Ondanks dat het juli is, is het een regenachtige dag. Het is alsof de weergoden weten dat vandaag een verdrietige en zwarte dag is. Een rouwstoet rijdt richting de begraafplaats. Vandaag is de dag dat we afscheid gaan nemen van Viviënne. Slechts vijftien jaar is ze geworden, hoewel ze in haar hoofd altijd vier jaar is gebleven. Dat maakte haar niets uit. Ze genoot van het leven en bleef zo simpel denken als een klein kind. Soms tot mijn grote ergernis, maar vaak ook tot mijn blijdschap en geluk. Ondanks dat ik het niet altijd makkelijk vond om een zusje met het syndroom van down te hebben en ondanks dat ik haar soms heb vervloekt, hield ik ontzettend veel van haar. Vooral nadat Juultje was ontslagen, zijn we dichter naar elkaar toegegroeid. Het moment dat Jake met haar gitaar speelde en liedjes met haar zong, zal voor altijd op mijn netvlies liggen. Net als de keren dat ze wild begon te dansen en uit de maat begon te zingen als ik piano speelde. Samen met Jake stap ik uit een van de wagens uit de rouwstoet. Jake komt naar me toe en pakt mijn hand vast. We sluiten aan in de rij. Mijn ouders staan vooraan en Jake en ik lopen achter hen. Er zijn heel veel mensen aanwezig vandaag. Viviënne had helemaal niet zo veel contact met andere mensen. Het zijn vooral mensen die mijn ouders goed kennen. Ook zijn er een aantal vrienden van Viviënne met wie ze op de opvang samen speelde, allemaal hebben zij ook het syndroom van down. Ik weet dat ze het fijn zou hebben gevonden als ze wist dat haar vrienden hier. In hun ogen zie ik verdriet, maar ook een aantal vrienden stralen onbegrip uit. Sebastiaan en zijn ouders zijn ook aanwezig. Ik zie dat ze achteraan de rij aansluiten. Sebastiaan wordt door zijn vader gereden in de rolstoel. Nanouk en Cleo lopen achter hen. Ik vind het fijn dat ze vandaag aanwezig zijn. Ook zie ik Juultje met haar man tussen de mensenmassa. Het valt me op dat de mensenmassa en fleurig uitziet. Bijna iedereen is in het lichtblauw gekleed, de lievelingskleur van Viviënne. Ook ik heb voor de gelegenheid een lichtblauw jurkje aan gedaan en Jake draagt een lichtblauw overhemd. Ik wil wedden dat Viviënne dit geweldig had gevonden. Met de hele rij mensen lopen we richting de plaats waar Viviënne begraven zal worden en waar haar kist staat. Bij het zien van de kist, schieten de tranen in mijn ogen. Daar ligt ze echt in... Daar zal ze voor altijd in blijven liggen en ze komt niet terug. Opeens krijg ik het benauwd en hap ik naar lucht. Ik lag daar ook in. Ik lag ook onder de grond... Ik was ook bijna... Mijn knieën worden slap en ik zak naar de grond. Snikkend lig ik op de grond. Ik was ook begraven. Viviënne wordt nu begraven. Dat kan niet. Dat mag niet! Jake knielt meteen naast mij neer en slaat een arm om me heen.
'Lori...' zegt hij bezorgd. 'Lori, gaat het? Kun je staan?'
Snikkend kijk ik hem aan en ik begin naar adem te happen. Jake snapt volgens mij wat er gebeurt en tilt me langzaam van de grond. Hij trekt me weg van de kist en neemt me apart van de mensenmassa.
'Is dit te confronterend? Haalt dit herinneringen naar boven?' vraag hij bezorgd.
'Ja...' snik ik hard. 'Die kist. Viviënne. Ik...'
Jake drukt me tegen zich aan en begint me zachtjes over mijn rug te strelen.
'Stil maar, het is niet erg. Het is logisch dat je zo reageert. Je hebt een traumatische ervaring gehad... Dit roept die beelden weer terug op. Het geeft helemaal niks.'
'Ik wil het niet missen. Ik wil afscheid van haar nemen.' huil ik. 'Maar als ik denk aan die kist. En de grond... Misschien is ze doodsbang. Kan ze net als ik ook niet meer roepen of niet bewegen en is ze helemaal verstijfd en...' Mijn ademhaling wordt zwaarder en de tranen rollen over mijn wangen. Ik voel dat ik bijna geen lucht meer krijg.
'Rustig. Adem in en uit.' Jake begint zachtjes te puffen. Ik besluit hem na te doen. In en uit... In en uit...
'Goed zo.' zegt Jake zacht. 'Viviënne maakt niet hetzelfde mee als jij. Ze is al ergens anders... Ze merkt er helemaal niets van dat ze in die kist ligt. Ze is op een hele mooie plek, waar ze zo veel liedjes kan zingen als ze wil. Waar ze alles eet wat ze lekker vindt, de mooiste tekeningen maakt en het meeste plezier heeft heel de dag. Ze heeft geen idee dat ze in die kist ligt. Daar houdt ze zich helemaal niet mee bezig. Ze doet veel leukere dingen.'
'Hoe weet je dat zo zeker?' vraag ik schuw.
'Ze hebben echt heel goed gecontroleerd of ze er nog was. Ze is vertrokken. En ik weet zeker dat dat naar een mooie plek is. Daar geloof ik in.' zegt Jake.
Ik knik en kijk Jake aan: 'Ze weten het echt heel zeker he? Niet zoals bij mij dat...'
'Nee,' zegt Jake meteen. 'Dat was anders. Als dat zo was, dan kwamen we haar meteen te hulp, net als ik bij jou heb gedaan. Maar het is niet zo. Het is goed.'
Ik knik weer en neem Jake nog even in mijn armen. Ik haal diep adem.
'Oké, ik ben er klaar voor.'
Samen lopen we terug naar de kist en het gat waar deze in geplaatst gaat worden. De begrafenisondernemer heeft op ons gewacht en begint zijn speech over Viviënne. Jake, Nanouk, Cleo en Sebastiaan komen in mijn buurt staan. Ik word aan alle kanten vastgehouden. Dat voelt fijn. Ik kan mij niet helemaal focussen op het verhaal van de begrafenisondernemer. Ik kan alleen maar naar de kist staren waar het lichaam van Viviënne in ligt. Ze zal waarschijnlijk echt weg zijn. Ik weet hoe driftig Viviënne kan zijn en als ze nog geleefd zou hebben, dan zou ze heel die kist aan gort hebben geslagen. Van binnen accepteer ik dat ze echt weg is.
'Dan wil ik nu even het woord geven aan Jake Mijnders.' zegt de begrafenisondernemer opeens.
Huh? Aan Jake? Waarom dan? Jake stapt naar voren. De ogen van de mensenmassa zijn op hem gericht.
'Ik heb Viviënne leren kennen als een heel vrolijk, lief meisje dat dol was op muziek. Van haar zus Loriëlle heb ik begrepen dat ze dol was op de pianomuziek die zij voor haar speelde. Ze zong graag liedjes over Mega Mindy, Bob de Bouwer of van K3. Er is een moment dat mij altijd zal bijblijven. Dat is het moment dat Loriëlle en Viviënne naar mijn huis waren gekomen, omdat ze op de vlucht waren voor de grote boze heks Jozien, met haar dikke nek en gebloemde jurken.' vertelt Jake.
Ik hoor wat mensen in de massa grinniken en ook ikzelf kan het even niet laten om mijn lach in te houden. Dat is waar ook... Ik wist niet waar we naartoe moesten na gedoe met Jozien en toen gingen we naar Jake. Hij ving ons toen zo goed op.
'Viviënne was meteen geïnteresseerd in mijn gitaar en samen begonnen we een liedje te spelen. Het lied van kabouter Spillebeen. Dat liedje zou ik graag nog éénmaal voor haar willen voordragen, aangezien ze dat zo mooi vond en vol enthousiasme meezong en mee danste. Is dat goed?'
Jake kijkt vragend naar mij en naar mijn ouders. Mijn moeder kijkt hem aan alsof hij een eng, groot insect is die haar komt aanvallen. Mijn vader daarentegen zegt: 'Ja... Ja... Ik denk dat ze dat wel mooi had gevonden.'
'Ik denk dat ze razend enthousiast was geworden.' zegt Juultje opeens.
Jake kijkt vervolgens naar mij en ik knik met een kleine lach op mijn gezicht. Ik weet zeker dat Viv nu helemaal blij was geworden en uit volle borst zou meezingen. Jake pakt zijn gitaar en begint zachtjes te spelen.
Op een grote paddenstoel, rood met witte stippen. Zat kabouter Spillebeen heen en weer te wippen. Ik hoor dat Sebastiaan, Nanouk en Cleo zachtjes beginnen mee te zingen en ook andere mensen die aanwezig zijn beginnen te zingen. Zelfs mijn vader opent zijn mond en zingt heel zacht mee.
'Krak zei de paddenstoel en met een diepe zucht, vlogen zijn twee beentjes hoepla in de lucht.' zingt Jake.
Iedereen zingt enthousiast mee en ook ik kan het niet laten. Als Viviënne dit toch eens kon meemaken...
Maar kabouter Spillebeen, ging toch door met wippen. Op die grote paddenstoel, rood met witte stippen.
Ik vind het zo lief dat Jake dit doet. Hij heeft Viviënne slechts één keer ontmoet en dat was op de avond dat ze dit liedje samen op de gitaar zongen. Ik vind het echt heel bijzonder en besef me heel goed wat voor prachtige vriend ik heb. Jake sluit het liedje af met nog een stukje gitaarspel en zet daarna de gitaar weer neer. Hij komt naast me staan en knijpt me in mijn hand. Ik knijp zachtjes terug. Het moment is aangebroken dat we bloemen op de kist van Viviënne gaan leggen. Samen met Jake loop ik naar mijn ouders toe. Mijn vader kijkt me aan en pakt mijn hand. Samen leggen we een knalroze gerbera op haar kist. Ook daarvan weet ik dat ze die mooi zou vinden. Ze tekende heel vaak bloemen en die leken altijd op gerbera's. Mijn moeder legt uitdrukkingsloos ook een roze bloem op de kist. Daarna volgen de andere mensen ons voorbeeld. Als iedereen bloemen op de kist heeft gegooid, laten ze de kist in de aarde zakken.
'Dag lieve Viv. Rust zacht.' zeg ik snikkend.

Reacties (1)

  • Luckey

    Mooi gebaar van jake
    Sowieso mooie begrafenis !
    Echt iets wat bij haar past

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen