Foto bij 058

#Oeps. Zei twee maanden geleden of zo dat ik dit verhaal weer wat regelmatiger zou updaten... Maar ik ga proberen me er nu ook aan te houden.
Heb nog iets van 8 a 9 van dit soort stukjes klaarliggen.xD



Het duurde niet lang voor ik het juiste pad gevonden had en op de een of andere manier was ik Killian voor gebleven. Mijn voeten branden, dus ik hoopte maar dat het de pijn waard is.
Een grauw deed me opschrikken uit mijn gedachten en al snel zag ik de oorzaak. Een grote lichtgrijze wolf had mijn pad geblokkeerd, al keek hij niet naar mij. Hij keek naar een plek schuin voor mij.
Daar, tegen een boom aan, zat een gedaante ineengedoken met haar handen voor haar ogen en oren. Haar knieën waren hoog tegen haar borstkas aangedrukt en haar schouders waren zo hoog opgetrokken dat ze bijna tegen haar oren aan leken te zitten. Haar zachte snikken die haar hele lichaam door elkaar leken te schudden bereikten mijn oren.

De wolf liet een diepe grom horen en het meisje leek nog dieper in elkaar te zakken terwijl ze zachtjes al mompelend door huilde. Het bekende gevoel knaagde nog steeds aan mij en ik keek nog eens goed naar haar. Mijn ogen werden groot toen het besef bij me naar binnen schoot. Honingblond haar, gescheiden in twee slordige vlechten was alsnog haar dat ik niet snel zou vergeten. Achter de gesloten oogleden zouden twee groene ogen terugkijken. Ze was altijd ook al iets langer dan ik, maar haar broer was altijd nog weer langer geweest. Een broer die ik zojuist achter had gelaten in de klauwen van mijn oom en neef. Mijn beste vriendin, Bailey.

"...Bailey?" Haar naam kwam in een mengeling van twijfel, schok en nervositeit over mijn lippen heen. Hoe kwam zij hier? Wat deed zij hier?
Ik hoorde de ademhaling van het meisje even stokken en haar hoofd schoot omhoog. "Willow?"
Oh mijn... Het is haar echt. Het bekende gevoel wat ik gehad had was terecht. "Bailey!"
Voor even was ik de wolf totaal vergeten ook al stond die nog dreigend te grommen en ik rende naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen. "Hoe...Hoe kom je hier? Wat doe je hier? Hoe...?" Een tirade aan vragen galmde door mijn hoofd heen en ik wist ook wel dat ze waarschijnlijk de helft niet kon beantwoorden. Mijn ogen gleden over haar gezicht heen en namen elk detail in zich op.
Haar honing blonde haar stond warrig, warriger dan ik het ooit gezien had en haar groene ogen hadden een vreemde glans over zich heen. Alsof ze in een stoffige spiegel probeerde te kijken.

Er klopt iets niet. "Bailey?" Haar ogen gleden niet naar mij, maar bleven op de wolf gericht die nog steeds op afstand stond. Vreemd. Had een wolf normaal allang niet aangevallen?
Of diens roedel geroepen?
"Willow!" Vanuit de verte hoorde ik Killian zijn stem, maar ik gaf geen gehoor. Ik wilde eerst weten wat hier aan de hand is voor ik hem weer in de problemen zou betrekken.
"Willow?" Ondanks dat ze nog steeds niet naar mij keek hoorde ik mijn naam wel over haar lippen heen lopen en iets van het leven keerde terug in haar ogen. "Red me, alsjeblieft!
Dood de wolf voor hij aanvalt!" Tranen begonnen over haar wangen heen te rollen. "Alsjeblieft!"

Dit was nieuw. Ik heb haar niet vaak zo overstuur horen smeken. De enige keer die ik me kan herinneren was toen er een enorme spin op haar schouder was geland en ze panisch werd toen ze daar achter kwam. Verder hield ze van dieren. Al zei ze altijd dat de gedachte aan wolven haar wel beangstigt, ze heeft echter ook bewondering voor de dieren. Haar horen zeggen dat ze hem dood wilde deed me een beetje achteruit veren. Natuurlijk kon dit de angst zijn die voor haar aan het praten was, maar een vreemd gevoel golfde door mijn lichaam heen.
Ik vertrouw dit niet.

"Bailey, kom." Ik stak mijn hand naar haar uit. "Sta op, dan hebben we meer kans om terug te vechten. Als we ons klein houden ziet hij ons al helemaal als prooi."
Ze schudde wild haar hoofd, waarbij haar honing blonde haar alle kanten op vloog.
"Bailey, dat is onze grootste kans." Ik zakte iets door mijn knieën heen en hield mijn hand nu echt voor haar ogen zodat er geen enkele mogelijkheid bestond dat ze hen niet zag.

Haar hand gleed langzaam naar de mijne toen, maar kneep zich opeens zo hard en hardnekkig vast dat ik ervan schrok. "Au, Bailey!?" Ondanks de aanspanning van haar armspieren liet ze niet merken dat ze omhoog wilde komen, ze begon me echter naar beneden te trekken tot ze me een harde ruk richting de grond kreeg. De smak waarmee ik op de grond terecht was gekomen benam me even de adem. Wat niet hielp was dat niet veel later de lucht nogmaals uit mijn longen werd geperst doordat Bailey boven op me was komen zitten.
Ze zat boven op me alsof ik een bankje was.
Rustig, ontspannen. Haar ene been over de ander heen geslagen waar ze haar handen op haar knie liet rusten. Haar ogen keken naar de wolf, die zichzelf was begonnen te wassen.

"W...Wat...?" Ik kon de juiste vraag niet in mijn hoofd formuleren. Wat gebeurde hier?
Ik probeerde me los te wurmen van haar grip door haar met mijn vrije hand bij haar middel en armen van me af proberen te duwen en te trekken. Maar het mocht niet baten.
Als een marmeren standbeeld zat ze bovenop me en leek ze nog geen spier te verrekken.
Ik wilde haar geen pijn doen dus ik pakte niet de dolk die ik nog steeds in mijn schoenen voelde zitten en zette ook geen grof geweld in. Maar ik moest iets anders vinden. Ik wilde niet weten wat hier achter schuilt.
Mijn pogingen kwamen echter te laat.
Voetstappen waren al snel te horen en ik hoorde dat het niet de versnelde passen van Killian waren, maar een duo die de open plek op kwamen lopen.

"Ik zei toch dat dit zou werken? Ze zou nooit iemand waarvan ze houdt in de steek laten, laat staan pijn doen." Mijn moeder stapte achter een boom vandaan en wuifde de wolf weg, die gehoorzaam diens staart tussen de benen liet zakken en tussen de rotsen verdween om zich te mengen bij diens roedel, die nu in de verte te horen was. Achter haar hoorde ik die vreselijke Rumpelstiltskin zijn akelige lachje uiten. "Het blijkt zo."

"Moeder? Wat..." Maar toen zag ik het. Het rood opgloeiende, pulserende hart dat ze in haar handen had. "Is dat..." Maar mijn adem stokte in mijn keel, want ik wist het antwoord al.
Dat is Bailey's hart. Dit was de eerste keer dat ik de zwarte magie in levende lijve zag.
Ik had erover gehoord, maar ik had het ergens niet geloofd in mijn jeugd. Maar hier stond ze. Daadwerkelijk met een hart in handen. "Alsjeblieft! Geef haar hart terug!" De wanhoop was duidelijk hoorbaar in mijn smeekbede.
Als dit daadwerkelijk kon, wist ik ook wat ze er allemaal mee kan doen. Met één simpele beweging zou ze het hart kunnen verpulveren en zou Bailey dood neervallen.
Of ze gebruikte haar om zichzelf vreselijke dingen aan te laten doen.
Wie het hart van een ander in handen heeft, heeft totale controle over de eigenaar.

"Oh? Dit hart?" Ze kneep er zachtjes in en ik voelde Bailey bovenop haar spieren aanspannen en een gepijnigd geluid ontglipte aan haar keel. "Als jij vrijwillig met ons mee komt, zal ik het overwegen om haar in leven te laten." Ze kneep er nogmaals even in voor ze hem weg stopte in een donker leren tasje die om haar heupen hing.

"Alsjeblieft! Ik zal naar je luisteren, maar laat haar gaan! Ik zal er niet tegenin gaan!"
Tranen begonnen over mijn wangen heen te stromen. Bailey had hier niets mee te maken.
Ze is onschuldig. Hoe kan ik ooit haar leven wagen om mijzelf te redden? Dat zal ik nooit doen.

Er verscheen een glimlach op mijn moeder gezicht terwijl ze dichterbij kwam lopen en met een simpele beweging duwde ze Bailey van me af en stak ze haar hand naar mij uit.
"Als dat het gegeven is, laten we gaan dan."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen