Peace begins with a smile
~Mother Teresa

Met grote ogen kijken we haar aan.
'Is Harry jouw, vader?' vraag ik verbijsterd en als antwoord knikt ze.
'We waren eerst zo close,' murmelt ze. 'We hadden een sterke band met elkaar, weet je. Toen ik twaalf was, merkte ik op dat hij zich raar gedroeg. Hij begon zichzelf op te sluiten en zelfs mama mocht niet meer bij hem komen. Ook Robin werd het verboden door hemzelf, maar toen ik alleen thuis was en hij in zijn kamer was, besloot ik met hem te gaan praten. Toen ontdekte ik het. Hij smeekte me het niet te vertellen, maar dat voelde niet goed. Dat voelde gewoon verkeerd, vooral omdat mijn moeder het verdiende te weten. Maar hij weigerde. Toen ik zei dat ik het haar alsnog zou melden omdat het voelde alsof ik geen andere keus had, wat hem enkel boos maakte. Hij viel me aan, desondanks dat hij er niets aan kon doen en ik moest mezelf wel verdedigen. Ik weet niet meer wat het was, maar het was scherp en ik raakte hem in zijn nek en hij raakte mij ook.'
Ze doet een deel van haar haar aan de kant zodat er een lang en gemeen litteken aan de zijkant van haar gezicht. Haar ogen zijn waterig en gevuld met verdriet.
'Maar hij is, net als ik, een god. De Man der Werkelijkheden: ik zorg voor wat creaturen zien in hun slaap en hij voor wat creaturen zien als ze wakker zijn. Soms noemde hij me wel eens DeeDee, aangezien Dame en Dromen allebei met de D beginnen. Nadat we allebei gewond waren geweest, besloot ik hem de belofte te geven het niet verder te vertellen, maar dat wekte ergenis op bij de rest van het gezin. Toen Jasmijn een keer thuis was en mijn broers en zus weg waren voor school naar ergens anders, nam mijn moeder samen met mijn tweelingzus Robin de beslissing om met papa te praten, maar dat liep niet goed af. Hij had al moeite met zijn agressie in te houden en toen ze allebei binnen kwamen, was het al te laat.'
Verschillende tranen biggelen over haar wangen en Jasmijn gaat naar haar toe om haar te troosten.
'Na dat had hij me geëist hem weg te sturen, iets te doen ertegen zodat hij niet meer mensen pijn kon doen, maar ik kon niets doen. Uiteindelijk besefte hij dat als we onze krachten zouden bundelen, we meerdere rijken zouden kunnen maken: Vervloekte Rijken. We konden hem er naar toesturen. Ik wilde per se mee, maar hij keurde dat af. Door hem uiteindelijk nog aan te raken door een knuffel te geven toen hij weg werd gestuurd, ging ik mee. Jasmijn was er om me te steunen, maar ik moest bij mijn vader blijven. Het voelde slecht hem alleen op een duistere plek te zien.
Zodra we daar uiteindelijk waren, was hij nog een tijdje mijn vader, maar de tijd verstreek en op den duur veranderde hij in wat hij nu is. In hoe hij zichzelf toen ook noemde. Een monster.'
Agnes staat op en kijkt Nova aan met grote ogen. 'Ik wil niet dat dat met papa gebeurd! Per slot van rekening is hem zoiets al overkomen en ik sta niet toe dat nog een keer te laten gebeuren!'
'Maar we kunnen het onmogelijk stoppen!' roept Jasmijn. 'Dat parasiet kan meer dan je denkt!'
'Nou,' mompelt Nova. 'Misschien kunnen we hem wel stoppen, althans, het is aan Lizzy en ik om het te doen.'
Verbaasd als ik ben kijk ik haar aan.
'Waar heb je het over?' vraag ik.
Nova zucht. 'Voor je me uit het Vervloekte Rijk haalde, kreeg ik nog een visioen. Alhoewel, wel iets eerder maar daar gaat het niet om! Het gaat erom dat het werd gezegd! De woorden waren, als ik het me goed kan herinneren: "Zodra Lizzy en jij jullie innerlijke kracht hebben ontdekt. Lizzy kan weer vreugde in deze wereld brengen en het licht terugbrengen en jij kan de parasieten vernietigen zonder dat iemand daarbij naar een Vervloekt Rijk gestuurd hoeft te worden."'
We schrikken op als we geklop horen bij de deur, maar de stem die we horen, geeft ons enkel opluchting.
'Hallo Godjes! Mogen we naar binnen?'
Ongelofelijk dat Elramel nog zo rustig kan blijven! Ik snap echt niet wat er op dit moment in haar hoofd zal rondgaan, maar het zal allemaal wel. Ik bedoel, ze heeft al meerdere keren in dit soort situaties gezeten, toch? We openen de deur en meteen komen zij en Geit binnenlopen.
'Waar zijn de anderen?' vragen we. Elramel haalt haar schouders op.
'Ik kon ze niet te pakken krijgen.' Haar ogen zijn triest. 'Laten we hopen dat de Zielloze Wezens hen nog niet te pakken hebben gekregen.'
'Vast niet.' zegt Nova hoofdschuddend. 'De Goden van de Bergen zullen ze nooit te pakken krijgen, toch?'
Jasmijn en zij lijken er erg zeker van te zijn en dat geeft me hoop, maar wat alles verandert, is wat we daarna kunnen horen. Harry.
'Denk je?'

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh God, ik ben echt aan het flippen! Ik wil echt niet dat hen iets overkomt! En het is allemaal zo zielig! Harry verdient dat ook allemaal niet!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen