I'm the one that's got to die when it's time to die, so let me live my life the way I want to
~Jimi Hendrix

We staan daar maar te staren aan de grond genageld. Niemand durft ook maar één enkele beweging te maken en ik hou vol angst mijn adem in. Zelfs Elramel lijkt haar angst niet te kunnen onderdrukken en huivert in stilte. Even wordt er met veel kracht geramd aan de deuren die gesloten zijn en de geluiden van de Zielloze Wezens echoën tegen de houten muren van de oude schuur. Helaas houden de barricades hem niet lang tegen en wordt de deur opengesmeten. Hij is even lang als mijn vader, wie trouwens met angstige ogen kijkt naar het tafereel wat er gebeuren zal. Verder draagt Harry een spijkerbroek met heel veel gaten er in en een zwart vest met een paars shirt. Alle kleding die hij aan heeft is helemaal kapot en zit onder de scheuren, wat best logisch is aangezien ze daar misschien wel eeuwig vast hadden gezeten in het Vervloekte Rijk. De nagels aan zijn tenen zijn lang en zijn nagels zijn krom en scherp. Op zijn rug is een nog grotere bult te zien dan die van papa en er steken vier akelige poten uit. Uit allebei zijn polsen steken de andere twee, die net zoals die op de rug dreigend onze richting op steken. Zijn blauwgroene ogen hebben een beestachtige glinstering terwijl hij naar voren loopt. Dan valt het me op. In zijn nek wordt een litteken zichtbaar en meteen denk ik terug aan wat Nova vertelde.
"Hij smeekte me het niet te vertellen, maar dat voelde niet goed. Dat voelde gewoon verkeerd, vooral omdat mijn moeder het verdiende te weten. Maar hij weigerde. Toen ik zei dat ik het haar alsnog zou melden omdat het voelde alsof ik geen andere keus had, wat hem enkel boos maakte. Hij viel me aan, desondanks dat hij er niets aan kon doen en ik moest mezelf wel verdedigen. Ik weet niet meer wat het was, maar het was scherp en ik raakte hem in zijn nek en hij raakte mij ook."
Terwijl Harry langzaam naar voren komt, staat papa snel op en gaat beschermend voor ons staan. Elramel staat naast hem, desondanks het feit dat ze bewust is van het parasiet op zijn rug.
'Kom aan hen en je komt aan ons!' roept Elramel met vlammende ogen en ook in die van mijn vader is strijdlust te zien. Harry lacht kwaadaardig en duwt papa met veel agressie aan de kant. Met een grote bons komt hij tegen een kast aan met verschillende voorwerpen die meteen op hem valt. Al snel is hij verdwenen onder de kast en de spullen. Agnes en ik schreeuwen zijn naam uit angst dat we hem hebben verloren, maar er komt geen antwoord.
'Nee,' ademt Agnes en ze begint te huilen. Ook ik voel mijn ogen branden terwijl ik kijk naar de spullen.
'Ach, ga je janken?!' snauwt hij en Elramel kijkt hem met woedende ogen aan.
'Jij gestoorde maniak!' buldert ze. Ondanks dat ze het niet meent, begint ze nog meer te schelden, maar in plaats van iets terug te roepen, pakt Harry haar hoofd vast terwijl ze nog steeds blijft vloeken. Even ben ik bang dat hij haar schedel laat breken, maar hij laat haar ziedend los zodra hij zegt: 'Gadverdamme! Spuug je nou serieus op mijn hand?!'
Elramel glimlacht plezierig en ik had dit kunnen zien aankomen, maar dat deed ik niet. Elramel is nou eenmaal te onvoorspelbaar. Maar net zoals hij papa aan de kant smeet, doet hij hetzelfde met Elramel. Gelukkig wordt zij niet bedolven onder vreemde voorwerpen. Het monster kijkt ons genietend aan en komt dichterbij terwijl wij naar achteren lopen. Nova loopt achteraan en probeert haar identiteit te onthullen, maar het heeft geen zin. Haar vader herkent haar meteen.
'Ach, Nova.' murmelt hij grinnikend. 'Ben je bang?'
Nova straalt geen angst uit, enkel verdriet en teleurstelling in haarzelf. Haar vader houdt van haar, daar ben ik zeker van! Ondanks dat zij het niet lijkt te geloven. Met gespannen spieren en een zelfverzekerde blik loopt ze naar voren zodat ze oog in oog gaat met Harry.
'Ik heb geen reden om bang voor jou te zijn.' snauwt ze. 'Ik zal dat parasiet voor eens en altijd laten verdwijnen en vernietigen zodat het geen nieuwe slachtoffers zou maken.'
Harry lacht hard en met ogen vol plezier. 'Daar heb je mij voor nodig liefje, dat besef je toch wel?! Ha! Zo makkelijk kom je daar niet vanaf!'
Even laat ik het gesprek naar de achtergrond verdwijnen en richt ik mijn ogen op Elramel. Haar ogen zijn open, maar wel vermoeid en gevuld met pijn. Een stel van haar ribben zullen nog wel eens gekneusd zijn en haar arm heeft een vreemde knik opgelopen. Oh god, is haar arm gebroken!? Even schud ik mijn hoofd, mezelf vertellend dat alles goed komt en kijk ik naar de berg met spullen. Het is vooral verf en ik voel angst me bekruipen. Wat nou als papa iets ergs gebeurd is? Ik bedoel, hij kan niet dood zijn, maar wat als hij ernstig gewond is geraakt?! Angst grijpt me bij het hart en paniek vult mijn hele lichaam. Oh god, nee. Nee. Nee. Gewoon nee. Dat kan niet. Dat mág niet! Agnes legt haar hand op mijn rug terwijl haar ogen nog glazig zijn van de tranen.
'Hij is niet omgekomen, toch?' Ik kijk haar aan en schud mijn hoofd.
'Ik weet het niet.'
'Het kan niet.' zegt ze uiteindelijk. 'Papa is sterk, hij overleeft het wel.'
'Maar jullie niet.' grinnikt Harry en hij haalt uit met een van zijn poten. Uit angst sluit ik mijn ogen: ik wil niet zien hoe ze geraakt worden. Met mijn oren neem ik iets waar wat ik toch niet had verwacht. Een harde bons. Ook voel ik niets en ik hoor strijdkreten. Ik kijk door mijn wimpers en zie twee figuren met elkaar in gevecht. Als ik mijn ogen helemaal open, zie ik wie het zijn. Ongelofelijk. Snel kijk ik naar Elramel en dan naar de blikjes verf die een berg vormen, althans vormden. Papa staat nu tegenover Harry, om ons te beschermen.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik weet dat Harry ook gewoon een slachtoffer is, maar ik kan niet anders dan hem echt haten! Hij moet met zijn poten van die arme lieverds afblijven!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen