You only live once, but if you do it right, once is enough
~Mae West

Een beetje een kort hoofdstuk, maar school is weer begonnen dus geniet ervan

Het is erg moeilijk hem zo te zien, hij probeert me te beschermen, maar het doet nog steeds pijn. Ook Nova heeft er overduidelijk moeite mee en ik begrijp het volledig. Uiteindelijk rennen Jasmijn en Agnes bezorgd naar Elramel terwijl Harry en papa in een gevecht zitten. Haar arm is overduidelijk gebroken en medelijden vervult mijn hele lichaam. Dit verdient ze niet. Niemand van ons. Zelfs Harry niet. Ik bedoel, ja, dit doet hij wel allemaal. Dit is wel allemaal zijn schuld, maar toch ook weer niet. Net zoals het papa's schuld niet was dat hij de oorlog eerder startte, is het Harry's schuld niet dat hij hiermee begint. Het komt door dat parasiet dat hem de dingen laat doen die hij doet, niet Harry zelf. Maar hoe zouden we hem kunnen helpen?
'Maar we kunnen het onmogelijk stoppen!' roept Jasmijn. 'Dat parasiet kan meer dan je denkt!'
'Nou,' mompelt Nova. 'Misschien kunnen we hem wel stoppen, althans, het is aan Lizzy en ik om het te doen.'
Verbaasd als ik ben kijk ik haar aan.
'Waar heb je het over?' vraag ik.
Nova zucht. 'Voor je me uit het Vervloekte Rijk haalde, kreeg ik nog een visioen. Alhoewel, wel iets eerder maar daar gaat het niet om! Het gaat erom dat het werd gezegd! De woorden waren, als ik het me goed kan herinneren: "Zodra Lizzy en jij jullie innerlijke kracht hebben ontdekt. Lizzy kan weer vreugde in deze wereld brengen en het licht terugbrengen en jij kan de parasieten vernietigen zonder dat iemand daarbij naar een Vervloekt Rijk gestuurd hoeft te worden."'

We zouden heb sowieso niet kunnen vermoorden, maar het parasiet kunnen we wel vernietigen! Nova en ik! Althans, Nova, ik zal enkel de vruegde en het licht weer terug kunnen brengen. Even kijk ik naar mijn handen. Mijn vingertoppen lijken een zwak, geel licht af te geven en even voel ik heel veel energie door mijn lichaam stromen. Ik sluit mijn handen en kijk op, beseffend wat ik moet doen. Ik ga in het midden van de schuur staan en kijk om me heen. Nova, Jasmijn en Agnes zitten ongerust bij Elramel en Harry heeft mijn vader bij de keel vast met een van zijn spinnenpoten. Maar nu even niet. Ik sluit mijn ogen en adem diep in. Innerlijke kracht. Voor innerlijke kracht heb je toch nog iets anders nodig? Innerlijke vrede. Nee, nee dit kan ik niet!
'Heb meer zelfvertrouwen, ik weet dat je dit kan.'
De vertrouwde stem weerklinkt in mijn oren en enkel ik lijk haar te kunnen horen. Verschillende herinneringen echoën in mijn hoofd terwijl ik denk aan die ene vrouw. De vrouw die mij ter wereld heeft gebracht.
Mama?
'Ja, lieverd. Denk niet aan de dingen die fout kunnen gaan of aan de dingen die je moet doen. Denk ook niet na over de dingen die je moet doen en de verantwoordelijkheid die je hebt. Vergeet alles en denk aan de leuke dingen, aan de mensen waar je om geeft.'
Gehoorzamend ga ik al mijn blije herinneringen door. De tijden die ik in het Rijk der Elfjes heb doorgebracht, de leuke gesprekken die ik had met Elramel, de keren dat we naar buiten gingen na de oorlog van de mutanten versus de mensen. Ik denk aan mijn moeder, aan mijn vader, aan mijn zusje, aan Elramel en de andere goden. En uiteraard aan Aiden. Plotseling voel ik het. Het is iets in mijn hart, een soort warmte terwijl ik aan ze denk. Ik open mijn ogen en uiteraard is een lichtflits het enige wat ik zie.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Ik hoop echt dat ze haar vader kan redden! Hij verdient dit niet.

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen