'De uitslagen van de bloedtest zagen er prima uit en ook op de scans van je hersenen waren geen abnormaliteiten te zien. Wat mij betreft mag je naar huis.'
De dokter krabbelt wat op zijn notitieblok en kijkt me vervolgens vriendelijk aan.
'Bedankt dokter, dat is fijn om te horen.' zeg ik.
'Mocht je nog ergens last van krijgen, aarzel dan niet om te bellen. Ik hoop dat je met behulp van de psycholoog alle narigheid een plekje kunt gaan geven.' zegt de dokter medelevend.
'Bedankt...' zeg ik zacht.
'Heel veel sterkte en hopelijk niet tot ziens.' knipoogt de dokter.
Hij schudt me de hand en loopt de kamer uit. Ik mag naar huis... Het probleem is alleen dat ik niet naar huis kan. Mijn huis is afgesloten voor politieonderzoek, waardoor ik voorlopig nog niet naar huis kan gaan. Ik weet niet eens of ik überhaupt nog naar huis durf na alles wat zich daar heeft afgespeeld. Mijn ouders zitten momenteel in een hotel vlakbij het ziekenhuis. Mijn moeder heeft geen woord meer gezegd sinds ze liet vallen dat ze een slechte moeder was. Ook tegen mijn vader praat ze niet meer. Ze lijkt volledig in shock te zijn. Mijn vader praat wel met mij, maar weet zich geen houding te geven. Hij is vooral druk met het regelen van de begrafenis van Viviënne. Zodra de politie haar lichaam vrij geeft na de autopsie, zal de begrafenis plaatsvinden. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Het is allemaal mijn schuld... Opeens komt Jake de ziekenhuiskamer binnen.
'En? Wat zei de dokter?' vraagt hij.
'Dat ik naar huis mag.' zucht ik. 'Maar dat gaat natuurlijk niet...'
'Nee.' zegt Jake en hij denkt even na. 'Wat vind je ervan om een tijdje bij mij te logeren? Ik zou het fijn vinden om je bij me te hebben... Om je geen moment alleen te laten... Maar als je liever naar je ouders in het hotel gaat, snap ik dat ook.'
'Nee, nee. Ik wil ook bij jou zijn. Graag zelfs. Bij mijn ouders zou ik me toch maar eenzaam voelen. Ik wil met jou mee.' zeg ik meteen.
Jake drukt een kus op mijn voorhoofd en begint mijn spullen te verzamelen die door de kamer verspreid liggen.
'Jake... Het is mijn schuld dat ze dood is... Viv... Ze had niet hoeven sterven. Als ik anders op haar in had gepraat was ze vast weer naar boven gegaan, maar ik was zo bang voor Olivia en...'
'Lori, nee.' zegt Jake meteen. Hij loopt naar me toe en trekt me stevig tegen zich aan. 'Niets is jouw schuld, hoor je me? De schuld ligt niet bij jou. De enige die schuldig is voor deze situatie en de dood van je zusje is Olivia. Jij hebt niets verkeerd gedaan en je kon het ook niet anders doen dan je nu hebt gedaan. Dat is misschien lastig te accepteren, maar het is de waarheid. Dat Viviënne dood is is niet jouw schuld, oké.'
'Zo voelt het wel...' zeg ik zacht.
'Maar dat is niet zo. Olivia heeft haar vermoord en daar gaat ze voor boeten. Jij hebt gedaan wat je kon doen.'
Jake laat me los en kijkt me strak aan. Ik knik en kus hem zacht op zijn lippen. Jake gaat weer verder met mijn spullen verzamelen, terwijl ik een berichtje stuur aan mijn vader dat ik ontslagen ben uit het ziekenhuis en de komende dagen bij Jake blijf. Jake heeft zich voorgesteld aan mijn ouders toen ze gisteren bij mij waren. Ze weten dat hij mijn vriend is, maar ze weten niet dat hij mijn leraar Engels is. Dat hebben we er niet bij gezegd. Ze weten enkel dat ik hem op school heb leren kennen.
'Jake, voor we weggaan wil ik nog even naar Sebastiaan toe. Ik moet met hem praten... Hij moet weten dat ik...' Ik kan mijn zin niet afmaken. Al sinds ik in het ziekenhuis lig heb ik mij voorgenomen om met Sebastiaan te praten en me te verontschuldigen. Ik weet alleen niet hoe en waar ik moet beginnen. Wat ik heb gedaan is onvergefelijk. Ik heb hem niet in vertrouwen genomen en hem weggeduwd.
'Ga hem maar opzoeken. Ik verzamel de rest van je spullen en wacht in de hal op je. Neem je tijd.' zegt Jake lief.
Ik knik en loop meteen de kamer uit richting de afdeling waar Sebastiaan ligt. Opeens voel ik een enorme steen in mijn maag. Hij vergeeft me vast nooit. Ik ben zo'n ongelofelijke bitch tegen hem geweest. Ik weet niet eens of ik mezelf wel kan vergeven voor wat ik allemaal heb aangericht. Bij de balie vraag ik waar Sebastiaan precies ligt en wanneer ik bij zijn kamer aankom, zie ik Sebastiaan rechtop in bed zitten. Zijn moeder Mariëtte zit naast hem en lacht met hem. Zachtjes klop ik op de deur. Meteen draaien ze allebei hun hoofd naar mij toe. Mariëtte staat op en opent de deur. Ze lacht vriendelijk naar me.
'Hallo Loriëlle, wat fijn dat je er bent. Kom verder.' zegt ze hartelijk.
Met een beetje aarzeling loop ik de kamer binnen en zie ik Sebastiaan in bed liggen. Hij ziet er goed uit. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat hij erger toegetakeld zou zijn.
'Ik ga even koffie in de kantine drinken, dan kunnen jullie even praten.' zegt Sebastiaans moeder. Ze drukt een kus op zijn voorhoofd, glimlacht nog even naar mij en loopt dan de kamer uit.
'Hey...' zeg ik zacht.
'Hoi.' zegt Sebastiaan. Hij kijkt me strak aan.
Ik ga op de stoel naast zijn bed zitten. Waar moet ik beginnen? Moet ik zijn hand pakken of trekt hij deze meteen weg? Zit hij wel op mij te wachten? Na enige aarzeling zeg ik: 'Sebas... Ik ben ongelofelijk stom geweest. Het spijt me zo ontzettend... Ik snap gewoon niet waarom ik geloofde... Hoe het kon dat ik dacht dat jij....'
Even kom ik niet meer uit mijn woorden. Sebastiaan staart me nog steeds aan en zegt niets tegen me. Ik probeer me te herpakken: 'Het was onterecht dat ik je niet geloofde. Ik had je moeten vertrouwen toen je zei dat jij niet de stalker was en dat je me nooit pijn wilde doen. Ik bedoel... Je bent als een broer voor me. Ik ken je al mijn hele leven en ik had beter moeten weten. Ik had moeten inzien dat jij niet tot zoiets in staat bent en dat je geframed werd. Sebas, ik voel me zo schuldig. Het was zo ontzettend stom. En dan kom je me ook nog redden, terwijl...'
Opeens begin ik te huilen en pak ik Sebastiaan zijn hand vast. Zachtjes knijp ik erin en hervat ik mijn verhaal: 'Terwijl ik zo gemeen tegen je heb gedaan en zo hysterisch. Je wilde me alsnog helpen en beschermen, ondanks dat ik dat niet verdiende. Het spijt me zo ontzettend. Dit was nooit gebeurd als ik je gewoon had geloofd. Dan hadden we dit samen misschien kunnen voorkomen. Dan was jij nu niet in gevaar geweest en dan was Viviënne er misschien nog geweest. Oh Sebastiaan... Het spijt me...'
Sebastiaan knijpt zachtjes in mijn hand. Hij brengt hem naar zijn mond en geeft er een kus op.
'Oh Lori... Stil maar.' zegt Sebastiaan. 'Het is allang goed. Ik ben blij dat jij nog leeft. Ik was zo bang toen Olivia je meetrok naar het bos achter het huis, terwijl ik jullie probeerde te volgen, maar machteloos was...'
'Het is niet goed Sebas, ik ben de meest slechte vriendin ooit geweest en...'
'We laten het achter ons.' kapt Sebastiaan me af. 'Natuurlijk was ik niet blij dat je al die dingen zei. Dat kwetste me en heeft me enorm veel pijn gedaan, maar uiteindelijk is de waarheid aan het licht gekomen. Als ik op tijd was geweest, dan had ik je misschien nog kunnen beschermen. Ik kwam alleen net te laat binnen, Olivia had je al onder schot...'
'Sorry Sebas, echt waar.'
Weer knijpt Sebastiaan in mijn hand: 'Het is goed. Echt. Ik ben blij je hier bent.'
Zachtjes geef ik Sebastiaan een knuffel. Nog meer tranen rollen over mijn wangen, maar dit keer van opluchting.
'Hoe gaat het met je been?' vraag ik.
'De kogel is eruit gehaald.' Sebastiaan pakt een potje van zijn nachtkastje. 'Ze hebben hem in deze pot voor me bewaard. Best stoer toch?'
'Hoe kun je daar nu zo positief over zijn? Die kogel had je je leven kunnen kosten.' zeg ik geschrokken.
'Ach, het is wel een sterk verhaal dat je bent neergeschoten en het overleeft. Dat kan niet iedereen zeggen.' Meteen worden Sebastiaan zijn ogen groot en slaat hij zijn hand voor zijn mond. 'Sorry, geen handig opmerking, het spijt me...'
Ik schud mijn hoofd: 'Maakt niet uit... Ik begrijp het...'
Even is het stil. Sebastiaan zet het potje terug op het nachtkastje en ik pak zijn hand weer in de mijne.
'Bedankt dat je me kwam redden. Bedankt dat je er alsnog voor me was, ook al verdiende ik dat niet.'
'Voor jou doe ik alles Lori.' zegt Sebastiaan met een lach. 'En nee, niet omdat ik verliefd op je ben. Dat laat ik aan Jake over, maar omdat je als een zusje voor me bent. En ik doe alles om mijn zusje te beschermen.'
Ik glimlach. Het is fijn dat alles goed is tussen mij en Sebastiaan. Deze situatie heeft ons nog dichter tot elkaar gebracht. Ik kan nog niet helemaal geloven dat hij het me vergeeft na alles wat ik heb aangericht, maar ik ben blij dat hij nog steeds mijn vriend wil zijn.
'Gisteren na mijn operatie ben ik trouwens verhoord door de politie. Ze wilden allerlei lastige details weten.' vertelt Sebastiaan.
'Hoe ben je er uiteindelijk achtergekomen dat Olivia de stalker was? Via Mieke toch?' vraag ik.
'Ja... Ik kreeg vage vermoedens toen ik in Engeland zat tijdens mijn uitwisseling. Mieke stuurde constant berichtjes met de vraag of ik een relatie met jou had en of ik je nog sprak. Ik dacht toen al dat er iets niet klopte en ben toen ik terugkwam met haar gaan praten. Ze had ruzie met Olivia gehad en was bang dat Olivia rare dingen ging doen. Olivia scheen al een tijdje haar medicijnen niet in te hebben genomen en ze sprak steeds over Jake en over jou, vertelde Mieke me.' vertelt Sebastiaan.
'Maar waarom hebben ze jou gebruikt als lokaas?' vraag ik verward.
'Olivia wist dat ik goed bevriend was met jou via Mieke en aangezien Mieke ook dacht dat ik iets met jou had, wilde Mieke wraak op mij nemen. Het moest lijken alsof ik de stalker was, zodat jij mij uiteindelijk nooit meer wilde zien en we uit elkaar werden gedreven. Ook moest het lijken alsof ik er ervoor zorgde dat jij en Jake niet meer samen konden zijn, zodat Olivia vrij spel had om achter Jake aan te gaan. En omdat ik een liefdesbrief had geschreven naar Mieke, konden ze heel makkelijk mijn handschrift namaken voor die stomme briefjes.' zegt Sebastiaan.
'En dit heeft Mieke je allemaal verteld?' vraag ik verbaasd.
'Ja ze moest wel, aangezien ze Olivia met het pistool heeft weg zien gaan en niet wist wat ze moest doen. Daarna ben ik meteen naar jou gegaan om te controleren of je veilig was, maar...'
'Dat was ik dus niet.' besluit ik zijn verhaal.
Sebastiaan knikt: 'Ik heb dit ook allemaal in mijn verklaring tegen de politie verteld. Ik hoop dat ze er iets mee kunnen.'
'Wist jij dat Olivia en Mieke zussen zijn?' vraag ik. 'Ik wist helemaal niet dat Olivia een zus had.'
'Ik wist dat Mieke een zus had die Olivia heette, maar ik had nooit gedacht dat dat dezelfde Olivia bitch was die jou op school altijd lastig viel. Die link had ik niet gelegd.' zucht Sebastiaan.
Opeens verschijnt Mariëtte, de moeder van Sebastiaan weer in de deuropening. Meteen sta ik op.
'Ik ben ontslagen uit het ziekenhuis.' vertel ik. 'De komende tijd blijf ik bij Jake logeren, maar ik beloof je dat ik snel weer langskom. Ik hoop dat jij hier ook snel uit mag.'
'Komt goed. Ik heb al minder pijn dan gisteren en de dokters hebben goede hoop dat mijn been weer gaat functioneren zoals hij altijd al heeft gedaan.' glimlacht Sebastiaan.
'Nogmaals sorry Sebastiaan. Je bent veel te goed voor me...' zeg ik zacht.
Sebastiaan gebaart dat ik hem een knuffel moet geven en hij drukt me meteen tegen zich aan: 'Het is allang goed.'

Reacties (1)

  • Luckey

    Blij dat het weer goed tussen hun twee is
    Vrienden zijn nu belangrijk

    Denk dat die vader het huis lekker moet verkopen, er hangen allemaal maar nare gedachtes nu in dat huis

    Jake is een schatje!
    Hij blijft super lief voor haar !

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen