Het afscheid van Jake is pas drie dagen geleden, maar het voelt als een uur geleden. Het hele weekend moest ik leren voor mijn examens, maar daar is bijna niets van gekomen. Huilend heb ik in bed gelegen. Woedend was ik op Sebastiaan en Erik en bang was ik voor wat ze met me zouden gaan doen. Zouden ze me nu wel met rust gaan laten? Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en loop het schoolgebouw binnen. Ik ben veel te vroeg, maar zo ben ik in elk geval op tijd voor mijn eerste examen, geschiedenis. Ik wil richting mijn kluisje lopen om mijn jas op te bergen, maar vanuit mijn ooghoek zie ik Jake praten met de conciërge. Ik wil me omdraaien, maar op dat moment ziet Jake me. Hij kijkt me aan, maar draait snel zijn hoofd weg en loopt de andere kant op. Meteen voel ik tranen over mijn wangen lopen. Ik wist dat dit moeilijk ging zijn, maar deze emoties ken ik niet. Ik heb me nog nooit zo intens verdrietig gevoeld en dan tel ik alle keren dat mijn ouders me teleurstelden of pijn deden mee. Dit is anders.
'Loriëlle? Gaat het wel? Wat is er?' vraagt een krakerige stem.
Ik haal mijn neus op en snuif meteen de geur van muffe bloemkool op. Ik verstijf en ik draai me langzaam om. Erik staat recht voor mijn neus.
'Moet je huilen? Waarom? Heb je examenvrees? Dat hoeft toch niet! We hadden een tien voor ons geschiedenisproject, weet je nog? Het komt vast wel goed! Jij bent de beste in geschiedenis, op mij na natuurlijk.' zegt Erik pompeus.
Ik voel dat ik kook van binnen. Niet langer ben ik meer bang voor Erik. Hij stelt helemaal niets voor dat miezerige mannetje. Hoe durft hij Sebastiaan te helpen met die bedreigingen? Hoe durft hij te doen alsof er niets aan de hand is?
'Hoe durf je?' vraag ik kwaad.
'Pardon?' Erik kijkt me met onbegrip aan.
'Hoe durf je hier zo nonchalant tegen me te praten terwijl je me al maanden lastig valt? Waarom help jij Sebastiaan met al die nare dingen? Heeft hij je geld geboden ofzo? Hij is ook niet bepaald de armste? Haat je mij zo erg dat je mij uit de weg wilt ruimen omdat jullie mij allebei niet kunnen krijgen? Nou, ik heb nieuws voor je! Jullie hebben je zin! Ik ben weer alleen. Hij is uit mijn leven hoor. Nu kunnen jullie stoppen met die nare bedreigingen en mij met rust laten! Ik zal niets meer met hem doen.' Ik krijs de woorden nog net niet uit en ik voel dat ik vreselijk rood aanloop. Erik maakt zich klein en kijkt me verbaasd aan.
'Loriëlle, ik begrijp niet...' zegt Erik.
'Och, jij begrijpt zo veel niet! Al die maanden moest je zeker met mij praten zodat je informatie kon doorspelen naar Sebastiaan. Wat zullen jullie er een lol in hebben gehad om al die briefje te schrijven, ze in mijn kluis te stoppen en me doodsangsten te zien uitstaan.' schreeuw ik kwaad.
Erik zegt niets en kijkt me met grote ogen aan. Ik staar hem woedend aan: 'Nou?'
Erik schudt zijn hoofd: 'Ik heb geen idee waar je het over hebt Loriëlle. Kennelijk heb je ruzie met Sebastiaan en dat vind ik heel vervelend, maar ik snap niet wat ik daarmee te maken heb. Ik weet eigenlijk helemaal niet waar je het over hebt. Ik probeer alleen aardig te doen, omdat ik je al een tijdje leuk vind. Ik zou je nooit willen bang maken of pesten.'
'Ik geloof er niks van. Sebastiaan ontkende ook alles, maar één plus één is twee!' roep ik boos uit. 'Sebastiaan zijn handschrift staat op die briefjes, hij geeft ze aan jou, zodat jij ze in mijn kluisje kan stoppen, omdat we bij elkaar op school zitten.'
'Welke briefjes? Sebastiaan heeft me nog nooit een brief gegeven, tenzij je de mailing van het saxofoonorkest meetelt.' zegt Erik.
'Ontken het maar,' zeg ik kwaad. 'Dat zou ik ook doen. Maar laat me allebei nu alsjeblieft met rust. Het is over, klaar! We zijn niet meer bij elkaar dankzij jullie. Jullie je zin.'
Ik storm weg richting het examenlokaal, terwijl Erik nog zegt: 'Loriëlle, ik weet echt niet waar het over gaat.'
Boos ga ik aan een examentafel zitten. Ik ben een van de eerste. Hoe kan ik in deze toestand nou een examen maken? Ik weet even helemaal niets meer...
Na een aantal uur zit het examen erop. Beduusd loop ik het examenlokaal uit. Volgens mij heb ik het helemaal verpest. Ik kon mezelf echt niet concentreren. Erik zat schuin achter me, waardoor ik het gevoel had dat hij steeds in mijn nek aan het hijgen was. Alle jaartallen was ik vergeten en ook kon ik opeens de Amerikaanse presidenten niet meer in de juiste regeringsvolgorde zetten. Ik voel mijn telefoon trillen in mijn zak en zie dat ik een berichtje heb van Nanouk.

Hoe is je geschiedenisexamen gegaan?
Kunstgeschiedenis ging bij mij super goed! Ik wist alles! Xxx


Ik regeer kortaf en zeg dat het wel aardig ging. Morgen heb ik eindexamen Nederlands. Daar zal ik mij vast ook niet op kunnen concentreren, waarom verpesten ik alles? Als ik de gang doorloop om het pand te verlaten, loop ik langs Jake's lokaal. Dat ook nog... Ik hoor stemmen vanuit zijn lokaal komen.
'Maar Jake, al sinds het begin van het jaar verlang ik zo intens naar je. Je bent mijn droomman. Jij voelt toch hetzelfde voor mij als ik voor jou?' vraagt een irritante stem.
'Olivia, dit kan echt niet. Ik ben je leraar en ik zie je niet op die manier. Je zult vast wel een leuke meid zijn, maar ik kan je niet geven wat je wilt.' hoor ik Jake zeggen.
'Niemand hoeft het toch te weten. Ons geheimpje.' zegt Olivia hees.
'Nee, het spijt me. Ik denk dat het beter is als je nu je spullen pakt en dat je gaat. Het examen Engels is donderdag en ik denk dat je wel genoeg bijles hebt gehad om het met een voldoende af te sluiten.' zegt Jake zakelijk.
'Je bent gewoon bang voor de risico's die je loopt.' zegt Olivia. 'Maar eigenlijk kun je zo'n mooie, sexy vrouw als ik niet weerstaan toch? Mag ik eens voelen hoe stijf je van me wordt?'
'Olivia! Nee!' zegt Jake boos. 'Mijn lokaal uit. Voor de laatste keer. Ik wil niks van je. Ik vind je niet aantrekkelijk en ik wil dat je me met rust laat. Ik ben nog altijd je leraar en dit is ongepast gedrag. Als je dit nog een keer doet, zal ik het moeten melden bij de decaan.'
'Kijk Jake, dit was je laatste kans.' zegt Olivia opeens kwaad. 'Je kunt een vrouw zoals ik niet weigeren. En als je dat wel doet...'
'Wat dan?' Ga je me slaan met je handtas? Smeer je mijn gezicht vol make-up of geef je met je hakken een trap in mijn edele delen?' vraagt Jake zogenaamd bang.
'Let jij maar eens op mannetje... Je zult wel zien wat ik doe met mannen zoals jij.' zegt Olivia gemeen. 'Wacht maar af. Je zult spijt krijgen dat je me hebt afgewezen. Ik krijg je wel Jake, al is het het laatste wat ik doe.'
Dramatisch loopt ze richting de deur van het lokaal met keiharde klikgeluiden van haar hakken. Snel verstop ik me achter een grote kast vol boeken. Olivia gaat gelukkig de andere kant op en ziet me niet staan. Ik wist dat ze met Jake zat te flirten tijdens de bijles, maar dit gaat wel heel ver... Gelukkig liet Jake niet met zich sollen toen ze die loze dreigementen deed. Ze krijgt hem niet dat kan niet want hij is... Ook niet meer van mij... Meteen voel ik weer tranen prikken in mijn ogen. Ik besluit om door te lopen en om snel naar huis te gaan. Ik moet mijn andere examens gaan leren, voordat ik die ook nog eens verpest.








Reacties (1)

  • Luckey

    Als oliva het is ...
    ugh!
    Hoop gewoon dat ze slaagt!
    Super goede hoofdstukje!
    Blij dat je weer schrijft!
    Ben verloren grip aan het herlezen en die is ook genieten om te lezen!

    Snel nieuw stukje?

    1 jaar geleden
    • Luckey

      Ludo gegeven;)

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen