'Kom Lori, de les begint zo!' roept Nanouk terwijl ze de trap op sprint.
'Ja, wacht heel even. Ik moet nog even mijn economieboek uit mijn kluisje pakken. Zeg tegen De Poorter dat ik eraan kom.' roep ik haar na.
Ik gooi mijn boekentas op de grond en draai mijn kluisje gehaast open. Net als ik mijn economieboek eruit wil pakken, valt er iets op de grond bovenop mijn sneakers. Een akelige steek gaat door mijn buik en ik voel mijn ogen groot worden. Een rode envelop. Mijn handen worden klam en ik durf de envelop niet op te pakken. Dit kan toch niet waar zijn. Dit kan niet. Het was allemaal voorbij. Ik neem een hap adem en buig langzaam voorover om de envelop van mijn sneakers te pakken. Angstig kijk ik om me heen. De gang is bijna uitgestorven omdat iedereen naar de les is. Ik sla mijn handen voor mijn ogen. Wat moet ik nu doen? Snel prop ik mijn economieboek en de rode envelop in mijn tas en sprint ik naar boven. Ik loop het economielokaal in en ga voor Nanouk en Cleo zitten. Ik zeg niks tegen ze. Meneer De Poorten schrijft iets op het bord over de examens en deelt voor de allerlaatste keer een proefexamen uit.
'We maken het proefexamen in stilte, net alsof het een echt examen is. Volgende week woensdag zitten jullie in een soortgelijke context. Nu kunnen jullie dit alvast oefenen en eraan wennen. Voor dit proefexamen hebben jullie twee uur de tijd, maar voor het echte examen zullen jullie drie uur de tijd hebben.' legt meneer De Poorter uit.
Wat kan mij dat nou schelen? Waarom ben ik hier. Zenuwachtig friemel ik aan het proefexamen. Ik luister niet meer naar wat de docent zegt. Hoe kan er nu een rode envelop in mijn kluisje liggen als Sebastiaan in Engeland zit? Werkte hij dan al die tijd toch samen met Erik? Dat moet haast wel. Sebastiaan zit helemaal niet bij mij op school. Wie zou anders die briefjes in mijn kluisje hebben geschoven? Ik moet Erik er straks mee confronteren. Ik moet ook aan hem duidelijk maken dat ik naar de politie stap als dit niet ophoudt. Maanden lang dacht ik dat het voorbij was, maar nu... Opeens schiet ik uit mijn gedachten. Ik merk dat iedereen druk in de weer is met zijn proefexamen. Ik moet die brief lezen. Ik hou het niet meer. Ik moet weten wat ik nu weer voor ellende naar mijn hoofd geslingerd krijg. Mij concentreren op dit proefexamen lukt nu toch niet meer. Ik pak heel stil en voorzichtig de rode envelop op mijn schooltas. Snel leg ik het examenblad erop, zodat de docent of medeleerlingen het niet kunnen zien. Onder het examenblad, maak ik de envelop open en schuif ik heel voorzichtig de brief naar me toe. Alleen merk ik dat dat niet alles is, er zitten ook kleinere, gladde papiertjes in. Ik vouw de brief geluidloos open en begin te lezen:

Dit is mijn allerlaatste waarschuwing.
Blijf bij hem vandaan!
Je wilde mij niet, dus je krijgt hem ook niet.
Als je dit niet stopt, lek ik deze foto's en zal ik je leven vergallen.
Ze gaan hem ontslaan en jou van school sturen.
En ik, ik zal je langzaam en voorzichtig afmaken.
Beetje bij beetje.
Stapje voor stapje.
Geef het op.
Of ik pak je. SLET!


Meteen kijk in naar de bijlage van de brief. Dus toch... Het zijn allemaal foto's van mij en Jake. Een foto waarbij ik rond de kerst Jake zijn appartement betreed. Een foto van ons samen voor het raam terwijl we kerstlampjes om ons lichaam heen hebben. Een foto waarop we zoenend te zien zijn. Ook is er een foto van mij terwijl ik aan het fietsen ben en een foto van mij en Jake in het Engels lokaal waarbij we heel dicht bij elkaar zitten en elkaar verliefd in de ogen kijken. Ik had het me niet verbeeld. Er was daadwerkelijk iemand die foto's van mij maakte. Mijn hart klopt in mijn keel en mijn adem stokt. Wat moet ik nou? Waarom geeft Sebastiaan niet op? Waarom laat hij het zo ver komen? Mijn lichaam wordt helemaal warm en ik voel dat ik begin te zweten. Jake en ik moeten uit elkaar gaan of anders worden deze foto's verspreidt. En... Zullen Erik en Sebastiaan me gaan vermoorden... Ik vlieg overeind, waardoor mijn stoel hard naar achteren valt. Wild verzamel ik mijn spullen en gooi ik ze in mijn tas.
'Sorry meneer De Poorter, ik voel me kotsmisselijk ineens.' zeg ik tegen de docent. 'Ik moet echt even naar buiten.'
'Gaat het Loriëlle?' vraagt meneer De Poorter bezorgd.
'Nee, ja... Ik moet even frisse lucht hebben, sorry.' zeg ik en ik storm het lokaal uit.
'Examenvrees, dat kan iedereen overkomen!' hoor ik meneer De Poorter nog achter me zeggen.
Terwijl ik de gang uitstorm, voel ik me draaierig en krijg ik het alsmaar warmer. Misschien loopt Erik hier wel op de gangen rond. Misschien staat hij me op te wachten en is Sebastiaan er ook bij. Ze houden me in de gaten. Ik voel het. Er zijn mensen die naar me kijken. Paniekerig staar ik om me heen. Ik heb het gevoel dat ik gek aan het worden ben. Ik slenter de trap af en ga de gang in waar Jake's lokaal is. Ik zie dat hij les aan het geven is aan een brugklas. Ik moet Jake spreken, dat moet! Het kan niet wachten. Ik klop op de deur en slinger deze open.
'Meneer Mijnders, ik moet u spreken. Het is dringend.' zeg ik buiten adem.
Jake ziet me en kijkt me geschrokken aan. Ook merk ik dat de hele klas naar me kijkt. Meteen worden een aantal jongetjes in de hoek druk en beginnen ze luidruchtig te praten.
'Jongens, niet zo luid praten alsjeblieft. Maak opdracht drie af. Ik kom zo terug en dan gaan we het bespreken.' zegt Jake. Hij loopt meteen naar me toe en sluit de deur van zijn klas achter zich.
'Lori, wat is er? Waarom kom je hierheen wanneer ik les aan het geven ben?' vraagt Jake. Hij kijkt bezorgd.
'Sorry, sorry! Ik... Ik...' breng ik uit.
'Rustig... Wat is er allemaal aan de hand?' vraag Jake nog altijd bezorgd.
'Ik heb weer een brief gekregen in mijn kluisje.' stamel ik. 'Het is niet goed Jake...'
Vanuit de klas komt een hoop lawaai. Jake kijkt achter zich en richt zijn blik weer op mij. Hij vist sleutels uit zijn broekzak en legt ze in mijn hand.
'Ga meteen naar mijn huis en doe de deur op slot. Laat niemand binnen, alleen mij. Ik kan nu niet met je praten, maar we praten zodra ik thuis ben. Maak geen tussenstops en ga meteen door. Stuur een berichtje als je in mijn appartement bent aangekomen.' zegt Jake.
'Oké... Ja... Ja berichtje...' zeg ik wazig.
Ik loop met de sleutels in mijn hand de gang uit.
'Doe voorzichtig Loriëlle.' zegt Jake nog en hij gaat terug zijn klas in.
Ik doe wat Jake me heeft opgedragen. Meteen ga ik richting zijn huis.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Geen goed plan!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen