Gotye ft. Kimbra

Ik sta op het punt zijn hand te pakken, maar iets weerhoudt me ervan. Hoe kan ik hem vertrouwen? Hoe kan ik erop rekenen dat hij me niet toch zal verraden? Ik ontwijk zijn blik en trek mijn arm terug.
'Sorry Zack.' murmel ik zacht. 'Ik denk soms wel eens aan de tijden dat je me verpestte, maar ik dacht dat het altijd mijn schuld was.'
Ik draai mijn rug naar hem toe en zucht. 'Zo wil ik niet leven. Ik wil niet ieder woord van je goed analyseren voor ik je vertrouw. Je zei dat je het los kon laten en ik zou je niet betrappen op iemand die je kende. Alsjeblieft, Zack. Laat het gewoon gaan.'
Maar hij laat het niet gaan. En hem kennende zal het ook een hele tijd moeten duren voor hij dat zal doen. In plaats van iets te zeggen, legt hij zijn armen om me heen en geeft me een knuffel. Ik voel z'n warme adem in mijn nek en zijn armen op mijn rug. Het lukt me niet hem ook te omhelzen: ik ben echt heel geschokt. Soms denk ik aan de tijd dat we nog samen waren: toen we nog jong waren, zoals toen hij zei dat hij zo blij was dat hij wel dood zou kunnen gaan. Eerst vertelde ik mezelf altijd dat hij de juiste was, tot hij veranderde in wie hij nu is. Dat was liefde en ik kan me iedere kramp nog herinneren ervan. De pijn die hij doormaakte, voelde ik ook. Net als nu.
'Weet je,' mompelt hij. 'Je kan verslaafd raken aan een vaste soort verdriet, als een soort overgave aan het eind. Dat is wat ik voel bij jou in de buurt, vooral omdat ik niet met je samen kan zijn.'
Ondanks zijn prachtige woordspeling, weiger ik me over te geven aan hem.
'Dus toen we ontdekten dat we geen steek konden houden, zei jij dat we nog gewoon vrienden konden blijven.' zeg ik terwijl ik me bevrijd uit zijn gespierde armen. Ik draai me om en kijk hem diep in zijn ogen aan.
'Maar ik moet toegeven dat ik blij was dat dat over was.'
Ik weet nog dat ik het uiteindelijk een keer opnieuw wilde proberen, maar hij tegen de lamp liep toen ik hem zag met een ander meisje. Met meerdere andere meisjes. Ik was er kapot van, maar besloot het uiteindelijk achter me te laten. Voor een moment was ik het hoofd kwijt. Het probleem is dat ik nu niet weet of hij het allemaal weer zou vergeten en het weer zou achterlaten. Of dat hij, net zoals hij bij iedereen doet, vreemd zal gaan. Helaas kan ik niet achter de coulissen kijken.
'Maar je hoefde me nog niet af te sluiten,' reageert Zack met een beetje een trieste blik in zijn ogen.
'Jij bent hier degene die deed alsof er nooit iets gebeurd is.' kaats ik terug.
'Ik heb jouw liefde geeneens nodig,' antwoordt hij. 'Maar jij behandelt me als een vreemdeling en dat is echt heel kut.'
Ik zucht nog even. 'En nu ben ik slechts iemand die je zou moeten kennen.'
Zonder verder nog iets te zeggen, draai ik me om en pak mijn fiets.
'Annie, wacht!' roept hij nog, maar ik antwoord niet en ga, terwijl ik muziek beluister, weg. Het liedje "Somebody that I used to know" is op en ik voel hoe mijn vingers helemaal mee tikken op het stuur op de maat van de muziek. Ik fiets langs een prachtige beek, tot een rivier en meerdere huizen. Uiteindelijk ben ik er. De Opera House. Het is groot en er gaan vele verhalen rond, maar ik heb net de kans er over te denken, want al gauw zie ik Jason en Patrick al staan. Ze hebben hun spullen al gereed en zijn duidelijk al klaar om naar binnen te gaan.
'Hey, Annie!' roepen ze vrolijk en ik neem een klein sprintje naar ze toe aangezien ik mijn fiets al geparkeerd heb.
'Hey guys,' zeg ik. 'Hoe gaat het ermee?'
Patrick heeft kort, bruin haar en een kort stoppelbaardje en blauwe ogen. Net zoals gewoonlijk, draagt hij donkere kleding en heeft hij een plezierige glimlach op zijn gezicht. Hij is in de dertig en houdt zich al bezig met het bovennatuurlijke sinds z'n dertiende. Ik ontdekte zijn kanaal toen ik twaalf was en we begonnen via insta contact te hebben. Toen ik hem vroeg of ik een keer met hem en Jason mee zou mogen gaan voor een paranormal investigation, zei hij ja en sindsdien ben ik er altijd wel bij. Jason heeft nog korter haar en ook stoppels, alleen iets lichter bruin. Zijn ogen zijn groen en hij is iets voller.Hij draagt meestal een grijze trui met een joggingbroek en is de cameraman. Hij had, voor hij bij de crew kwam, nog nooit iets met het paranormale gedaan, maar omdat hij een goede vriend van Patrick was, keek hij zijn kanaal al langer en besloot hij al snel hem te helpen.
'Helemaal top,' antwoordt Patrick. 'Alleen hebben we nu al wat meegemaakt.'
Verbaasd kijk ik ze aan en vraag ze om uitleg en meteen komt het.
'Omdat jij er nog niet was, dachten we dat we alles binnen vast konden klaarzetten, maar toen we binnen waren sloot en heropende een bepaalde deur zich steeds opnieuw en hoorde we een stem van een kind.'
Verbijsterd kijk ik ze aan. Ik weet dat ze daarover niet zullen liegen: we moeten elkaar kunnen vertrouwen, dat is iets heel belangrijks als je dit soort dingen doet.
'Wat voor verhalen waren er ook alweer?' vraag ik aan Jason, aangezien hij daar meestal het meest van weet.
'Drie zelfmoorden,' reageert hij. 'Maar er zijn ook meerdere lijken gevonden, vooral kinderen. Hoogstwaarschijnlijk zijn ze daar naar binnen gelokt en heeft de moordenaar ze daar verstopt.'
'Heb je namen?' vraagt Patrick hoopvol, maar Jason schudt zijn hoofd.
'Enkel van de broer van de eigenaar, ene Charles. De achternaam ben ik helaas vergeten, maar wat ik wel onthouden heb, is dat zijn broer er kapot van was en uiteindelijk iemand neerstak uit frustratie en wraakgevoel. Dat zorgde ervoor dat hij gearresteerd werd en uiteindelijk in de cel is overleden.'
'Heftig,' murmelt Patrick.
'Ach,' reageer ik. 'Hij heeft moeten bloeden voor z'n daden, toch?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen