Foto bij 1

Aarzelend duw ik de deur van het advocatenkantoor waar ik werk open. Het is weer maandag, helaas. Weer een nieuwe week overleven. Ik passeer de hal waar mijn kantoor, die ik met vier anderen deel, zich bevestigd. Enkele collega’s mompelen iets als ‘goedemorgen’, daarnaast voel ik gelijk heel wat paar ogen op mij branden. Twijfelend trek ik de mouwen van mijn blouseje iets verder naar beneden. Shit, ik wilde geen aandacht trekken. In paniek loop ik mijn kantoor voorbij en loop ik het damestoilet binnen. Ik voel de tranen achter mijn ogen prikken en een trillerige zucht verlaat mijn mond. ‘Kom op Daya, sterk blijven. You got this’. Met trillende handen draai ik de kraan open en gooi ik wat van het koude water in mijn gezicht. Langzaamaan richt ik mijn ogen op de spiegel en schrik van het spiegelbeeld. Dikke blauwe wallen zijn te zien onder mijn ogen en mijn wangen zijn ingevallen. Fuck. Snel grabbel ik uit mijn tas iets wat lijkt op concealer en smeer het onder mijn ogen. Fuck fuck fuck. Opnieuw verlaat een trillerige zucht mijn mond. Na een paar diepe zuchten, raap ik mezelf weer enigszins bij elkaar en verlaat ik het toilet. Opnieuw zoveel blikken. Ik laat mezelf op mijn stoel van het kantoor zakken. “Zwaar weekend gehad, Day?” Verschrikt kijk ik op en zie ik mijn collega Rebecca voor mij staan. Lachend zwaait ze haar handen voor mijn ogen en kijkt ze mij met een vragende blik aan. Uit gewoonte knik ik maar wat, niet echt wetende wat ze nou precies vroeg. “Koffie?” Rebecca houdt een blauwe mok voor mijn neus en dankbaar pak ik hem aan. Koffie kon ik wel gebruiken. Met trillende handen breng ik de mok naar mijn mond en de helft van de inhoud vliegt over de rand van de mok heen. “Fuck,” vloek ik hard. Een raar gevoel bekroop me en het liefst zou ik de hele tering bende hier bij elkaar schreeuwen. Ik hield het niet meer. Ik kon dit niet. Het voelde alsof ik gek werd. Ik voelde mijn hartslag versnellen en ik wilde weg. Naar huis. Naar weet ik veel waar. Weg. Misschien wel voorgoed. Met volle kracht duwde ik de bureaustoel naar achteren en liep ik mijn kantoor uit. “Daya, wat ga je doen?” riep Rebecca mij nog na. Ondertussen hadden nog meer collega’s zich verzameld in de gang en met volle vaart beweeg ik mezelf door de gang heen op weg naar buiten. Mijn gedachten zijn als een tunnel. Hoe verder je er in komt, des te donkerder het wordt. Misschien is dat de reden waarom ik iedereen buitensluit. Mijn beste vriendin, Mabel, had mij allang opgegeven en het contact was al snel, nadat ik voor Dentons ging werken, verwaterd. Niet omdat ik het niet wilde om het contact voort te zetten of omdat het me niet lukte en het te druk had… Maar meer omdat ik haar wilde beschermen. Tegen mezelf. Ik wilde haar niet meesleuren in het donkere en diepe gat waar ik mezelf momenteel in bevond. Ze moest eens weten. Ze moest eens weten wat er schuil ging achter dit gezicht. Hoe ver ik haar had voorlogen. Hoe erg ik een dubbel leven aan het lijden was. Hoe diep mijn zonden waren. Tot waar ik allemaal toe instaat was. Ik wilde niet dat Mabel mij op deze manier zou herinneren. Dat is de reden waarom ik haar op afstand hield. Ze verdiende meer dan dit. En nu? Vrienden had ik niet echt. Het waren meer allemaal vage kennissen die ik via via kende. Mensen die nooit zouden weten hoe ik me voel. Mensen die nooit dieper dan de oppervlakte durfden te kijken. Waarom? Omdat ze bang waren. Bang om veroordeeld te worden en bang om zichzelf tegen te komen. En ik was een van die mensen. Mijn leven was een grote puinhoop. Een puinhoop die ik zelf veroorzaak. We leven in een fockt op maatschappij en we leggen de schuld altijd bij anderen neer. Maar wie is onderdeel van de maatschappij? De mens. De mens is zo fucking akelig. Ik ben fucking akelig. We maken van het leven steeds iets minder moois. Waarom? Omdat we dingen doen die niet door de beugel kunnen. We doen mensen met opzet pijn en waarom? Om onszelf beter te voelen? Omdat we jaloers zijn? Bang? Om een gevoel van leegte op te vullen? Omdat het me laat voelen alsof ik eindelijk leef.

Met een grijns vouwde ik de envelop weer dicht, terwijl ik Harry diep in zijn ogen aankeek. De twinkeling in zijn ogen maakte me helemaal gek. Gek van verlangen. Ze dreven me tot het uiterste. En verder. “Day?’ Ik knikte mijn hoofd en begroef mijn hoofd in zijn nek. Zijn grote en sterke handen wreven over mijn rug. Met een vinger streelde hij mijn hele ruggengraat, van boven naar beneden. Een rilling rolde over mijn rug. “Day, je moet echt terug naar je werk. Rebecca belde al voor de achtste keer.” UGH! Ik wilde niet weer naar die stomme plek wat mijn werk moest voorstellen. Een plek waar zoveel druk heerst en mensen zichzelf verliezen. Gek worden. Net zoals ik. Het erge is nog dat we allemaal doen alsof het goed met ons gaat. Bergen met werk waar we nooit doorheen komen. Alles wat we doen zal nooit goed genoeg zijn. Onze hersenen zijn ziek, doodziek, maar blijkbaar is het oké. Prestaties zijn blijkbaar belangrijker dan iemand zijn gezondheid. “Aarde aan Daya.” Geschrokken keek ik Harry aan. “K babe, I got this!” Ik drukte een passievolle kus op zijn mond en gooide de deur van de auto dicht. Met een snelle pas stak ik de straat over. Hopend dat geen van mijn collega’s mij had gezien in de auto bij Harry. Weer sloeg de paniek toe. Bang dat iemand me heeft gezien. Dan kon ik fluiten naar mijn baan. Als advocate de wet overtreden… Hoe klinkt dat? Fuck dit. Met een vlugge pas stak ik de weg over en kwam ik weer bij de grote deuren van het pand terecht. Met mijn blik weer vast op de grond genageld liep ik de gang door. Het was een stuk minder druk dan net, maar weer voelde ik die ogen op mij branden. Het wendde nooit. Het wendde nooit om een vreemde eend in de bijt te zijn. Mensen mochten mij, werk gerelateerd. Ik deed mijn ding. Ik kon mijn ding uitstekend uitvoeren. Sociaal gezien kon ik totaal niet meekomen. Niet omdat ik niets durfde te zeggen, maar meer omdat ik in hen ogen mijn leven niet op de rit had. En om eerlijk te zijn, ze hadden nog eens gelijk ook. Waarom? Omdat ik nog geen vast contract had in verband met mijn studie. Ik had nog geen kind op de wereld mogen zetten. Ik ben nog niet getrouwd of verloofd of iets in die richting. Ik heb nog geen huis gekocht. Geen stabiele relatie. Geen stabiel leven. Dingen niet op een rijtje. Ik ben 24 en nog steeds heb ik geen idee what de fuck ik wil in het leven. Zou het een probleem moeten zijn? Nee. Voelt het zo? Ja. Waarom? Omdat wij een bepaald soort verwachting van de mens scheppen. Je wordt geboren en je gaat dood, dat is iets wat een feit is. Alle tijd die zich daar tussen bevindt, mag je zelf uitstippelen. Tenminste, zou je denken. Tot iedereen een mening had over andermans leven en we dingen gingen aantrekken van wat anderen van ons vonden. Maar wie moest er gelukkig zijn in het lichaam waar je jezelf in bevindt? Zij of jij? We leggen zoveel druk op elkaars leven. Waarom? Omdat we niet gelukkig zijn met het die van ons. Tuurlijk zou ik willen dat mijn leven iets meer op de rit was. Of ik zou willen ruilen met Rebecca bijvoorbeeld? Nee. Voor geen goud. Ze had het zogenaamde ‘perfecte’ leven. Een goede baan, een ‘leuke’ man die hier ook toevallig werkt, twee kinderen, een groot huis en een dikke auto voor de deur. Maar wat een leuke vent die stiekem de receptioniste van ons pand neukte in zijn kantoor. Rebecca nam het nog op voor hem ook. Waarom? Omdat ze bang was voor de meningen van anderen. En in plaats van voor zichzelf te kiezen, kiest ze ervoor om elke nacht weer samen met deze man in één bed te liggen en zich fucking eenzaam te voelen.

Ik ging zitten op de stoel achter mijn bureau. Rebecca keek mij met een vragende blik aan, maar ik wuifde het weg. Ik had geen zin om mijn diepste geheimen bloot te leggen en veroordeeld te worden. Het enige die mij begreep was Harry. Mijn rots in de branding. Hoe ik mijn relatie met hem moest omschrijven? Als water en vuur. We waren twee totaal verschillende persoonlijkheden en voor nu werkte het. Het loopt niet helemaal op rolletjes, maar ik zou me geen leven zonder hem kunnen voorstellen. We waren hopeloos verliefd op elkaar en dat was het mooie, maar ook het ergste aan deze hele relatie. We haalden het slechtste in elkaar naar boven. We dreven elkaar tot waanzin. We haalden in iets in elkaar naar boven, waardoor ik mezelf af en toe niet meer kende. Waardoor ik mezelf soms uit het oog verloor. We raakten elkaar, zo ontiegelijk hard. We kwetsen elkaar, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Mental abuse. Opeens uit het niets kon ik bang zijn voor hem. Opeens uit het niets voelde het alsof twee handen mij bij mijn keel grepen, waardoor ik niet meer kon ademen. We gooiden met deuren, smeten met alles wat in ons buurt stond naar elkaar en maakten elkaar voor alles uit. Of dit gezond is? Nee. Zeker niet. Elke keer als hij mij kwetst, zeg ik sorry. Waarom? Omdat ik me schuldig voel, dat ik hem zo heb laten voelen. Was mijn relatie veel beter dan die van Rebecca en Thomas? Waarschijnlijk niet. Hield ik van hem? Ja. Oneindig. Zou ik zonder Harry kunnen? Was dit een vraag? Überhaupt? Nee. Hij is het enige wat mij in leven hield.



Hey cutiepies!

Ahhhhh wat tof! Al 15 abo's!!!! Ik kon jullie echt niet laten wachten, dus hierrrrr is hij dan; het eerste hoofdstuk.
Laat me vooral weten wat jullie er van vinden. Ik ben redelijk onzeker over mijn schrijven, aangezien het meer dan acht jaar geleden is dat ik überhaupt heb geschreven. Dus alle tips en ideeën zijn meer dan welkom (:

Lots of love, Kaylee xxxx

Reacties (4)

  • Smexy

    Oehh, I like it.

    Wel heel erg benieuwd waar ze Harry van kent en waarom ze bang is of iemand hun gezien heeft. Ben benieuwd wat er gaat komen.

    1 jaar geleden
    • S10

      Ja spannend, vind ik zelf ook! Ik heb een hele globale lijn uitgezet en het is maar echt van dag tot dag hoe ik me voel en hoe geïnspireerd ik ben en hoe ik het verhaal verder ga schrijven! (:

      1 jaar geleden
  • Christa1x

    Niet onzeker zijn, hartstikke leuk! Je hebt een abo erbij! x

    1 jaar geleden
    • S10

      Ahhh wat lief! Dankjewel (: <3333

      1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    ik ben zo benieuwd waar dit verhaal naar toe leidt!
    Snel veder
    x

    1 jaar geleden
    • S10

      hihi, ik zal na het weekend weer wat online zetten! Vandaag eerst lekker verder schrijven (: !!!

      1 jaar geleden
  • Juvenile

    yasss gurl! I likeeeee! Snel verder

    1 jaar geleden
    • S10

      I will, thanks (: xxx

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen