat dit hier was. Ze heeft ons gezegd dat ze hier vroeger altijd naar toe ging omdat ze zich hier veel meer op haar gemak voelt. Ik moet ook wel toegeven dat het ook veilig lijkt te zijn, er hangt hier een prettige sfeer, alhoewel je die normaal niet krijgt in verlaten huizen zoals deze. Papa heeft sindsdien alleen maar meer pijn gekregen. Ook is hij nog pipser dan van tevoren en staan zijn ogen dof. Het gaat helemaal niet goed met hem, dat is zeker. Voor we hier naderden, was hij ook aan het piekeren dat het geen zin heeft, dat we er gewoon een eind aan moesten maken, hem moesten opsluiten voordat het te laat was, maar in plaats van er verderop in te gaan, begon Agnes allerlei dingen te vertellen om hem een beetje op te beuren. De enige die niets zei, was Nova. Het is overduidelijk dat ze met haar hoofd ergens anders zit.
Jasmijn sluit de deuren en barrikadeert ze, maar enkel een kleintje doet ze enkel dicht zodat de anderen er wel in kunnen, maar het monster niet. Er is een kleine televisie in de schuur, wel ouderwets, maar hij doet het nog steeds. Agnes zet hem aan en we kijken allemaal aandachtig. Het nieuws is niet op de plek waar het normaal zou moeten zijn, wat aangeeft dat het daarbuiten gevaarlijker is dan we dachten.
"Vreemde wezens lijken dit oppervlak nu te bewandelen en meerdere slachtoffers te maken dan we zouden willen. Verschillende mensen zijn verdwenen of dood gevonden. Deze monsters martelen ze met plezier, maar zijn zij onze ware vijanden wel? Of is een nog groter gevaar ons aan het bespieden?"
Het hele scherm glitcht en de vrouw die het nieuws verteld is te horen. Gillend. Dan zien we hem. Het is een vreselijk aanblik met een onheilspellende glimlach. Het wezen heeft bruin haar en blauwgroenige ogen. Zijn huid is abnormaal wit en op de achtergrond zie je twee van de vierzelfde poten als papa heeft. Alleen deze zijn nog groter. De vlijmscherpe tanden zijn ook goed te zien door de kwaadaardige glimlach en over mijn hele lichaam verspreidt zich kippenvel.
"Daar hoef je niet aan te twijfelen,' zegt hij op een manier die het nog angstaanjagender maakt en het scherm valt uit.
We kijken elkaar angstig aan en ik zie hoe papa's ogen glazig worden van verdriet.
'Jullie kunnen nu nog iets doen.' stamelt hij. 'Ik wil niet worden als hij, is er echt geen enkele manier iets te doen?!'
Dan besef ik het me. Hij wordt wanhopig, net als iedereen. Nova zucht.
'Ik ben bang van niet.' zegt ze. 'Althans, nóg niet.'
Allemaal kijken we haar verbaasd aan.
'Stuur me dan gewoon weg!' kan ik mijn vader horen smeken. 'Ik wil niemand pijn doen! Doe het nu alsjeblieft!'
Agnes en ik schrikken en ook Nova kijkt geschokt en afkeurend.
'Nee!' roept Agnes. 'Ik wil je niet nog een keer verliezen! Als je er dan toch heen gaat, wil ik mee!'
Ik knik. 'En ik ook.'
Maar Nova schudt haar hoofd. 'Geloof me, dat wil je niet. Geen pretje.'
'Maakt niet uit.' zegt ze. 'Ik ga papa daar niet laten rotten in zijn eentje. Dus stuur ons maar gewoon weg! Ik heb erger meegemaakt.'
Nog een keer weigert ze. 'Dat hielp Harry ook niet, of wel?'
'Maar wij zijn zijn dochters!' redeneert Agnes. 'Misschien kunnen wij hem wel helpen door bij hem te blijven!'
Ik kan zien hoe Nova haar ogen sluit om te voorkomen dat ze gaan tranen. Dus zet ik een stap naar voren en kijk haar nieuwsgierig aan.
'Er is iets dat je ons niet verteld.' zeg ik met een vaste stem. Jasmijn kijkt Nova aan met liefdevolle ogen en daarna kijkt Nova naar mij.
'Ik weet hoe je je voelt.' zegt ze uiteindelijk. 'Ik weet hoe het voelt als een familielid waar je heel veel om geeft zoiets mee moet maken en jij enkel toe kan kijken hoe een monster hem verandert.'
'Waar heb je het over?' vraagt Agnes verbijsterd. Dan dringt het tot me door.
'Is Harry familie van jou?'
Ze kijkt me aan met ogen vol tranen en knikt.
'Waarom zijn het altijd de vaders die het dupe worden?'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh, nee...
    nee nee nee nee nee.
    Nee.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen