Ik heb een iets korter stukje, maar wilde toch echt graag iets activeren, so here it comes!

Zodra ik mijn ogen weer kan openen tegen het felle licht, zie ik Lizzy staan. Ze draagt een lange, zwarte mantel met gouden vlakken aan de uiteinden. Haar lange, blonde haar hangt langs haar borsten en onder haar "cape" is een jurk te zien van gouden fluweel. Net zoals ik nu loopt ze op blote voeten en haar ogen zijn smaragdgroen. Het is haar gelukt. Ze heeft haar innerlijke kracht ontdekt.
Even luister ik goed en ik hoor dat de wind is gaan liggen en de regen is gestopt. Even kijk ik naar buiten en zie ik dat de zon schijnt.
'Goed zo!' schreeuw ik, maar even besef ik dat ik dat niet had hoeven doen. Papa laat William los en rent op me af om me te raken met een van zijn poten. Gelukkig kan ik de dodelijke slag nog zo ontwijken dat ik enkel een vervelende snee oploop in mijn buik. Elramel is inmiddels al opgestaan en de anderen lopen bezorgd op me af.
'Nova!' roept Jasmijn met glazige ogen. 'Gaat het wel? Ja toch, alsjeblieft zeg dat het gaat!'
Ik knik, maar wanneer ik probeer op te staan, voel ik een steek in mijn buik en meteen ga ik weer terug zitten. Even leg ik mijn hand op de wond en zodra ik weer kijk, zie ik veel bloed aan mijn vingers. Even voel ik mijn ademhaling stijgen en mijn hart harder kloppen van paniek. Als het maar niet fataal is of een blijvend letsel betekent. Dat zou heel vervelend zijn. Jasmijn legt haar hand op de mijne om me gerust te stellen. Ze glimlacht zacht en ik voel me even warm worden van binnen. Ik probeer haar te waarschuwen zodra ik papa achter ze zien staan, maar gelukkig kan William voorkomen dat hij ons aanvalt en meteen schrikt iedereen, behalve ik uiteraard, op.
'Ga!' roept hij. 'Nu! Ik hou hem wel bezig!'
Agnes en Lizzy krijgen tranen in hun ogen en Jasmijn kijkt ze met medeleven aan.
'Nee!' roept Agnes, bijna huilend. 'We gaan je hier niet achterlaten!'
William kijkt zijn twee dochters aan met glazige ogen van verdriet, maar schudt dan uiteindelijk zijn hoofd.
'Alsjeblieft.' smeekt hij. 'Vertrek voor mij.'
Elramel legt haar hand op Agnes' rug ondanks dat ik bij haar ook de tranen kan zien ontsnappen. William en zij zijn vast goede vrienden geworden aangezien zij de enige volwassene "hoofd"goden waren tot papa ontsnapte uit het Vervloekte Rijk. Het enige verschil is dat papa nog steeds dat parasiet heeft, terwijl zij vrij waren. Arme William, arme Agnes en Lizzy. Ik voel met ze mee. Natuurlijk weet ik ook precies hoe ze zich voelen, dus moeilijk is het niet voor mij.
Terwijl de anderen me helpen, neem ik de benenwagen. Lizzy blijft nog even staan, kijkend naar haar vader met waterige ogen. Mijn medelijden groeit en ik heb het gevoel dat Harry haar zal verwonden, maar gelukkig kan Elramel haar nog net op tijd vastpakken en meenemen. Ze schreeuwt nog even "papa" als een klein kind, maar dat gaat verloren in het geluid van de wind. Ondanks dat er geen wolk aan de lucht is, is het toch weer hard gaan waaien. Nu moeten we enkel nog een plek vinden om ons te verstoppen en een manier vinden om dat parasiet te verslaan.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Nee!!! William verdient beter dan dit!!!(huil)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen