"Ik..." Ik druk mijn handpalmen tegen mijn slapen alsof dat de dreigende hoofdpijn zal verhelpen. "Ik weet het niet, Emma. Als ik wel ga, laat ik de hele familie achter. Als ik niet ga, breng ik mijn zoon in gevaar. Ik twijfel er niet aan dat vader daad bij het woord voegt wat dat betreft." Ik bestudeer haar gezicht. Het staat gespannen en haar ogen spuwen vuur. Vuur dat niet perse op mij gericht is, maar toch doet het pijn. "Het is niet alsof ik wil gaan."
Ze knijpt haar ogen samen. "Het komt anders wel bijzonder toevallig uit na ons gesprek in de grot." snauwt ze. De woorden zijn haar tong nog niet af of ze slaat een hand voor haar mond. Voor een paar tellen hangt de stilte tussen ons in, maar dan schud ik mijn hoofd.
"Ik snap dat dat zo voelt. Ook al meende je die opmerking niet echt." voeg ik toe als ik zie dat ze wil protesteren. "En misschien is dat ook wel de reden dat ik meega in dit plan. Maar ik zie op dit moment oprecht geen andere oplossing." Ik laat mijn hoofd hangen. "Ik kan mijn vader moeilijk uitdagen voor een duel om dit geschil te settelen."
Er speelt een klein glimlachje om Emma's lippen - een poging om de spanning iets te verlichten. God, wat hou ik van haar. "Hoezo niet?"
"Omdat de koning al jaren niet zelf heeft gevochten. De verloren zielen die hem in de afgelopen tien jaar hebben uitgedaagd kregen de keuze uit twee kampioenen. Aangezien één van die kampioenen zichzelf de dood in heeft gedronken..." Uit gewoonte sla ik een kruis. "ben ik de enige die overblijft. En ik weet niet of ik dat zou winnen."
"Wat bescheiden van je."
Ik schud glimlachend mijn hoofd. "Dat heb ik van jou geleerd."
Ze legt Julien terug in zijn wieg. Het jongetje is slaperig met een buik vol melk en kirt gelukzalig wanneer hij zijn mollige armpjes om een klein beertje slaat. "Stel dat je gaat. Ik wil nog niks definitiefs horen. Maar stel dat." Haar ogen vinden de mijne. "Wat dan?"
Hulpeloos haal ik mijn schouders op. "Weet ik niet. Niemand weet wat dan. Misschien kalmeert vader. Misschien wordt het erger. Misschien stuurt hij Julien alsnog, maar dan is er in ieder geval een plek waar we hem veilig kunnen stellen."
Met een vastberaden blik komt Emma naar me toegelopen, pakt mijn handen en legt mijn armen om haar middel. Ik kan niet anders dan haar tegen me aantrekken en mijn neus in haar donkere krullen begraven.
"We verzinnen wel iets. We gaan dit oplossen." zegt ze stellig, en ik vraag me af of ze daadwerkelijk zo overtuigd is, of dat ze doet alsof om mij gerust te stellen. Wat het antwoord ook is, het herinnert me eraan waarom ik ooit verliefd op haar werd.

Ik probeer mijn vader niet met open mond aan te kijken. "Tienduizend man." herhaal ik, hopend dat ik het verkeerd heb verstaan. Maar mijn vader knikt tevreden.
Tienduizend man voor een oorlog die niet bestaat. Met elk woord uit zijn mond, wordt duidelijker hoe bezeten hij wel niet is. Ik zoek naar de woorden om dit op een tactische manier tegen te spreken. "Vader... waar halen we die mannen vandaan?"
"Genoeg mannen in het land! Volgende week vertrek jij met drieduizend man. In de tussentijd stuur ik boodschappers door het koninkrijk om jonge mannen op te trommelen. Enkele weken na jouw vertrek, zal ik de overige zevenduidend man achter je aan sturen."
"Dat kunnen we niet betalen!" protesteer ik.
"Dan gooien we de belasting omhoog!"
Ik kan alleen maar naar hem staren. Misschien hoef ik het duel helemaal niet met hem aan te gaan. Alle echtgenoten en zonen weg ronselen voor een oorlog die we nooit zouden kunnen winnen én de belastingen fors omhoog om dat te kunnen bekostigen? Het volk zal het kasteel zelf belagen en niet stoppen voordat hun koning in tienduizend stukken is gescheurd.
"Niet zo somber, Aleran! Vroeger wilde je niks anders dan het leger aanvoeren!"
Mijn gezicht vertrekt in een frons. "Vader... ik ben Aleran niet."
Wanneer vader me aankijkt, is zijn blik wazig en verward. "Nee? Nee... nee, nu zie ik het. Het spijt me, zoon. Waar hangt die jongen dan uit? Ik heb dingen met hem te bespreken!"
Ik aarzel, maar zeg dan: "Ik hoorde hem iets zeggen over de catacomben."
"De catacomben? Wat heeft hij daar nou weer te zoeken?" Vader is volledig afgeleid door het idee van zijn overleden zoon. Nu boezemt hij me weinig angst in, maar vooral verdriet. Ik weet niet wat er aan de hand is en ook niet hoe ik hem kan helpen. Het enige zekere is dat deze man niet mijn vader is. "Nou, goed. Dan ga ik wel naar hem toe. Jij kan gaan." Aan de manier waarop hij me aankijkt, is duidelijk te zien dat hij op dit moment niet meer weet hoe ik heet.
"Aleran was ook van plan om de kroeg in te gaan met vrienden." lieg ik. "Morgen weer een dag, zou ik zeggen."
"Oh... ja, in dat geval wel. Dankjewel, zoon."
Ik kan gaan. Het kost me meer dan een beetje wilskracht om dat niet rennend te doen.

Winoc staat met zijn armen gekruisd tegen de muur geleund, toekijkend terwijl ik probeer te bedenken wat ik nodig heb tijdens mijn onderduiken. Ik had hem uitgenodigd voor een potje kaarten als afleiding, maar inpakken bewees zich moeilijker dan ik dacht.
"Dit voelt niet goed, Lucien." zegt hij uiteindelijk.
"Vertel mij wat." Ik staar naar de dichtbundel in mijn handen en besluit hem hier te laten. "Maar het is niet alsof de andere opties zo fantastisch zijn."
"Waar ga je heen?"
"Ergens in het bos. We hebben een huisje in een dorp overwogen, maar de kans dat ik daar herkent word en het terugkomt naar mijn vader leek ons te groot." Ik pak de dichtbundel weer op, scheur mijn drie favorieten eruit en prop die in de tas. "Hij moet er van overtuigd zijn dat ik op oorlogspad ben."
"En dan?"
Ik weet niet hoe vaak die vraag me gesteld is de afgelopen dagen. Uren zelfs. De raad van bestuur. Moeder. Emma. Iedereen die op de hoogte is van de situatie, stelt dezelfde vraag. Eschieve zal ook nog wel van zich laten horen, aangezien moeder haar morgen alles gaat vertellen. Ik heb geen antwoord. Niemand heeft een antwoord.
"Dan ga ik niets anders doen dan bidden dat onze Here God een einde aan hem maakt, zodat wij dat niet hoeven doen."
Winoc zegt niks. Op een pijnlijke waarheid is dan ook weinig toe te voegen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen