Het is doodstil. Volgens mij is het nog nooit zo stil geweest. Verstijfd lig ik in het pikkedonker. Ik zie niets, terwijl ik mijn ogen wagenwijd open heb. Tijdsbesef heb ik niet. Hoe lang lig ik hier al? Hoe lang zou het duren voordat... Voordat mijn lichaam het opgeeft? Voordat ik uit ben gedroogd of uithonger. Wanneer komt iemand me opgraven? Waarschijnlijk word ik niet meer opgegraven. Dit is het einde, alleen weet ik niet wanneer het einde begint. Ik heb geschreeuwd en gehuild. Meerdere malen heb ik op mijn allerhardst tegen de kist geschopt en geduwd. Uit alle macht probeerde ik eruit te komen, maar tevergeefs. Het lukt mijn lichaam niet meer om te bewegen. Het lukt mijn stem niet meer om te roepen. Het enige wat ik kan doen is hier liggen. Gewoon liggen en wachten op het einde. Achttien jaar heb ik op de wereld mogen lopen. De meest gelukkige persoon was ik niet, maar nooit heb ik gedacht aan een einde. Geen enkele keer is dat door mijn hoofd geschoten. Altijd had ik hoop. Door Sebastiaan of door Cleo en Nanouk. Door de voldoening die ik uit mijn goede cijfers haalde of door mooie muziekstukken. Die hoop werd alleen maar sterker toen ik Jake ontmoette. Mijn hele leven lang verlangde ik al naar een man die me zou lief hebben, me aan het lachen zou maken en die me zou respecteren zoals ik ben. Waarbij ik mezelf kan zijn en waarmee ik de rest van mijn leven kon delen. Heel even had ik dat gevoel. Ik ben blij dat ik dat heb mogen meemaken. Straks als alles ten einde is... Wat zullen mijn ouders dan zeggen? Wat zullen ze doen? Hoe zullen ze reageren? Hun dochters... Hun oudste dochter is vermist en ze hebben geen idee waar ze mij moeten zoeken. Als ze me vinden is het vast al te laat. Hun jongste dochter treffen ze aan in een grote plas bloed of ze horen dat ze... Dat ze... Dood is. Ik voel tranen over mijn gezicht rollen. Hoe zouden ze reageren? Zou mijn moeder in elkaar zakken van verdriet? Weer gewoon aan het werk gaan en doen alsof er niets aan de hand is? En mijn vader? Het ging net stukken beter tussen ons... Dit zullen we nooit voort kunnen zetten... En Nanouk en Cleo... Ze zullen dit Olivia nooit kunnen vergeven. Waarschijnlijk zullen zij er nooit achter komen dat Olivia al die tijd de dader was. Alleen ik en Sebastiaan weten daar vanaf en wij zijn allebei dood. Misschien biecht Mieke alles op, zoals ze ook tegen Sebastiaan heeft gedaan? Mieke... Het zusje van Olivia. Waarom heb ik dat nooit geweten? Ik weet sowieso weinig van Olivia. Natuurlijk wist ik dat ze een hekel aan me had. Alleen heb ik nooit begrepen waarom. Altijd heb ik gedacht dat ik gewoon een makkelijke slachtoffer was en dat Olivia mij daarom moest hebben, maar al die tijd was dat meisje ziek in haar hoofd. Dit plan om mij te vermoorden heeft ze niet in één dag uitgedacht. Dit zat perfect in elkaar... En waarom? Alleen maar omdat ik volgens haar een beter leven heb en omdat Jake mij graag wilde. In mijn hoofd ga ik na wat ik haar ooit misdaan heb. Nooit heb ik haar expres pijn willen doen als zij mij geen pijn heeft gedaan. Zit er misschien meer achter? Olivia zei dat haar vaders bedrijf failliet was door mijn vaders bedrijf. Ik weet dat het concurrenten van elkaar zijn, maar ik wist niet dat haar vaders bedrijf het zo slecht deed. Is Olivia daarom zo competitief tegenover mij? Omdat onze vaders dat ook naar elkaar zijn? Het antwoord zal ik nooit weten. Ik kan het haar niet vragen. Volgens mij is ze weggelopen. Op een gegeven moment hoorde ik niets meer. Ze is misschien gevlucht. Wat zou ze nu gaan doen? Naar Jake gaan om hem weer te versieren? Vast niet... Ze zei dat ze Jake ook iets aan wilde doen... Nee! Jake loopt ook gevaar. Hij is vast haar volgende slachtoffer. Ze zei het nog... "Als ik Jake niet kan krijgen, dan krijgt niemand hem...". Ik raak weer in paniek. Ze gaat Jake iets aandoen. Machteloos ben ik. Ik kan hem niet waarschuwen en ik kan haar niet stoppen. Jake kan geen kant op als ze met dat pistool loopt te zwaaien, ook al is Jake nog zo sterk. Ik sluit mijn ogen en probeer rustig adem te halen. Er is misschien een hiernamaals. Eigenlijk heb ik daar nooit in geloofd, maar misschien is het er echt. Dan zie ik Viviënne weer en Sebastiaan. En Jake... Nooit heb ik gedacht dat het voor mij hier zou eindigen. Sinds ik verliefd werd op Jake, had ik altijd in mijn hoofd dat we samen oud en verrimpeld, moe en tevreden in een warm en zacht bed in elkaars armen zouden sterven. In plaats daarvan lig ik in een koude, harde kist zielsalleen in het donker. Het is goed zo. Ik moet het accepteren dat ik hier niet meer uit ga komen. Niemand kan me zien of horen. Niemand die me zoekt. Waarschijnlijk als Juultje ontdekt dat ik weg ben, is het al te laat. Tegen de tijd dat ik word gevonden... Woede gaat door mij heen. Accepteer nou eens dat je niet wordt gevonden. Niet op tijd. Olivia heeft het veel te slim gespeeld. Schaakmat. Jij hebt al die tijd Sebastiaan verdacht van die bedreigingen. Je allerbeste vriend. Het is je eigen schuld Loriëlle. Je eigen domme fout. Hier eindig je, laat je nu maar gewoon gaan. Het is goed. Het is klaar. Je komt er niet meer uit. Accepteer het...
Ik neem een diepe hap adem en knijp mijn ogen dicht. Ik weet niet hoe lang het nog gaat duren, maar ik heb alle tijd... Het is goed... Ik focus me op mijn ademhaling. Hoe lang zou ik die nog blijven horen? Ik luister ernaar zolang ik nog kan. Ook luister ik naar het gekraak dat ik hoor ergens in de verte. Misschien een vogeltje die rondstapt? Of een eekhoorn? Het gekraak wordt steeds luister. Heel zachtjes ergens in de verte hoor ik een geluid. Het gekraak komt steeds meer op me af.
'Ori.' hoor ik heel zacht. 'elle...'
Loriëlle... Dat is mijn naam... Ik probeer me te focussen en nog eens te luisteren.
'Lori.' hoor ik heel zacht, maar wel iets duidelijker.
Iemand roept me. Er is iemand naar me op zoek. Ik moet iets doen. Ik moet laten weten dat ik hier lig! Ik probeer tegen de kist te trappen, maar ik kan mijn lichaam niet bewegen. Mijn mond opent zich maar er komt geen geluid uit.
'Lori!' hoor ik weer, nog luider dan voorheen.
'Hier.' zeg ik geluidloos. 'Ik ben hier.'
'Loriëlle!!!' hoor ik harder.
'Ik ben hier. Hier ben ik.' Ik probeer de woorden uit mijn mond te krijgen, maar ze komen er niet uit. Waarom lukt het niet? Ik probeer mijn benen op te tillen, maar ook die blijven verstijfd liggen. Het lukt me om mijn rechterarm op te tillen. Pijnscheuten gaan door mijn arm, maar met alle kracht die ik heb bonk ik zo hard ik kan op de kiest.
'Hier... Hier...' hoor ik mezelf zacht zeggen. 'Ik ben hier...'

Reacties (1)

  • Luckey

    Gvd! Waarom stop je nu hier
    Geweldig hoofdstukje heb je geschreven!
    Ben benieuwd wie die gevonden heeft?!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen