Het is een zonnige dag. Ons huis is na een tijd van onderzoek weer vrijgegeven. Samen met mijn vader ben ik naar ons huis gegaan en daar werd ik op z'n zachts uitgedrukt weer emotioneel van. Ik zag allerlei gebeurtenissen weer in flitsen voorbij schieten. Viviënne in een plas bloed, Sebastiaan op de grond, ik die me verzet tegen Olivia. Mijn vader heeft me vastgehouden en me laten huilen tegen zijn veel te dure jasje van zijn maatpak. Het voelde goed om de warmte van mijn vader te voelen. Nu zitten we samen in de tuin op de rand van de fontein.
'Ik ga het huis in de verkoop zetten.' vertelt mijn vader. 'Als ik jou zo zie... En als ik bedenk wat zich hier heeft afgespeeld... Dat roept te veel nare dingen op. We gaan verhuizen. Misschien wel wat kleiner wonen, zodat we elkaar vaker zien.'
'Pap... Ik kom niet meer terug.' zeg ik zacht. 'Ik ga bij Jake wonen.'
'Oh...' zeg mijn vader alleen.
Het valt even stil. Is hij nu teleurgesteld? Hij wilde vast dat ik bij hem bleef na alles wat er gebeurd was, wat ook logisch is. Ik kan het alleen niet opbrengen om bij mijn ouders in huis te blijven wonen. Ik wilde sowieso na mijn VWO examen een andere plaats zoeken en Jake had voorgesteld dat ik definitief bij hem intrek, aangezien dat voor ons beide goed voelt.
'Sorry pap... Het is niet dat ik niet bij jou wil wonen, het is meer... Na alles wat er is gebeurd en mama die niet meer praat...' zucht ik.
'Loriëlle. Je hoeft je niet te verontschuldigen. Wij zijn al die tijd geen goede ouders voor jou geweest.' zegt mijn vader opeens. Hij staart verdrietig uit zijn ogen. 'We zijn continu alleen maar bezig geweest met ons werk of met de zorgen om Viviënne of alleen met onszelf... Daarbij zijn we jou uit het oog verloren. Dat neem ik mezelf kwalijk en dat had niet mogen gebeuren. We zagen niet hoe goed je je best deed. Dat je zulke mooie cijfers haalde en dat je een lieve zus was voor Viviënne... Natuurlijk had je ook je puberale trekjes, maar wij hadden daar nooit zo heftig op mogen reageren. Het spijt me heel erg.'
Dit excuus komt voor mijn gevoel een beetje uit de lucht vallen. Na al die jaren dat ik hen probeerde duidelijk te maken dat de schuld niet alleen bij mij lag. Na al die tijd dat ik me zo ellendig voelde en dat mijn ouders me steeds ongelijk gaven of vonden dat ik me aanstelde, komt er eindelijk een excuses. Er rolt een traan over mijn wang. Mijn vader ziet het en pakt me vast.
'Ik ben echt een slechte vader geweest, voor zowel jou als voor Viviënne. Ik werd op geslokt door mijn werk. Mijn bedrijf dat zo succesvol werd. Ik die succesvol werd, maar daardoor vergat ik wel een succesvolle vader te zijn.' vertelt hij. 'En nu is het te laat... Voor Viviënne kan ik dat niet meer zijn en jij... Ik snap dat je weg wilt.'
'Ik ga niet echt weg.' zeg ik meteen. 'Ik kan alleen niet meer naar dit huis komen tot jullie iets anders hebben. Deze plaats is te pijnlijk. Ik wil hier niet meer heen. Niet alleen na die nare gebeurtenis, ook gewoon wat zich hier vroeger afspeelde. Dit was nooit echt mijn thuis. Maar pap, ik kan je altijd opzoeken en jij mij. Het is niet zo dat we elkaar in dit huis wel elke dag zagen. Daarvoor is het ook veel te groot.'
Mijn vader grijnst wat flauwtjes. 'Ik weet niet hoe ik het goed moet maken Loriëlle. Na al die tijd...'
'Het is al goed pap. Dat je dit tegen me zegt betekent al de wereld voor me. Ik had dit eigenlijk nooit verwacht en de woorden alleen al vind ik fijn om te horen. Ik vergeef het je en ik hoop dat het vanaf nu alleen nog maar beter zal gaan tussen ons.' zeg ik oprecht.
Mijn vader drukt een kus op mijn haar en glimlacht: 'Laat me op z'n minst iets voor je doen. Voor jou en Jake. Ik zal een mooi huis voor jullie betalen, waar jullie met z'n tweeën in kunnen wonen. Zo'n klein appartement is toch maar niks! Zeker als jij de luxe van ons huis gewend bent. Laat mij dat voor jullie doen.' zegt mijn vader enthousiast.
'Euhm, pap. Dat is heel lief, maar, dat mag je dan even met Jake overleggen. Ik weet niet hoe hij daarover denkt.'
'Natuurlijk! Ik zal het aan hem voorleggen als ik hem zie. Prima jongen lijkt me die Jake.' knikt mijn vader hard.
'Ja, hij is geweldig.' zeg ik verliefd.
'Maar, in de rechtszaal viel me iets op...' zegt mijn vader opeens. 'De rechter zei dat Jake de leraar was van Olivia...'
'Klopt...' zeg ik ik kortaf.
'Was hij ook jouw leraar?' vraagt mijn vader voorzichtig.
Even aarzel ik. Misschien word mijn vader boos als ik hem de waarheid vertel, maar aan de andere kant wil hij het juist goed maken met mij en weet toch bijna iedereen al dat ik een relatie heb met een leraar, dus besluit ik te antwoorden: 'Ja, hij was mijn leraar Engels. Ik dacht eerst dat het een leerling was, maar hij bleek een jonge, net afgestudeerde leraar te zijn en ik werd hopeloos verliefd op hem. Hij ook op mij en toen hebben we het heel lang geheim gehouden en Olivia kwam erachter. Onder andere daardoor is ze tot waanzin gedreven, omdat zij Jake ook leuk vond.'
Mijn vader staart even naar de grond en bedenkt wat hij gaat zeggen. 'Het is fijn dat je er eerlijk over bent. Jij kan ook niets doen aan die hele situatie. Natuurlijk was het onverantwoordelijk van Jake om een relatie te beginnen met een leerling, maar ik zie dat het een goede jongen is en dat hij de juiste intenties heeft.'
'Dus je bent niet boos of teleurgesteld?' vraag ik onzeker.
'Nee, ik ben blij dat hij je zo gelukkig maakt.' zegt mijn vader. Hij lacht.
Ik geef hem een knuffel: 'En mama? Heeft zij al iets gezegd?'
'Nee, we gaan morgen samen naar therapie. Je moeder wordt daar opgenomen. Ze is in shock door wat er met jou en Viviënne is gebeurd. Ik heb geprobeerd met haar te praten, maar er komt geen woord uit. Ze staart me alleen maar strak aan en zegt niets. Ze ligt ook heel de dag in bed of zit achter haar bureau voor zich uit te staren. Het gaat momenteel niet zo goed met haar...' vertelt mijn vader bezorgd.
'En op vakantie? Voordat jullie van dit alles wisten?' vraag ik.
'Je moeder was bereid om gezinstherapie te volgen op voorwaarde dat dat op haar vrije dagdeel zou zijn, dus in de avond. We zouden een sessie gaan inplannen als we terugkwamen.' zegt mijn vader.
'Heeft ze nog gewerkt op vakantie?' vraag ik nieuwsgierig.
'Ja constant. Ze kon haar telefoon en laptop niet alleen laten en op een rondleiding door een kasteel was ze helemaal zenuwachtig over het feit dat ze een telefoontje kon missen.' zucht mijn vader.
'Mam is gewoon een workaholic en daar moet ze ook voor in therapie.' knik ik.
'Waarschijnlijk wel, al heeft ze haar werk nu al een hele poos niet meer aangeraakt. Ik heb haar cliënten afgebeld en haar werkgever op de hoogte gesteld. Daar was ze zelf niet toe in staat.'
'Ik hoop dat het goedkomt met haar. Ook al heb ik haar nog niet vergeven zoals ik jou heb vergeven. Dat kost echt tijd. Zeker omdat jij al voor deze hele gebeurtenis milder voor mij was en mama mij gewoon als vuil bleef behandelen...' zeg ik.
'Nee, ze is net als ik geen goede ouder geweest. Ook zij vond haar carrière belangrijker dan haar kinderen. Ze was ook teleurgesteld dat Viviënne geen normaal kind was en daardoor vond ze de zorg voor jou ook te veel gevraagd, aangezien ze haar aandacht slecht kan verdelen.' vertelt mijn vader.
Ik knik alleen maar en weet niet goed hoe ik erop moet reageren.
'Enfin, ik hoop dat het tussen ons vanaf nu beter zal.' zegt mijn vader.
'Dat hoop ik ook pap. We gaan ons best ervoor doen.' zeg ik glimlachend.
Precies op dat moment gaat mijn vaders telefoon. Hij pakt hem uit zijn jasje en kijkt naar het scherm.
'Het is de rechtbank.' zegt hij.
'Neem op!' roep ik.
Mijn vader beantwoord het telefoontje. In spanning wacht ik af. We hebben besloten om niet bij het vonnis aanwezig te zijn, maar dat we liever achteraf gebeld wilden worden. Eén dagje rechtbank vond ik vermoeiend genoeg en ik kon het niet aan om Olivia nog eens te zien.
'Hartelijk bedankt en een fijne dag nog.' hoor ik mijn vader zeggen. Hij drukt het gesprek weg.
'En?' vraag ik gespannen.
'Ze heeft 30 jaar cel gekregen, waarvan vijf jaar voorwaardelijk. Ook krijgt ze, gezien haar psychische omstandigheden, intensieve therapie en begeleiding voor de komende 10 jaar. Ze vormt een gevaar voor de samenleving en als die therapie niet blijkt te werken, kan het zijn dat de vijf voorwaardelijke jaren alsnog uitgezeten moeten worden.' vertelt mijn vader.
'Waarom krijg ze vijf jaar voorwaardelijk?' vraag ik boos. 'Ze moet gewoon minstens dertig jaar zitten.'
'Omdat ze nog jong is en pas net meerderjarig is geworden. Ze denken dat ze haar leven kan beteren.' zegt mijn vader.
'Onmogelijk.' zeg ik kwaad.
'Ach, geen enkel straf was zwaar genoeg geweest.' zucht mijn vader. 'Dit is in elk geval één van de meest hoogste straffen.'
Ik knik. Olivia zit de komende 25 jaar sowieso in de gevangenis en met een beetje geluk mislukt de hele therapie en zit ze daar nog langer. Ik ben in elk geval opgelucht dat ze niet meer op vrije voeten rondloopt en mij niet meer lastig kan vallen. Dat voelt fijn en veilig.
'Kom je mee? Dan breng ik je naar Jake. Je hoeft hier niet langer bij het huis te blijven als je niet wilt.' Mijn vader staat op en strekt zijn hand uit.
Ik pak zijn hand en loop met hem mee.

Reacties (1)

  • Luckey

    Die vader probeert het echt aan alle kanten weer te lijmen
    Ben benieuwd of oliva ook vast blijft zitten
    Nu naar jake! Waar ze mee gaat samen wonen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen