Wanneer ik aankom in Jake zijn appartement, plof ik op de bank en pak ik de brief en foto's er nog eens bij. Ik staar naar de groene inkt op het papier. Mijn ogen glijden over de letters. De foto's leg ik gespreid op de salontafel. Hoe kan het dat ze zo scherp en helder zijn? Het is duidelijk te zien dat Jake en ik dit zijn. Die foto's moeten wel van heel dichtbij zijn gemaakt om zulke scherpe shots te krijgen. Hier valt niet over te liegen. Als deze foto's worden verspreid, is het overduidelijk dat Jake en ik een liefdesrelatie hebben. Als de school hierachter komt, mijn ouders, de politie... Ik slaak een zucht uit en sla mijn handen voor mijn ogen. Ik zit in de val...
Een aantal uur later gaat de bel. Ik slaak een kreet van angst. Straks zijn het Sebastiaan en Erik! De bel gaat voor de tweede keer. Ik loop naar de intercom en pak langzaam de hoorn er vanaf. Ik zwijg.
'Lori? Ik ben het, mag ik erin?' zegt een bekende, warme stem.
Het is Jake. Ik zucht van opluchting en en druk op een knopje om de appartementsdeur open te maken. Voor de zekerheid kijk ik ook nog door het raampje van de voordeur om te zien of het echt Jake is, maar zodra ik zijn groene ogen zie, doe ik de deur open en vlieg ik hem om zijn hals. Jake drukt me stevig tegen zich aan en sust wat lieve woorden. Na een tijdje laat hij me los en gaan we zitten op de bank, waar ik de foto's aan Jake laat zien en hem de brief overhandig. Hij leest het, maar zijn gezicht blijft strak staan.
'Jake...' zeg ik zacht.
Hij zegt niets en laat zijn ogen over de foto's glijden. Hij bekijkt ze stuk voor stuk aandachtig.
'Jake.' zeg ik iets luider.
'Iemand weet het.' zegt Jake. 'Die foto's... Die zijn maanden geleden gemaakt. Lori... Ik had je moeten geloven. Je zei toen al dat je filtsen zag. Ik dacht dat je maar wat in je hoofd haalde, dat het je verbeelding was. Ik had beter moeten weten en het serieus moeten nemen. Je had gelijk.'
Jake ijsbeert door de kamer. Zijn gezicht staat bezorgd.
'Het maakt niet uit. We hadden toen ook niets kunnen doen, ook al zou je me wel hebben geloofd.'
'Jawel. Ik had toen naar buiten kunnen gaan en die sukkel kunnen zoeken en zijn camera kapot kunnen meppen. Hem een ram voor zijn kaak geven. Nee, in plaats daarvan dacht ik dat je spoken zag. Ik had je gewoon moeten geloven. Welke idioot gelooft zijn eigen vriendin nou niet.' Ik hoor de boosheid in Jake zijn stem. Hij blijft onrustig door de kamer ijsberen.
'Oké, dat had je misschien kunnen doen, maar dan nog Jake... Je weet niet wat er dan was gebeurd. Misschien had je hem niet gevonden of misschien was het uitgelopen op een hele gevaarlijke situatie.' opper ik.
'Ik had iets moeten doen.' zegt Jake boos.
Beide zeggen we even niets. Jake pakt de foto's van tafel en bekijkt ze opnieuw. Daarna leest hij de brief nogmaals. Na een tijdje komt hij naast me zitten op de bank en kijkt hij me strak aan.
'Lori...' begint hij zacht. 'Ik denk dat we ermee moeten stoppen.'
'Stoppen? Waarmee?' Ik kijk hem vol onbegrip aan.
'Met dit... Met ons...' mompelt hij. Hij slaat zijn ogen naar beneden.
'Wat?' vraag ik. 'Waarom? Omdat... Vanwege die brief en die foto's? Wil je me niet meer?'
De tranen springen in mijn ogen. Jake ziet het en neemt meteen mijn gezicht tussen zijn handen. Hij kijkt me strak aan en zegt: 'Ik wil jou het allerliefste op de hele wereld. Twijfel daar nooit aan. Mijn jouw veiligheid gaat boven alles en als we dit stoppen, dan ben je veilig. Dat is wat er op het briefje staat. Hij stopt ermee als je weg bent bij mij.'
'Maar...' zeg ik.
'We kunnen ook meteen naar de politie gaan. We kunnen alles opbiechten en hen de dader laten opsporen.' zegt Jake. 'Dan zal alles uitkomen, maar als je dan wilt, dan sta ik daar ook achter.'
'Nee, nee!' roep ik luid. 'Nee! Niet de politie. Ik wil niet dat jij je baan verliest en de gevangenis in gaat omdat je met een leerling... Nee Jake!'
'Dan moeten we er voor nu een punt achter zetten. Ik wil niet dat je iets overkomt Lori. Dat zou ik mezelf nooit vergeven.' Jake kijkt me aan en streelt mijn wangen. Hij veegt mijn tranen weg.
'Ik kan je niet laten gaan.' huil ik. 'Ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Alles klopt. Jij klopt. Je bent een deel van mij en ik kan dat niet kwijt raken. Ik ben nog nooit in mijn hele leven zo gelukkig geweest als met jou.'
Ik zie dat er bij Jake ook tranen in zijn ogen springen. Hij pakt mijn handen stevig vast en zegt: 'Ik moet je loslaten Lori. Voor je veiligheid. We kunnen nu niet samen zijn.'
'We kunnen Sebastiaan en Erik gewoon gaan aangeven. Het kan me niet schelen! Ik wil je niet verliezen Jake.'
Ik begin heel hard te snikken en Jake pakt me stevig vast. Ik voel dat er een traan van hem in mijn nek rolt.
'Wat een teringzooi is dit ook...' zucht Jake. 'Die Sebastiaan is echt gek in zijn hoofd. En die Erik ook, aangezien hij hem helpt... Het is een rotzooi dat je geen aangifte kunt doen vanwege mij en...'
Jake komt ook even niet meer uit zijn woorden en drukte me alleen tegen zich aan. Ik hou hem vast alsof mijn leven er vanaf hangt. Verlies ik nu mijn grote liefde? Is dit niet mijn leven verliezen? Wat is mijn leven waard zonder Jake? Sinds Jake in mijn leven is voel ik het geluk dat ik nooit eerder heb gevoeld. Natuurlijk werd ik ook blij van mijn vrienden, maar dit is anders. Dit is waar ik mijn hele leven op wachtte...
'Beloof me dat je op jezelf past.' zegt Jake. Hij kijkt me weer aan.
Ik kan alleen maar knikken. Het lukt me niet om woorden uit te brengen.
'Ik hou van jou Lori. Ik zal alles doen om je te beschermen en als dit de manier is...' Jake zucht. 'Sorry dat je door mij zo in de knel bent gekomen.'
'Jij bent het mooiste dat mij is overkomen. Daarvoor moet je je nooit verontschuldigen.' zeg ik streng.
Hij kust me. Hij kust me vurig. Ik druk hem stevig tegen me aan en kus hem terug alsof mijn leven er vanaf hangt. Het voelt als een laatste kus. En dat is het ook. Voor altijd zijn naam op mijn lippen... Onze laatste kus...

Reacties (1)

  • Luckey

    Snap jake maar die klote stalker Swinnen wel zo...
    zo niet eerlijk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen