Foto bij II 015 II

‘I appreciate that you’re here, Jake.’ Zeg ik terwijl ik mijn blik op Mitch gericht houd. Hij legt voorzichtig zijn hand op de mijne en knijpt er zachtjes in.
‘He’s going to be alright.’ Zegt Jake zachtjes. Ik kijk hem bang aan.
‘I’m scared.’ Jake kijkt mij bezorgd aan. Snel schuift hij zijn stoel dichter naar mij toe en slaat zijn arm om mij heen. Stevig trekt hij mij naar zich toe.
‘It’s okay to be scared, but don’t give up alright.’ Vriendelijk kijken zijn blauwe ogen naar mij. De tranen voel ik weer ophopen in mijn ogen.
‘I don’t want to cry, but I keep on crying. I feel like a big baby’ Snik ik verslagen. Jake grijnst een beetje. Voorzichtig begint hij de tranen van mijn wangen te vegen.
‘Crying is good, just let it out.’ Grinnikt hij.
‘I will catch all your tears.’ Voegt hij er nog aan toe. Ik begin nu ook een beetje te lachen. Hij trekt mij weer tegen zich aan.
‘No, I will cry all over you sweater.’ Snik ik. Hij haalt zijn schouders.
‘I don’t care about this sweater, I care about you.’ Hij kijkt mij lief aan. Ik zie hoe hij mijn hele gezicht aan het bekijken is.
‘Jake, you’re the sweetest friend I could ask for.’ Even betrekt zijn gezicht, maar dan verschijnt er toch een glimlach. Ik keer mij weer naar Mitch en pak zijn hand weer stevig vast. Jake blijft daar een tijdje stil naast mij zitten. Dan opeens beginnen mijn gedachtes af te dwalen naar Harry. Ik kan er niks aan doen. Zijn gezicht blijft maar verschijnen.
'So.' Mompel ik twijfelend nadat wij zo’n tien minuten stil naast elkaar hebben gezeten. Jake kijkt mij vragend aan. Ik wil het niet over hem gaan hebben, maar ik weet als ik dit niet aan hem vraag dan blijft het maar aan mij knagen.
'Have you talked to him?' Fluister ik bijna onverstaanbaar. Jake wendt meteen zijn blik van mij af.
'You mean Harry?' Ik knik voorzichtig. Even betrekt Jake zijn gezicht weer, waarna hij rustig uit ademt.
'No, I have not talked to him...' - 'Oh ok.' Ik probeer mijn teleurstelling te verbergen.
Het is dan weer even stil.
'I should go.' Zegt hij zachtjes. Hij staat op, kijkt mij nog even aan, waardoor ik de teleurstelling duidelijk in zijn ogen kan zien. Ik weet dat ik eigenlijk moet vragen waarom hij nu opeens weggaat, maar ik heb er de energie niet voor.
'Thanks for coming Jake. I'll see you, ok?' Dit is duidelijk niet wat hij wilt horen. Alleen gaat hij er ook niet verder op in. Hij knikt kort. Even opent hij zijn mond en lijkt het alsof hij wat wilt zeggen, maar dan sluit hij toch weer zijn mond.
'I'll see you later.' Ik sta op en sla mijn armen kort om hem heen. Hij trekt mij stevig tegen zich aan. Ik wacht tot hij mij loslaat, maar dat duurt langer dan verwacht.
'Bye.' Mompel ik dan maar ongemakkelijk tegen zijn trui aan. Langzaam laat hij mij los en loopt hij naar de deur. Ik heb mij alweer naar Mitch gekeerd, alleen kan ik via het raam zien dat Jake nog bij de deuropening staat. Hij kijkt mij nog even aan, waarna hij wegloopt. Het was lief dat Jake langskwam. Alleen is hij wel de verkeerde Styles. Als ik niet zo verdrietig was over Mitch zijn situatie zou ik nu zo boos zijn op Harry. Als hij niet was weggegaan, dan lag Mitch hier nu niet. Of misschien is het wel gewoon allemaal mijn eigen schuld. Mitch wordt wakker. Ik ga bij hem liggen. Stevig druk ik hem tegen mij aan. Zijn zwakke ademhaling voel ik tegen mijn arm aan. Alsjeblieft open je ogen. Zachtjes begin ik zijn voorhoofd te strelen. Ik neem hem helemaal in mij op. Zijn bruine krullen, zijn lieve gezichtje, maar ook de wonden neem ik in mij op. Ik wou dat ik ze weg kon denken, maar ze waren zo prominent aanwezig in zijn gezicht. Een klein kusje druk ik op zijn voorhoofd.
'I love you, so, so much.' Fluister ik in zijn oor.
Nadat Mitch de hele morgen heeft geslapen besluit ik om twaalf even mijn benen te strekken. Als ik uit bed stap voel ik mijn verstijfde lichaam samentrekken. Even rek ik mezelf uit. Dan draai ik mij weer naar Mitch.
'I'll be right back.' Zeg ik voordat ik wegga. Als ik eenmaal de kamer uit bent voel ik mijn telefoon trillen. “mam” staat er groot op mijn scherm. Even twijfel ik of ik het op wil nemen, maar besluit dan om haar toch weg te klikken. Na zo'n tien minuten rondgelopen te hebben kom ik aan bij de kantine. Meteen voel ik mezelf beetje in elkaar krimpen bij het horen van zijn stem. Het was het liedje dat hij ook voor mij had gezongen een week geleden. Het voelde al als een eeuwigheid geleden.
'You don't have to say you love me, you don't have to say nothing...' Hoor ik een meisje zachtjes meezingen aan een tafel. Ik bijt zachtjes op mijn lip en besluit dan dat ik geen koffie meer hoef. Snel maak ik dat ik daar wegkom. Ik loop zo snel als ik kan weer terug naar Mitch. Alleen als ik bijna bij Mitch ben hoor ik opeens een harde piep en mensen hard praten. Ik begin hard te rennen. Mijn hart bonkt bijna mijn borstkast uit. En dan, daar sta ik dan in de deuropening, oog in oog met mijn grootste angst.
'Mitch.' Schreeuw ik. Artsen en verpleegkundige staan daar om hem heen. Ze zijn druk bezig met het reanimeren van Mitch. Ik begin heftig te schreeuwen. Ik wil naar Mitch toe rennen, maar een zuster pakt mij vast.
'Miss, you have to wait outside.' Ik begin heftig mijn hoofd te schudden.
'No... No.' Schreeuw ik. Ik duw haar weg en ren naar Mitch toe, maar een mannelijke verpleegkundige pakt mij nu vast.
'No Mitch, what's going on? What are you doing to him?' Ik zie hoe ze Mitch de shocks toedienen, hoe zijn lichaam dan even omhoog komt en dan weer naar beneden, maar de aanhoudende piep verdwijnt niet. De artsen kijken elkaar verdrietig aan. Heftig begin ik met mijn hoofd te schudden. De mannelijke verpleegkundige die mij vast heeft, draagt mij nu half de kamer uit. Meteen als hij mij loslaat voel ik dat ik door mijn knieën zak. Mijn hele lichaam trilt, mijn wereld stort weer in elkaar. Ik kan niet geloven wat ik zojuist gezien heb. Na een paar minuten komen de artsen en verpleegkundige weer de kamer uit. Alles lijkt zich in slowmotion af te spelen. Ze kijken mij allemaal verdrietig aan en ik zie hun monden bewegen, maar er komt geen geluid uit. Het enige wat ik wil is naar Mitch toe. Ik hijs mezelf overeind en sprint de kamer binnen. Daar zie ik zijn lichaampje liggen. Hij zit niet meer vast aan de apparaten en ook het infuus is eruit gehaald. Ik sla mijn handen voor mijn mond.
'No... No, please no.' Ik ren naar hem toe. Hij ligt er nog net zo bij als toen ik wegging. Wat kan er gebeurd zijn. Ik ga bij hem op bed liggen en sla mijn armen om hem heen. Dan begint het langzaam door te dringen dat ik zijn ademhaling niet meer tegen mijn arm aan voel. Mijn hart stopt. Ik kijk naar mijn zevenjarige zoontje en ik lijk wel de kleur uit zijn gezicht te zien trekken. Ik begin te schreeuwen. De pijn is ondragelijk. Het is niet eerlijk. Dit kan niet. Het kan niet.
'Mitch.' Piep ik. De tranen, de pijn en het verdriet overspoelen mij en nemen mij mee. Het enige wat ik nog kan doen is daar bij Mitch in bed liggen en hem vasthouden.

De wereld om mij heen gaat verder, maar dat besef ben ik kwijtgeraakt. Er komen mensen de kamer in, er gaan mensen de kamer uit. Ik voel wel handen op mijn schouder, maar ik blijf daar liggen. Ik blijf hem vasthouden. Het is mijn schuld. Ik had niet even weg moeten gaan. Ik had bij je moeten blijven. Ik zal bij je blijven. Beetje bij beetje voel ik de warmte uit zijn lichaam verdwijnen, maar ik kan hem nog steeds niet loslaten.
'Josie, they have to take Mitch away now.' Hoor ik dan opeens in de verte. Ik heb mijn ogen nog altijd gesloten en mijn hoofd stevig tegen Mitch aangedrukt. Weer voel ik de hand die mij aantikt.
'Sweet Josie, I know this is hard, but they can save other children with Mitch his organs. He's a donor. They have to take him away now.' Mijn moeders stem klinkt zacht en trillerig.
'I can't let him go.' Piep ik. Moeizaam krijg ik mijn ogen open, die zijn dik van het huilen.
'Please miss Brown, the organs are only good for a few more hours. We can save other people because of Mitch.' Zegt de arts. Ik bijt hard op mijn lip.
'Ok.' Komt er dan verslagen uit mijn mond. Ik voel twee paar armen mij optillen uit het bed. Ze zetten mij op de stoel. Ik kijk in de betraande gezichten van Jeff en pap. Mijn ademhaling begint weer te haperen als ik zie hoe ze mijn zoontje wegnemen.



Dag lieve mensen,

sorry het heeft even geduurd, maar hier is dan weer een nieuw hoofdstuk. Ik hoop dat jullie allemaal leuke kerstdagen en een fijne jaarwisseling hebben gehad. Ik ben enorm ziek geworden na oud&nieuw, dus het duurde allemaal wat langer. Ik hoop nu weer wat sneller hoofdstukken te plaatsen

Groetjesss

Reacties (2)

  • NicoleStyles

    noooo Mitch(huil)

    1 jaar geleden
  • VampireMouse

    shit hea.... dat is echt geen goed einde:O
    wat doe je ons aan!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen