Jake heeft alles verteld aan de politie. Van onze geheime liefdesrelatie tot aan het feit dat ik levend ben begraven door Olivia. Hij heeft de volledige verklaring afgelegd en niets achtergehouden. Olivia is door de politie gevonden in het bos. Ze was niet meer bewusteloos, maar lag luid snikkend in een hoop bladeren toen de politie bij haar kwam. Ze is gearresteerd en zit nu in voorarrest. Ook Mieke en Olivia's vader zijn opgepakt. Mieke is opgepakt vanwege de verdenking van medeplichtigheid en Olivia's vader wegens de verdenking van illegaal wapenbezit. Sebastiaan leeft gelukkig nog en ligt in het ziekenhuis, net als ik. Meteen toen we bij mijn huis aankwamen, ben ik meegenomen in de ambulance. Jake wilde met me meegaan, maar de politie wilde hem graag spreken. Meteen na het afleggen van zijn verklaring, is hij naar mij toegekomen en geen minuut van mijn zijde afgeweken. Het slechte nieuws van Viviënne is door de politie aan Juultje verteld en ook heeft de politie mijn ouders gebeld. Zij zijn nu onderweg naar Nederland. Ik weet niet hoe ze hebben gereageerd op het nieuws.
Voor de tweede keer in een korte tijd, lig ik weer in een ziekenhuisbed. Jake zit aan de rand van mijn bed. Zijn hoofd rust naast mij, terwijl hij mijn hand vast heeft. Hij ligt al een klein uurtje te slapen, maar ik ben klaarwakker... Er is gelukkig niets ernstigs aan de hand. Ik heb een kneuzing in mijn rechterarm en de dokters wilden mij graag een nacht laten blijven ter controle. Ook denken ze dat ik psychische klachten zal overhouden aan dit voorval. Dat is misschien ook wel zo. Het was doodeng om levend begraven te worden en je zusje te zien sterven voor je eigen neus. Dit is de meest nare ervaring die ik ooit heb gehad... Jake opent zijn ogen en tilt zijn hoofd op. Hij kijkt me aan en streelt meteen mijn wang.
'Schoonheid.' zegt hij zacht. 'Hoe voel je je?'
'Ellendig...' zeg ik zacht. 'Het was zo eng...'
'Je hoeft het niet te vertellen.' zegt Jake. 'Je bent veilig. Ik ben bij je en Olivia is gepakt. Alles komt goed.'
'Nee... Viv...' huil ik zacht.
Jake komt naast me op bed zitten en trekt me tegen zich aan: 'Stom... Natuurlijk komt niet alles goed...'
'Ze verdiende dit niet. Ze was onschuldig. Ze wilde me alleen beschermen toen ze zag dat Olivia mij pijn deed.' vertel ik. 'En nu is ze er niet meer.'
Jake zegt niets en drukt me alleen nog maar harder tegen zich aan. Ondanks dat ik mij zo ellendig voel, voel ik me ook geliefd en veilig. Jake is hier en hij is degene die me uit die kist heeft weten te krijgen. Hij heeft me gered en dankzij hem ben ik hier nog steeds.
'Bedankt Jake.' breng ik uit. 'Zonder jou was ik hier niet meer...'
'Ik zou je nooit laten gaan Lori,' zegt Jake. 'Jou laten gaan was het allerdomste dat ik ooit heb gedaan. Ik laat je nooit meer gaan en ik zal ook niet meer weglopen voor mijn verantwoordelijkheden. Ik laat je niet meer gaan lieverd. Ik hou je altijd tegen me aan in mijn armen en koester je. Jij bent het mooiste dat ik heb.'
De tranen rollen over mijn wangen. Dit keer niet van verdriet, maar van geluk. Waar heb ik zo'n jongen aan verdiend? Op dat moment komt er een verpleegster van een jaar of dertig binnen.
'Loriëlle, er is iemand van de politie voor je om een verklaring af te nemen. De politie geeft aan dat het urgent is, maar alleen als jij ervoor open staat.' zegt de verpleegster.
Ik kijk meteen naar Jake die zegt: 'Kun je je verhaal nog één keer herbeleven Lori? Ik weet dat het veel gevraagd is, maar het is belangrijk om Olivia te straffen...'
Even denk ik na. Het liefst zou ik alles wat gebeurd is helemaal willen vergeten, maar zo hebben ze een incompleet beeld van wat er gebeurd is en kennen ze mijn kant van het verhaal niet. Misschien krijgt Olivia daardoor een lagere straf. Dat mag niet, niet na alles wat ze mij heeft aangedaan. Na wat ze Sebastiaan heeft aangedaan en wat er met Viviënne is gebeurd...
'Ja. Voor ons... Voor Sebastiaan en voor Viviënne doe ik het.' zeg ik dapper.
De verpleegster knikt en laat de politie binnen. Jake drukt een kus op mijn lippen en laat me los.
'Je zou me niet meer loslaten.' zeg ik zacht en teleurgesteld.
'De politie wil je alleen spreken.' zegt Jake. 'Ik blijf buiten op de gang voor het raam wachten, zodat je me kan blijven zien. Ik ga nergens heen, beloofd.'
Ik knik en laat zijn hand los. Jake loopt naar de gang toe en sluit de deur achter zich.
'Mijn naam is Anita,' zegt de agente. 'Ben je klaar om je verklaring af te leggen? Je moet het alleen doen als je je goed genoeg voelt en als je erachter staat. Ik kan ook altijd op een later moment terugkomen.'
'Nee, het is goed.' zeg ik. 'Ik ben er klaar voor.'

Een uur lang heb ik met Anita gepraat. Ze stelde allerlei vragen en vroeg soms naar lastige details. Sommige dingen kon ik mij niet goed meer herinneren, andere dingen vond ik lastig hardop uit te spreken of om te vertellen, maar uiteindelijk heb ik alles verteld wat ik wist. Anita zei dat ik haar altijd mocht bellen als er iets was of als ik nog meer details wist om mijn verklaring mee aan te vullen. Nadat Anita weg was, is Jake terug de kamer binnen gekomen en is hij niet meer weggegaan. Ik ben gecontroleerd door een aantal artsen en mag morgen naar huis. Ze hebben me een doorverwijzing gegeven naar psychische hulp en slachtofferhulp. Ook Jake gaat met slachtofferhulp praten.
'Ik ben trots op je dat je toch je verklaring hebt afgelegd.' zegt Jake zacht.
Ik geef hem een klein kusje op zijn lippen: 'Ik kon niet anders. Het moest. Om hier een einde aan te maken.'
'Lori, ken je die mensen?' vraagt Jake opeens en hij wijst naar het raam.
Mijn hart maakt een klein sprongetje. Ik zie zowel mijn vader als mijn moeder voor het raam staan. Mijn vader kijkt verdrietig uit zijn ogen, mijn moeder kijkt alsof ze een spook ziet.
'Dat zijn mijn ouders...'
Meteen staat Jake op en doet hij de deur van de kamer open.
'Meneer en mevrouw De Graaf...' zegt hij. 'Gaat u maar naar binnen...'
Mijn vader loopt meteen langs Jake naar mijn bed toe. Mijn moeder sjokt achter hem aan.
'Loriëlle...' snikt mijn vader.
'Papa... Je bent er.' zeg ik zacht.
Mijn vader knielt naast mijn bed, pakt mijn hand en begint huilen. Hij drukt er een kus op en drukt hem tegen zich aan. Mijn moeder staat levenloos achter mijn vader en zegt niks.
'Mam?' vraag ik.
Mijn moeder reageert niet en kijkt me alleen met grote ogen aan.
'Mama... Zeg alsjeblieft iets.'
Ook mijn vader kijkt naar haar. Mijn moeder loopt naar mijn bed en slaat zachtjes met haar hand op mijn been, als een soort troostend gebaar. Het voelt een beetje ongemakkelijk.
'Lori... Viv... Mijn meisjes... Ik geloof het gewoon niet.' snikt mijn vader. 'Hoe kon ik dit laten gebeuren?'
'Papa...' kan ik alleen maar zeggen. 'Het is niet jouw schuld. Niks hiervan is jouw schuld.'
'Jawel, als ik mij meer als een vader had gedragen was dit niet gebeurd. Ik had je kunnen helpen. Ik had jullie kunnen beschermen. Als we niet op vakantie waren gegaan, dan...'
'Dan was het wel op een ander moment gebeurd. Dan waren jullie aan het werk geweest of op een receptie. Olivia had vast wel een ander moment gekozen waarop we alleen waren.'
Mijn vader zucht: 'Ik weet niet wat me bezielde om jullie zo te behandelen. Mijn twee prachtige dochters.'
Mijn moeder staat nog steeds levenloos naast mijn vader en kijkt ons beiden niet aan. Jake loopt naar haar toe: 'Mevrouw De Graaf, gaat het met u? Moet ik misschien even wat water voor u halen?'
Mijn moeder schudt haar hoofd en gaat op de stoel naast mijn bed zitten waar Jake een tijdje geleden op zat. Ze kijkt me aan en zegt opeens: 'Ik ben een slechte moeder...'
Normaal zou ik haar de bevestiging hebben gegeven dat ze een slechte moeder is. Ik zou haar goed de waarheid vertellen en haar helder uitleggen dat ik haar dat al jaren duidelijk probeer te maken. Ik doe het niet. Mijn moeder is net haar dochter verloren en vangt een hele zware klap op. Net als mijn vader, net als ik... We rouwen allemaal...

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze is echt heel sterk
    De hele familie is door dit wakker schud
    Waarom moet er altijd iets ergst gebeuren voordat mensen iets gaan in zien?!
    RIP VIVIENNE

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen