'Alsjeblieft! Hier ben ik! Help! Help!'
Mijn stem klinkt zachtjes. Met pijnscheuten in mijn arm bonk ik zo hard ik kan op de kist waar ik in lig. Dit is mijn enige kans om gevonden te worden.
'Loriëlle! Ben jij dat? Waar ben je?' hoor ik opeens luid en duidelijk.
'Begraven...' Ik krijg de woorden amper mijn mond uit. 'Hier!'
'Loriëlle!' Het is een mannenstem. Het is mijn mannenstem besef ik me goed. Ik hoor het duidelijk. Deze stem herken ik uit duizenden. Ik moet roepen. Het moet.
'Jake!' zeg ik zacht. 'Jake, onder de grond...'
'Lori! Nee!' hoor ik Jake zeggen.
Ik klop op de kist en hoor Jake richting de grond komen waar ik in lig.
'Lori, ik ga je opgraven! Ik zie hier verse aarde. Leef nog. Alsjeblieft, leef nog...' zegt Jake. Ik hoor de angst in zijn stem.
'Jake.' zeg ik iets luider.
'Hou vol. Ik haal je eruit.' Ik hoor de aarde boven me bewegen. Volgens mij komt Jake in de buurt. Dit kan niet... Dit is onwerkelijk. Hoe heeft hij me weten te vinden? Hoe kan het dat hij veilig is en dat Olivia niet achter hem aan is gegaan? Hoe wist hij dat ik hier zou zijn?
'Lori, praat tegen me! Ben je er nog?' vraagt Jake in paniek.
'Ik ben er...' zeg ik zacht.
'Ik graaf zo hard ik kan.' zegt Jake.
Ik voel mijn hele lichaam tot rust komen. Jake is hier. Tenzij ik dit droom en het een fatamorgana is, doordat mijn leven elk moment kan beëindigen. Ik heb geen flauw idee hoe lang ik hier al onder de grond lig. Opeens hoor ik een klop op de kist.
'Lori, ik ben bij een kist...' hoor ik Jake zeggen.
'Hier...' breng ik uit.
'Godverdomme... Ze heeft je levend begraven. Ik krijg die kut kist niet open. Hij is dichtgespijkerd.' Jake vloekt hard en slaat met zijn vuisten op de kist.
'Pas op, ik ga de kist proberen in te trappen. Houd je armen voor je gezicht Lori.'
Ik probeer mijn armen op te tillen. Nog steeds voel ik enorm veel steken in mijn rechterarm wanneer ik deze voor mijn gezicht plaats. Mijn linkerarm hangt slap over mijn gezicht heen.
'Ik tel tot drie en dan begin ik met trappen.' zegt Jake luid. 'Eén, twee, drie!'
Meteen voel ik een harde bonk tegen de kist. Het heeft niet veel effect. Nog eens... En nog eens... Opeens zie ik een klein beetje licht door de kist heen komen langs mijn armen.
'Ik heb een opening, pas op. Ik zet kracht bij.' Jake slaat met zijn vuist tegen de kist. Vervolgens trapt hij met zijn voet zo hard hij kan. Hij gaat met zijn been dwars door het hout. Met zijn handen trekt hij het hout aan de kant.
'Lori. Oh Lori...' zegt hij. Hij haalt voorzichtig mijn armen voor mijn gezicht weg.
'Au, au...' zeg ik zacht.
'Ik haal je eruit. Mag ik je optillen?'
Ik knik. Voorzichtig laat Jake zijn rechter arm onder mijn benen glijden en tilt pakt hij met zijn andere arm mijn bovenlichaam. Hij tilt me op en legt me boven op de grond aan de rand van de kuil. Meteen prikt het licht in mijn ogen. Ik begin te huilen van opluchting. Jake is hier... Jake klimt uit het gat en valt naast me neer op de grond. Hij trekt me stevig tegen zich aan: 'Lori... Ik heb je stil maar. Je bent veilig. Ik ben er.'
Ik hoor aan zijn stem dat deze gebroken is. Hij probeert me gerust te stellen, terwijl hij zelf overstuur is. Ik voel dat hij me stevig tegen zich aandrukt. Ik hang er een beetje slap bij, maar voel me geliefd en veilig. Jake is bij me.
'Ik had je nooit mogen laten gaan.' snikt Jake. 'Het was stom. Zo stom. We hadden gewoon naar de politie moeten gaan. Dan kwamen ze er maar achter. Ik dacht dat je veilig was. Ik had beter moeten weten...'
Hij kust me op mijn hoofd op mijn wangen en vervolgens op mijn lippen. Ik kus hem zachtjes terug.
'Ik ben meteen gekomen toen ik je berichtje ontving.' vertelt Jake. 'Ik vond het raar dat je alleen maar "help" stuurde. Ik ben direct in de auto gestapt en naar je huis gereden. Ik zag dat het donker was en dat er overal scherven lagen. Toen ik naar je voordeur liep, zag ik dat er een ruit was in geslagen. Eerst dacht ik dat er een inbreker in jullie huis was, maar toen hoorde ik gekreun aan het einde van de gang. Ik trof daar Sebastiaan aan en...'
Jake valt even stil.
'Viv...' zeg ik zacht.
'Ja...' Jake slaat zijn ogen neer. 'Sebastiaan had haar in zijn arm en met zijn andere drukte hij tegen zijn been. Ik zag dat hij in zijn been was geschoten. Ik snapte niet wat er aan de hand was. Ik wist ook niet dat het Sebastiaan was. Ik had hem nog nooit eerder gezien. Je hebt alleen over hem verteld. Hij legde alles uit. Hij heeft verteld over Olivia en die briefjes en dat ze jullie onder schot hield. Dat ze hem in zijn been schoot en dat ze Viviënne...'
Weer stopt Jake met praten. Ik weet ook niets uit te brengen en leg mijn hoofd alleen tegen zijn borstkas aan.
'Sebastiaan zei dat hij jullie het bos in zag gaan achter het erf van je huis. Hij wilde jullie volgen, maar hij kon zijn been niet bewegen. Ik heb meteen 112 gebeld. De ambulance en politie waren onderweg, maar ik besloot jou te gaan zoeken. Ik heb hier uren rondgelopen en toen...'
'Wat?' vraag ik zacht, als Jake niet meer verder praat.
Jake drukt me nog steviger tegen zich aan en zegt: 'Ik liep Olivia tegen het lijf. Ze zat luid snikkend tegen een boom. Toen ze mij zag, schrok ze enorm en trok ze haar pistool.'
'Nee...' zeg ik zacht.
'Ik heb op haar weten in te praten en ik heb haar ingepalmd. Ik heb gezegd dat ik haar het allermooiste meisje vind en dat ik alleen maar bij haar wilde zijn. Dat ik haar speciaal kwam zoeken. Ze geloofde me eerst niet, maar toen ik dichterbij kwam en haar wang begon te strelen, liet ze het pistool vallen en omhelsde ze me. Ik zag mijn kans en sloeg haar neer met mijn vuist, net zo lang tot ze bewusteloos was. Daarna ben ik verder gaan zoeken en tegen de tijd dat het licht werd hoorde ik zacht iets. Een soort geklop en toen zag ik een berg aarde die niet gelijk was aan de rest van de grond.'
'Ik klopte toen ik je hoorde...' zeg ik zacht.
'En toen wist ik wat ze gedaan had en...'
'Je bent er.' breng ik uit.
'Ik ben er.' zegt Jake met een kleine glimlach. 'Maar we moeten hier nu weg. Olivia ligt bewusteloos in het bos, maar ik weet niet voor hoe lang. Misschien komt ze ons zoeken. Het is belangrijk dat we richting jouw huis gaan en het aan de politie overlaten.'
Precies op dat moment hoor ik honden blaffen en komen er mensen in de verte aanlopen.
'Dat hoeft niet meer.' zeg ik zacht. 'Daar zijn ze al.'

Reacties (1)

  • Luckey

    Jake was echt net op tijd!
    Als ze daar langer zou liggen was ze er geweest!
    Snel verder!!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen