Vandaag is de rechtszaak tegen Olivia. Een spannend proces na alles wat zij heeft aangericht. De vader van Olivia is al gehoord door het gerechtshof. Hij heeft drie maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf gekregen wegens illegaal wapenbezit. Mieke zal over een aantal dagen voor de rechter moeten verschijnen, aangezien de rechter Olivia eerst wil horen. Ik heb mijn verklaring al afgelegd aan de recherche en het strafrechtelijk onderzoek, maar de officier van justitie heeft gevraagd of ik in staat was om naar de rechtszaal te komen, omdat men dan kan horen welke impact alles heeft gehad op mij als slachtoffer. Het is twee uur voor de zitting en ik heb nog steeds niet besloten of ik ga. Ik weet niet of ik dat wel aankan na alles wat er is gebeurd. Sebastiaan heeft wel besloten om te gaan en zijn verhaal te doen voor de rechter. Dat vind ik bewonderenswaardig.
'Waar denk je aan Lori?' Jake komt loopt vanuit zijn keuken naar de woonkamer. Hij heeft twee koppen thee in zijn hand en overhandigt er één daarvan aan mij.
Ik bedank hem en zeg: 'Of ik zo wel of niet moet gaan...'
'Het hoeft niet.' zegt Jake, terwijl hij een slok van zijn thee neemt. 'Maar het zou voor de rechter een nog beter beeld geven wat Olivia's daden voor impact hebben op de slachtoffers.'
'Ja... Dat begrijp ik wel. Maar om het nu weer te vertellen. Ik heb het er al over gehad met de recherche, met Nanouk en Cleo, mijn ouders en ook al tijdens mijn eerste therapiesessie. Ik blijf het allemaal maar oprakelen, terwijl ik het eigenlijk zo snel mogelijk achter me wil laten.' zucht ik.
'Denk je niet dat je het achter je kan laten als je juist naar die rechtszaak gaat en je verhaal nog één keer doet? Je hoeft niet in details te treden, ze gaan alleen vragen wat voor impact Olivia haar acties op jouw leven hebben en wat dit met jou heeft gedaan.' vertelt Jake.
Ik nip een slokje van mijn thee en denk even na: 'Misschien wel. Ik hoef natuurlijk niet heel het verhaal weer voor te leggen. Ik kan alleen zeggen wat voor invloed dit nu allemaal op mij heeft.'
'Precies. Ik zou het heel dapper van je vinden als je het doet, maar voel je niet verplicht of gedwongen. Als je niet wilt gaan is dat ook helemaal prima.' zegt Jake lief.
'Nee, we gaan.' zeg ik opeens heel stellig. 'We gaan. Ik moet dit doen. Anders krijg ik later misschien spijt.

Een uur later staan we in de hal van de rechtbank. We zijn niet de enigen. Sebastiaan en zijn ouders zijn ook aanwezig. Zij vonden het ook heel dapper dat ik vandaag aanwezig durfde te zijn bij de zitting. Ook mijn eigen ouders zijn allebei bij de rechtszaak. Mijn moeder heeft nog altijd niets gezegd. Zelfs toen er net een collega van haar langsliep en haar begroette, reageerde ze nauwelijks. Ze gaf alleen een wazig knikje naar die collega. Mijn vader daarentegen is wat opgefokt en hoopt dat Olivia een hele lange gevangenisstraf boven het hoofd hangt en zelfs dat zou hij niet rechtvaardig genoeg vinden. Vanuit mijn ooghoek zie ik opeens dat er nog iemand aan komt lopen. Ik stoot Sebastiaan, die nog steeds in een rolstoel zit, zacht aan.
'Sebastiaan, wat doet Erik hier?' vraag ik verbaasd.
Erik komt op ons afgelopen en begroet Sebastiaan, daarna kijkt hij naar mij.
'Hallo Loriëlle.' zegt Erik vriendelijk.
'Hoi Erik, wat doe jij nu hier?' vraag ik aan hem.
'Ik had vernomen wat er gebeurd was en ik wilde graag aanwezig zijn vandaag, om Sebastiaan te steunen en ook om er voor jou te zijn. Ik weet dat je me niet zo aardig vond de laatste keer dat we elkaar spraken, maar...'
Meteen onderbreek ik Erik: 'Nee, Erik. Dat spijt me, dat was geheel onterecht. Ik dacht dat jij met Sebastiaan samenwerkte en dat je tegen mij was. Ik had nooit zo tegen je mogen uitvallen. Ik was in de war. Het spijt me echt heel erg.'
Erik knikt hard met zijn hoofd en zegt op zijn pompeuze manier: 'Het was inderdaad niet heel aardig van je, maar ik vergeef het je. Jij kon er niets aan doen dat je in zo'n ontzettend nare situatie was beland.'
'Dat is fijn om te horen. Echt, sorry. Het zal niet meer gebeuren.' zeg ik stellig.
Op dat moment gaan de deuren van de rechtszaal open en mogen we naar binnen. Ik neem plaats tussen Jake en mijn vader. Mijn moeder gaat naast mijn vader zitten en staart glazig voor zich uit, terwijl Sebastiaan zijn rolstoel wordt gepositioneerd naast Jake. De ouders van Sebastiaan en Erik nemen achter ons plaats. Langzaam lopen er nog meer mensen de rechtszaal binnen. Mensen met kladblokken, vrouwen in mantelpakjes, een vrouw met fel geblondeerd haar die verdrietig kijkt, waarvan ik denk dat het Olivia's moeder is. Mieke loopt naast de vrouw en ook zie ik Zara en Mandy, de vriendinnen van Olivia. Net nadat zij zijn binnengekomen, komen vanuit een andere deur twee agenten die een geboeide Olivia achter zich aanslepen. Mijn adem stokt. Ik pak Jake's hand en knijp er hard in. Hij kijkt verbaasd naar mij, maar zodra hij Olivia ziet, snapt hij waar mijn reactie vandaan komt. Ook mijn vader trekt een woedend gezicht en mijn moeder is nog altijd even emotieloos als net. Olivia neemt plaats aan het bureau aan de linkerkant van de zaal, samen met haar advocaat. De agenten blijven bij haar in de buurt. Op het moment dat er drie rechters, de griffier en de officier van justitie binnenkomen, staat iedereen in de zaal op. Ze nemen plaats en openen de zitting. De middelste, en enige vrouwelijke rechter zegt: ' De zitting wordt geopend, welkom. Vandaag behandelen wij de zaak van Olivia Kronenburg rondom de verdenking op de moord op Viviënne de Graaf, poging tot doodslag en het gebruik van geweld. Mevrouw Kronenburg, u staat onder ede, dus wij verwachten een eerlijk antwoord van u. U kunt u ook altijd beroepen op uw zwijgrecht. Graag wil ik het woord geven aan de officier van justitie die gaat vertellen wat u precies wordt verweten.'
'Dankuwel,' zegt de officier van justitie. 'Mevrouw wordt verdacht van meerdere strafbare delicten die plaatsvonden op 24 juni. Allereerst voor het stalken en de poging tot moord op Loriëlle de Graaf. Mevrouw Kronenburg zou mevrouw De Graaf maanden lang hebben gestalkt en hebben bedreigd en haar vervolgens meerdere malen hebben aangevallen. Mevrouw Kronenburg wordt ervan verdacht het slachtoffer te hebben bedreigd met een pistool en zou het slachtoffer leven hebben begraven. De tweede tenlastelegging is de moord op de vijftienjarige Viviënne de Graaf. Mevrouw Kronenburg zou het slachtoffer hebben neergeschoten met een pistool nadat het slachtoffer haar zus probeerde te beschermen. De derde tenlastelegging gaat over de poging tot moord op Sebastiaan Middeldonk. Dit slachtoffer probeerde net als Viviënne de Graaf Loriëlle de Graaf te beschermen, maar werd in zijn been geschoten door mevrouw Kronenburg. Dankuwel.'
Het woord gaat weer terug naar de vrouwelijke rechter die zich meteen tot Olivia wendt: 'Zou u mij nog eens in eigen woorden willen uitleggen wat er precies is gebeurd?'
Olivia staart de rechter nijdig aan en zegt luid: 'Ik heb helemaal niets misdaan. Zij hebben mij dingen aangedaan.'
Olivia wijst kwaad naar ons en hervat haar verhaal: 'Loriëlle zit me al heel mijn middelbare schooltijd dwars en dan pakt ze ook nog eens Jake van mij af! Ik moest haar gewoon uit de weg ruimen, zodat ik Jake kon krijgen. Als zij er niet was, zou Jake allang voor mij zijn gevallen.'
De rechters kijken Olivia strak aan, maar de mensen in mijn zaal kijken boos of angstig om zich heen.
'U heeft net de tenlastelegging aangehoord. Ik zou willen beginnen met het eerste feit, de poging tot moord op Loriëlle de Graaf. Uw vingerafdrukken zijn aangetroffen op zowel de kist als de schop waarmee mevrouw De Graaf begraven is. Wat herkent u terug uit het verhaal van de officier?' vraagt één van de mannelijke rechters.
'Ik beken dat ik alles heb gedaan wat die man zei,' zegt Olivia. 'Maar ik deed het voor het grotere goed! Ik deed het om zelf mijn beste uitkomst te krijgen! Al heel mijn leven word ik gekleineerd door iedereen en moet ik laten zien wie de baas is. Ik mag niet over mezelf heen laten lopen en dat doe ik ook niet! Het was tijd dat ik voor mezelf op kwam en het heft in eigen handen nam.' zegt Olivia alsof ze een heldendaad heeft verricht.
'Maar waarom koos u om het op deze manier te doen? Waarom geen andere manier?' vraagt de mannelijke rechter door.
'Dit leek mij de enige oplossing. Dit was de enige manier.' zegt Olivia stellig.
'Erover praten had ook gekund.' zegt de officier van justitie opeens. 'Heeft u dat gedaan?'
'Nee, waarom zou ik? Ze luisteren toch niet naar wat ik zeg. Dit was de enige manier.' zegt Olivia kattig.
Ik verbaas me erover hoe Olivia reageert. Ze reageer zo koud, onmenselijk en alsof ze iets goeds heeft betekent na alles wat ze heeft aangericht.
'Om even in te gaan op de eerste tenlastelegging. Waarom besloot u mevrouw De Graaf levend te begraven?' vraagt de vrouwelijke rechter.
'Ik wilde dat ze een lange en pijnlijke dood zou sterven.' zegt Olivia met grote ogen. 'Maar dat is niet gelukt.'
De woede komt uit haar stem: 'Het is alleen gelukt om die stomme mongolenzus van haar te doden en die stomme vriend van haar in zijn been te schieten. Dat voelde zo goed. Eindelijk was ik aan de macht. Eindelijk had ik het voor het zeggen. Iedereen was bang voor me...'
'Waarom zoekt u naar die macht?' vraagt de andere mannelijke rechter.
'Mijn ouders zijn altijd erg overheersend geweest, net als mijn leraren en die stomme klote Loriëlle die alles verpest. Ik wilde nu eens aan zet zijn...' Olivia zegt het met waanzin in haar stem.
'Begrijp ik dat u zegt er was geen andere manier dan deze manier, dus daarom koos ik ervoor om haar levend te begraven? Mag ik het zo samenvatten?' vraagt de vrouwelijke rechter.
'Ja. Er was ook geen andere manier. Het enige wat zij wil is mij kapot maken' zegt Olivia koppig.
'De tweede verdenking is de moord op Viviënne de Graaf. Uw vingerafdrukken zijn aangetroffen op het pistool waarmee zij is doodgeschoten. Wat is er volgens u gebeurd?' vraag één van de mannelijke rechters.
'Heb ik gedaan. Ook dat beken ik. Ze liep in de weg. Mega irritant. Eigen schuld.' zegt Olivia bitter.
Ik voel mijn vader samenknijpen van woede en ook achter mij hoor ik gemompel. Ik voel me ook koken van binnen. Olivia heeft Viviënne op een gruwelijke wijze vermoord en ze lijkt geen greintje spijt ervan te hebben...
'Had u ook dit niet op een andere manier kunnen oplossen? Als u de situatie achteraf bekijkt. Wat had u anders kunnen doen?' vraagt de mannelijke rechter.
'Niets. Wat wil je dat ik zeg? Achteraf is altijd lekker makkelijk, hé...'
Olivia kijkt nors naar de rechters. Ook de rechters maken meteen aantekeningen en ik zie de griffier en de officier van justitie ook druk schrijven.
'Tot slot de poging tot moord op meneer Middeldonk. Volgens onderzoek heeft u hem neergeschoten met hetzelfde pistool waarmee u Viviënne de Graaf neerschoot. Meneer Middeldonk is hierbij licht gewond geraakt. Kun u vertellen waarom u heeft geschoten op meneer Middeldonk?' vraagt de vrouwelijke rechter.
'Hij stond aan de kant van de duivel. En ook hij viel me lastig. Ik zou overmeesterd zijn als ik niet geschoten had. Hij viel me aan!' roept Olivia. 'Ik moest wel, anders had mijn plan niet door kunnen gaan.'
'Had u achteraf niet liever gewild dat u werd tegengehouden?' vraagt de vrouwelijke rechter.
'Nee. Anders had ik niet gedaan wat ik moest doen en was alles mislukt.' zegt Olivia stellig.
'Wilt u daarmee beweren dat uw plan wel gelukt is?' vraagt de officier van justitie.
'Nee, dat is finaal mislukt. Anders zou ik hier niet zitten he...' zucht Olivia luid.
Weer schrijven de rechters snel dingen op op hun notitieblokken. Jake pakt mijn hand en knipt er zachtjes in. Ik staar naar mijn voeten en voel dat mijn buik pijn doet. Olivia is net zo bitter en kwaad als op de avond dat ze mij aanviel. Wat heeft haar toch zo tot waanzin gedreven? Wat heb ik haar ooit misdaan dat ze zo heftig op mij reageert?
'Ik stel voor om de zitting te pauzeren. Over 15 minuten hervatten we de zaak.' zegt de vrouwelijke rechter, terwijl ze met haar hamer slaat.

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat kind kent echt geen gevoel!
    Die is niet goed in der boven kamer
    Hopelijk trekt Lori het nog een beetje!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen