Foto bij II 016 II

Josephine Ruth Brown


Heb je ooit dat gevoel gehad dat je in een droom zat en kon zweren dat alles wat er in je droom gebeurde echt was? Ja, dat ken ik.


'3.. 2... 1... go.' De pijn schiet door mij heen en dan schieten mijn ogen open. Alleen schieten ze meteen weer dicht door het felle licht.
'She's breathing.' Hoor ik iemand zeggen. Rustig probeer ik mijn ogen weer open te doen, maar het licht is nog altijd te fel. Ik wil wat zeggen, maar merk dan meteen dat er iets in mijn mond zit. Het zorgt ervoor dat ik ook moeilijk kan slikken. Even raak ik in paniek. Ook merk ik dat er handen mij aanraken en mensen op de achtergrond aan het praten zijn. Ik moet mijn ogen openen. Voorzichtig open ik ze en zie dan mijn mijn moeder naar mij toe komen. Ze legt haar hand op mijn arm. Meteen valt het infuus mij op dat er in mijn arm zit. Haar betraande ogen kijken mij vrolijk aan. Ik wil weer wat zeggen, maar het lukt niet.
'Wait a second darling, they have to get to tube out your mouth.' Een verpleegkundige komt aan de andere kant van mij staan en begint inderdaad de tube eruit te halen. Het voelt enorm onwennig. Als de tube er eenmaal uit is voel ik pas hoe droog mijn keel is.
'You must be thirsty.' Zegt de verpleegkundige en houdt een glas water met een rietje bij mijn mond. Gulzig begin ik het water te drinken. Ik lik mijn lippen vochtig en schraap even mijn keel.
'I will get you some more water.' Zegt de verpleegkundige en loopt weg. Dan pas zie ik de dokter bij mijn voeteinde staan.
'You're very lucky miss Brown.' Zegt hij dan. Verward kijk ik hem aan. Dan glijd mijn blik weer naar mijn moeder. Andere verpleegkundige in de kamer nemen een apparaat de kamer uit. Na een paar keer goed geslikt te hebben open ik mijn mond weer.
'Where am I?... What happend?' Vraag ik. Mijn stem klinkt enorm schor. Alsof iemand met schuurpapier mijn stembanden heeft lopen bewerken.
'You got hit by a car Josie.' Mompelt mam zachtjes. Mijn ogen worden groot. Ik probeer mijn hoofd te schudden, maar mijn hoofd begint dan enorm te bonken.
'No, Mitch got hit by a car.' Krijg ik er met veel moeite uit.
Mam kijkt verbaasd naar mij en dan naar de dokter.
'No, Josie. You were running after Mitch and then you got hit by a car. You have been in a coma for the past four days... and then today your heart stopped. I thought I lost you for good... but then they brought you back .' De tranen beginnen over mijn moeders wangen te lopen. Haar handen houden mij stevig vast. Het voelt alsof alles begint te draaien. Nee dit kan niet kloppen. Ik zag Mitch worden aangereden.
'No, this is a mistake...' Zeg ik. Ik wil verder praten, maar even begeeft mijn stem het. Het kost mij allemaal wat meer moeite. Het duurt even voordat ik weer genoeg energie heb om verder te praten.
'I saw Mitch getting hit by a car and then we were in the hospital... he died.' Het laatste komt er met moeite uit.
'It has been known that people who are in a coma with brain function, can experience dreams. Dreams that feel so real.' Zegt de dokter dan. Ik kijk hem met een mond vol tanden aan. Het dringt allemaal nog niet zo goed door. Het enige wat ik wil weten is of alles goed gaat met Mitch.
'Where is my son?' Mam pakt snel haar telefoon erbij en houdt het dan tegen haar oor aan.
'Hi Jeff, can you give me Mitch?' Even is mama dan stil. Er verschijnt een grote glimlach op haar gezicht en ze strekt dan haar arm naar mij uit. Ze houdt de telefoon bij mijn oor.
'Hello granny.' Als ik zijn stem hoor vullen mijn ogen zich met tranen. Ik kan weer opgelucht ademen.
'Hi Mitch, it's me mom.' Zeg ik schor. Even is het stil en dan hoor ik hem juichen.
'Mommy, you're okay?!' Ik glimlach breed.
'I'm okay darling, I love you so so so much.' Snik ik blij.
Ik wil nog zoveel meer tegen hem zeggen, maar ik voel de energie uit mijn lichaam verdwijnen. Ik ben zo moe.
'I'll see you soon.' Mompel ik nog en knik dan naar mama. Die pakt weer de telefoon. Nu dit is doorgedrongen begint langzaam het andere ook door te dringen. Ik laat mijn ogen over mijn lichaam glijden en zie dat mijn linkerbeen helemaal in het gips zit. Elke beweging die ik maak voel ik de pijnsteken door mijn lichaam. Het was allemaal maar een droom, dat Mitch was aangereden, dat Jake opbezoek was gekomen, allemaal een droom? Het voelde allemaal zo echt. Hoe langer ik wakker ben, hoe vager de droom wordt.
Mam zit naast mij nog aan de telefoon. Ze vertelt wat er zojuist gebeurd is. Ik zie de geluk en opluchting in haar gezicht. Af en toe komen er verpleegkundige bij mij kijken en dingen controleren. Het voelt allemaal alsof ik in een droom zit, maar liever in deze droom dan de vorige.

Reacties (3)

  • NicoleStyles

    omg deze was too real!
    wel blij dat mitch leeft hihi

    2 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Die zag ik niet aankomen....
    👍😱

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg yes yes yes
    Kippenvel over mn hele lichaam!!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen