Foto bij Scar 145

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Mooi zo. Wat er ook gebeurt, we zorgen voor elkaar. En soms is dat een dag van overleven wanneer we allebei barstende koppijn hebben, zoals vandaag, en misschien is het morgen of overmorgen wel iets anders. Maar, wat er ook gebeurt, we zorgen voor elkaar.'

De rest van de middag loopt Paige als een kip zonder kop rond, wanhopig proberend de zuster uit te hangen. Ik laat haar maar gewoon een beetje begaan, want ik merk dat ze vreemd genoeg rustiger wordt elke keer dat ze me wat te drinken geeft of over mijn haar strijkt. Andersom probeer ik haar ook een beetje te verzorgen, wat een stuk lastiger gaat, want ze is in een bui waarin ze alleen hulp accepteert als ze het niet doorheeft. Zo vraag ik haar bijvoorbeeld om de zoveel tijd om een pijnstiller, wetende dat ze er dan zelf ook gelijk een zal pakken als ze die nodig heeft.
Eigenlijk liggen we het grootste deel van de middag gewoon op de bank, onder een wirwar van dekentjes, kijkend naar nietszeggende televisieprogramma's. Ik word telkens bijna in slaap gesust door Paiges zachte aanrakingen wanneer ze over mijn borstkas of zij strijkt, en ik voel me kalm, op mijn gemak.
Tegen de tijd dat de avond valt, en het langzaamaan donker begint te worden, voel ik echter dat ze moe begint te worden. Ik vraag me af hoeveel ze vannacht überhaupt geslapen heeft, en ik vraag me af of dat komt door de nachtmerries of door haar brandende angst dat ik op zou houden met ademen. Ze nestelt zich met de minuut wat dichter tegen me aan, alsof ze in me wil verdwijnen, en nu is het mijn beurt om mijn verplegers-kant naar boven te laten gaan en zachtjes over haar haren en rug te wrijven.
'Je bent echt heel schattig wanneer je zo slaperig bent,' fluister ik in haar oor en ze maakt een halfslachtig geluidje waarvan ik niet weet wat het betekent, maar ik vermoed dat het als protest bedoeld is.
Ik streel even zachtjes over haar wang en verspreid dan een paar kusjes over haar gezicht, wat haar vermoeid laat glimlachen. Hoewel de reclames op de televisies weer plaatsmaken voor het programma wat we aan het kijken waren, doet Paige niet eens de moeite om haar ogen te openen en ik neem niet de moeite om van haar weg te kijken. Het is duidelijk dat ze wakker wil blijven, maar uiteindelijk geeft haar lichaam de strijd op en aan de verandering in haar ademhaling kan ik horen dat ze slaapt.
Het duurt even, maar uiteindelijk weet ik mezelf ertoe te zetten om op te staan en haar op de bank achter te laten. Aangezien ze er ontzettend lief uitziet als ze slaapt, ben ik geneigd om haar gewoon de hele tijd te bewonderen, maar het is al een uur of zeven en we zijn nog niet eens begonnen met koken.
Bij gebrek aan motivatie om urenlang in de keuken te staan, begin ik even een snelle rijstgoulash te maken. Wanneer ik bijna klaar ben, hoor ik opeens dat Paige wakker is geworden en een snelle blik over mijn schouder vertelt me dat ze overeind is gekomen en naar me toe begint te lopen. Ze slaat van achteren haar armen om mijn middel en laat haar wang tussen mijn schouderbladen rusten. Ik voel mezelf ontspannen in haar omhelzing.
'Sorry dat ik in slaap ben gevallen, liefje,' zegt ze met een laag van vermoeidheid over haar stem. 'Je had me best wakker mogen maken om te helpen.'
'Doe niet zo gek,' zeg ik. 'Aangezien jij, tot je je badge weer terug hebt, minder vaak mag werken dan ik, vermoed ik dat jij de komende tijd ook wat vaker zonder mijn hulp zal koken. Dit is een soort van... vooraf betalen.'
'Oké, touché,' geeft ze toe.
Ik schep een beetje van de goulash, die nog in de pan ligt te pruttelen, op een lepel en houd die voor haar mond, met een hand eronder om te compenseren voor eventueel geknoei.
'Proef dit eens,' zeg ik.
Ze blaast even tegen de lepel en neem dan een hap. Ze kauwt er even bedachtzaam op en laat dan een kreun van genot horen. Ze rust even haar voorhoofd tegen mijn schouder en knikt dan snel.
'Nathan, het is echt heerlijk,' drukt ze me op het hart en ik glimlach.
'Mooi zo,' zeg ik. 'Want het is bijna klaar.'
'Lekker. Ik lust wel wat,' geeft ze toe en terwijl ik me weer over het eten buig, zie ik dat ze tafel begint te dekken en glazen water neerzet.
'Hoe voel je je?' vraagt ze terwijl ze een onderzetter voor de pan op tafel legt.
'Goed. Echt, ik heb bijna nergens meer last van. Ik ben een expert in katers hebben,' antwoord ik. 'En jij? Hoe voel jij je?'
'Ook goed. Ik voel me niet bepaald heel veel wakkerder dan voordat ik in slaap viel, maar ik heb eigenlijk nauwelijks hoofdpijn.'
'Gelukkig,' zeg ik terwijl ik het fornuis uitdoe en de rijst bij de goulash doe. 'Je hebt wel genoeg verwondingen gehad de afgelopen tijd.'
'Genoeg voor een heel leven, vermoed ik zo.'
Ik maak een instemmend geluidje en zet het eten op tafel, waarna we allebei gaan zitten en ik voor ons opschep.
Morgen moeten we weer aan het werk. Paige mag ook werken, maar ze moet ten alle tijden op het bureau blijven om betekenisloos routinewerk te doen of om advies te geven bij het oplossen van openstaande zaken. Ik vermoed dat het niet te lang zal duren voor ze haar schietexamen weer kan doen en ze haar badge weer terugkrijgt, maar tot die tijd is er niets wat we kunnen doen.
Ik weet dat Paige het vreselijk vindt. Ze voelt zich nutteloos en kwetsbaar en vernederd. Ze heeft het gevoel dat ze de controle kwijt is, en als er iets is waar ze bang voor is, dan is het de controle kwijtraken.
En het is verschrikkelijk, want er is niets wat ik voor haar kan doen. Ik kan hoofdcommissaris Cassidy niet met zijn kop tegen zijn bureau slaan en dwingen om alles terug te draaien, en ik kan ook niet terug in de tijd gaan om dat hele gedoe met Chris te voorkomen, zelfs al zou ik het zo graag willen. Het enige wat ik kan doen is er voor haar zijn, en klaarstaan om heel kwaad te worden als commissaris Cassidy haar weer iets aan probeert te doen.

'Beloof me dat je voorzichtig zal zijn.'
'Ik beloof het.'
'Beloof het me nog een keer.'
'Paige, ik beloof dat ik voorzichtig zal zijn. Oké?'
Ze knikt, maar ik zie dat ze niet geheel overtuigd is.
'Beloof het me nog een keer,' eist ze.
Ik neem haar gezicht in mijn handen en geef haar een zachte, vlinderachtige kus. Wanneer ik me terugtrek om haar aan te kijken, kan ik in haar blik zien hoe ellendig ze zich voelt.
'Paige, lieverd. Ik zal voorzichtig zijn. Ik beloof het je.' Ik kus haar op haar voorhoofd. 'Bovendien, het is maar één nachtdienst. Geen probleem.'
Ze kijkt me wanhopig aan en maakt zich van me los.
'Het probleem is niet dat het een nachtdienst is, het probleem is dat het een nachtdienst is waar ik niet bij ben.'
Aangezien ik niet kan ontkennen dat ik haar punt maar al te goed snap, sla ik maar gewoon met een zucht mijn armen om haar heen en trek haar dicht tegen me aan.
'Het is maar voor een tijdje. Daarna mag je weer gewoon normaal werken,' probeer ik haar gerust te stellen, maar het is meer als een pleister op de wond dan hechtingen, mooie latex verhaaltjes die haar angst niet weg kunnen halen.
De nachtdienst is meestal het gevaarlijkst. Het is vaak rustig, maar de dingen die gebeuren, zijn meestal vrij serieus, tenzij het om gewoon een te luid tienerfeestje gaat. Meestal, als er iets gebeurd waarbij een agent van onze rang gewond raakt, is het tijdens een nachtdienst. Aangezien Paige en ik nog vrij onervaren zijn, hebben we nog niet zoveel nachtdiensten gedraaid, maar op de momenten dat we wel 's nachts moesten werken, deden we dat meestal samen. Maar nu Paige vanwege die kuststreek van hoofdcommissaris Cassidy geen veldwerk mag doen tot ze haar schietexamen weer opnieuw gehaald heeft, moet ik vannacht zonder haar op pad. Wat ik nog precies ga doen weet ik niet, maar het zou me verbazen als ik alleen zal moeten werken. Ik weet dat het voor Paige een marteling is om te weten dat ze me niet kan beschermen, want andersom zou ik precies hetzelfde voelen.
Maar er is nu eenmaal niets wat we eraan kunnen doen.
'Wees gewoon voorzichtig,' prevelt ze met een brok in haar keel. 'Hang niet de held uit.'
Ik knik, geef haar een kus tegen haar slaap, en laat haar los.
'Ik beloof het, liefje. Maar nu moet ik echt gaan. Ik ben eigenlijk al aan de late kant.'
Ze knikt, ook al zie ik dat ze druk bezig is de tranen te verbijten, en ze strijkt mijn uniform glad.
'Oké, liefste, ga maar. Ik ben hier wanneer je weer terugkomt, oké? Ga je roeping maar vervullen,' zegt ze en ze drukt een zachte kus op mijn wang.
Ik knik, zeg haar gedag, en terwijl ik de deur uit loop en naar het politiebureau begin te rijden, om mijn "roeping te vervullen" besef ik dat mijn roeping misschien begint te veranderen. Een paar jaar geleden leefde ik voor mijn werk. Het enige wat ik belangrijker vond, was Marco's welzijn, en even later dat van Hailey. Maar inmiddels is er een hoop veranderd. Hoe veel ik ook om Marco en Hailey gaf, de reden dat ik opstond was om naar werk te gaan. Maar inmiddels is mijn badge niet meer de reden dat ik uit bed kom. Mijn roeping is niet langer meer mijn werk, maar Paige.
En ik weet nog niet helemaal wat ik met die informatie ga doen.
Maar op het moment moet ik werken, en kan ik mijn focus niet verliezen, dus gedurende mijn dienst denk ik er totaal niet aan. Helemaal niet. Echt geen seconde. Het is echt niet alsof mijn gedachten om de paar minuten, of seconden, teruggaan naar Paige.
Ik draai mijn dienst samen met Ashley, wat duizend maal beter is dan Chris. Gelukkig is het de hele nacht vrij rustig, weg van de naakte junkie die we in een speeltuin zagen schommelen en vriendelijk moesten verzoeken om weg te gaan.
Wanneer ik die nacht, of ochtend, of wat het ook is, terugkom in het appartement, zijn alle lichten nog aan. Een korte blik in de slaapkamer vertelt me dat die leeg is, maar al snel vind ik Paige op de bank. Ze ligt te slapen, met haar normale kleren nog aan, zonder deken of kussen. De televisie staat nog aan en staat op een nieuwszender. Het is wel duidelijk dat ze tevergeefs geprobeerd heeft om wakker te blijven tot ik terug zou komen, waarschijnlijk omdat ze klaar wilde staan om in actie te komen zodra ze een vermoeden zou krijgen dat ik in gevaar zou zijn.
Ik zucht, zet de tv uit, en graai een fleecedeken van de fauteuil. Ik ben te uitgeput om haar naar bed te dragen, en ik wil haar niet wakker maken, maar er is ook geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om haar achter te laten, dus ik ga maar gewoon bij haar op de bank liggen en maneuvreer de deken over ons heen. Ik sla mijn armen om haar heen, en voor ik het weet ben ik al in slaap gevallen.
Wanneer ik om een uur of elf weer wakker wordt, ligt Paige niet meer in mijn armen. Ze is al naar werk besef ik.
Na even rond te hebben gekeken zie ik dat ze op de salontafel een glas water voor me heeft achtergelaten, samen met een briefje. Ik pak als eerste het briefje op en met een warm gevoel in mijn borstkas lees ik het.
Hey mijn Darling,
Je had gewoon naar bed kunnen gaan, gisteren. Ik probeerde wakker te blijven tot je terug was, want het voelde niet goed dat jij ergens buiten was om de wereld te redden en ik in bed zou liggen te snurken, maar blijkbaar kan ik niet meer zo goed nachtenlang doorhalen als tijdens mijn studententijd.
Ik zie je vanavond wel weer, of anders vannacht. Doe het een beetje rustig aan, oké?
Ik hou van je.
Liefs, Paige

Ik kan niet anders dan glimlachen, en na een korte aarzeling pak ik mijn telefoon.
Ik hou ook van jou! app ik haar, en ik begin aan mijn dag.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Nachtdiensten lijken mij echt… kut.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen