De twee bands die wij net hebben aangehoord klonken ontzettend goed, alleen niets overtreft voor mij Faith No More. De jongens zijn over een klein kwartier aan de beurt. Ik zit samen met mijn vrienden nog heerlijk op een kleedje op het gras in de zon.
'Ik heb eerlijk gezegd nog nooit één nummer gehoord van Mijnders.' bedenkt Nanouk zich.
'Oh, ik weet zeker dat je het een goede band gaat vinden! Het valt echt in jouw straatje qua muziek.' zeg ik stellig.
'Het is wel raar dat meneer Mijnders eigenlijk een rockster is naast dat hij onze Engels leraar was.' bedenkt Cleo zich. 'Hij leidde echt een dubbelleven.'
'En hij niet alleen.' grinnikt Daan.
De groep kijkt meteen naar mij en ik voel dat ik lichtelijk rood aanloop: 'Nou, jongens...'
'Lori, jij bent gewoon samen met een rockster, niet met een leraar. Je was gevallen voor de zanger van de band toch?' knipoogt Sebastiaan.
'Nou, de eerste keer dat ik naar zijn optreden ging kijken, vond ik hem nog leuker vanwege het feit dat hij er sexy uitziet met een gitaar in zijn handen en dat hij zo mooi kan zingen.' bloos ik.
'Toch vind ik het raar dat wij helemaal niets aan je gemerkt hebben.' zegt Nanouk bedenkelijk. 'Je hebt het erg goed verborgen weten te houden. Soms was je wat afwezig met je gedachten, maar dat zou ook heel goed kunnen zijn door alle stress van de tentamens van het afgelopen jaar.'
'Ja, en ik maar denken dat je verliefd was op Erik. Ik had wel de verliefdheidssignalen herkend, maar dus niet de juiste persoon.' bedenkt Cleo zich.
'Jullie zijn toch niet boos erom?' vraag ik voor de zekerheid.
'Nee Lori, het is je vergeven!' zegt Nanouk meteen en ze geeft me een knuffel. 'Het was ook een lastige situatie, ik zou niet weten wat ik gedaan had als ik in jouw schoenen had gestaan.'
'Ik was wel teleurgesteld dat je me niet in vertrouwen had genomen, maar ik snap de reden erachter ook heel goed. Plus dat ik Mijnders soms wat afkraakte... Dan snap ik dat je het helemaal niet durft te zeggen.' zegt Cleo.
Daan helpt Sebastiaan ineens overeind en Sebastiaan zegt: 'Dames, het begint!'
Ook de meiden en ik staan op. De presentator van het festival kondigt de band aan en we zien Jake, Ivar, Onno en Steven enthousiast en vrolijk het podium oplopen. Meteen begin ik te klappen en te juichen. Van binnen voel ik me intens gelukkig en ik kan alleen maar denken "dat is mijn vriend die daar op het podium staat!".
'Zijn jullie klaar om te rocken?' vraagt Jake door de microfoon.
Het publiek begint te juichen. Nanouk staat naast me te springen, terwijl ze nog helemaal geen idee heeft wat voor muziek ze gaat horen en ook Sebastiaan en Daan joelen mee met de massa.
'Wij zijn Faith No More en dit is ons eerste liedje voor vandaag, Them Bones.' zegt Jake en meteen wordt de muziek ingezet.
Dit liedje roept zo veel herinneringen op. Ik denk meteen terug aan het Wilgenfestival dat maanden geleden plaatsvond. Dat was de allereerste keer dat ik Jake zag optreden. In een gescheurde jurk stond ik op het veld. Ik weet nog hoe boos ik was dat ik niet de hele setlist kon horen, aangezien ik te laat was en ik na dit liedje ook nog eens werd gestoord door Erik die ik per toeval tegenkwam. Om mij heen zie ik dat het publiek los gaat. Nanouk en Daan zijn aan het headbangen. Cleo bestudeert alle bandleden en Sebastiaan staat met een drankje in zijn handen te genieten van de muziek. Ik kan mijn ogen alleen maar op de leadzanger richten. Wat doet hij het goed! Na Them Bones spelen ze nog een aantal nummers. De tijd gaat ontzettend snel, maar de band weet de energie van het publiek er goed in te houden. Op elk liedje reageert het publiek heel enthousiast en ik zie de jongens op het podium erg genieten. Na iets meer dan een half uur liedjes spelen, spreekt Jake het publiek weer aan.
'Dank jullie wel! Wat een fantastisch publiek hebben we vandaag! We zijn helaas alweer aangekomen bij het laatste liedje. Een nieuw liedje dat pas vier weken geleden is geschreven. Normaal gesproken schrijven wij voornamelijk rock en punk nummers, maar het werd ook wel eens tijd voor een romantische rock ballad.'
'Yes! Zeg gaat het nieuwe nummer doen! Ik ben zo benieuwd.' zeg ik tegen mijn vrienden.
'Voor mij zijn alle nummers nieuw.' giechelt Nanouk. 'Je had echt gelijk Lori, Mijnders zijn band is geweldig!'
'Dit liedje is geschreven voor een heel speciaal meisje. Mijn meisje. We hebben een heftige, mooie, maar ook lastige periode achter de rug. Daarin ben ik erachter gekomen dat ze mij gelukkig maakt, dat ik zielsveel van haar hou en dat ik haar nooit meer wil laten gaan. Lieve Loriëlle, deze is voor jou. Dit is Lori's song.' zegt Jake.
Verbaasd kijk ik naar Jake die mij in het publiek spot en me een knipoog geeft.
'Wat lief! Hoe schattig is dit!' roept Nanouk enthousiast.
'Wauw, wat bijzonder Lori!' zegt Cleo.
Daan en Sebastiaan grinniken en richten zich op het podium. Ik hoor de drum zachtjes spelen, daarna vallen de bas en gitaren in. Ze spelen op een langzame toon. Jake begint te zingen:

I had a feeling
Buried inside
Covered beneath a blanket of lies
I had to tell you how my heart felt inside after so little time
And suddenly you are my symphony
They won't catch you and me
Girl, you make me fly



You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.



Er springen tranen in mijn ogen. Het refreintje herinner ik mij nog heel goed. Het was de avond dat ik bij Jake was en we samen op de bank zaten. We speelden samen op zijn gitaar en Jake wilde dat ik met hem meezong. Eigenlijk durfde ik dat niet goed, maar uiteindelijk deed ik het toch. Toen zongen we precies hetzelfde , you and I, together we can tough the sky... Ik luister verder naar het liedje:

And all at once, you are all want
The one I have been waiting for.
The queen of my heart
The enchantic rapshody, written only for me
After time has passed, we will still make it last
So girl, together we fly


You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.


Can't you see there is no logic to love?
We are one just like the stars up above
If you'd only know how you'd make me feel
I would kiss the ground that touches your heels
I'll never let them tear us apart
If the compass breaks then follow your heart
And I hope it leads you right back
Into my arms
Where we fly


Nanouk heeft inmiddels ook tranen in haar ogen. Sebastiaan en Daan kijken vol bewondering naar het podium en Cleo klapt mee op de maat van de gitaar. Ik luister voor de laatste keer naar het refreintje van het lied:

You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
You and I, you and I. Together we can touch the sky, touch the sky.
Yeah yeah yeah
Ooooh......


'Dit was Lori's song! Wij zijn Faith No More, we staan deze zomer op nog veel meer festivals en brengen in april volgend jaar ons eerste album uit waar al deze liedjes ook op staan! Bedankt allemaal en geniet van de andere bands.' roept Jake.
Hij en de andere bandleden lopen naar voren op het podium en krijgen een daverend applaus. Ik heb tranen in mijn ogen van geluk en klap het hardste van iedereen. Ik zie dat Jake naar me lacht en ik lach vol geluk terug naar hem! Wat bijzonder dat hij dit voor mij heeft gedaan. De band buigt voor het publiek en verlaat daarna het podium.
'Jongens, ik ga even naar Jake toe.' zeg ik meteen.
'Ja, natuurlijk, go go go!' roept Sebastiaan.
Ik ren door de mensenmassa door richting de tenten backstage. De jongens komen net de tent in. Ik vlieg Jake om zijn hals. Hij schrikt een beetje, maar pakt me daarna stevig vast en zwaait me in de lucht.
'Jake, wat ontzettend lief!' fluister ik in zijn oor.
'Vond je het mooi?' vraagt Jake.
'Prachtig! Echt heel erg mooi. Dit is het allerliefste dat iemand ooit voor me gedaan heeft. Ik vind het zo bijzonder.' antwoord ik.
Jake zet me op de grond en kust me vurig. Ik kus hem terug alsof mijn leven er vanaf hangt.
'Ik wist wel dat ze het gaaf ging vinden!' hoor ik Onno achter me zeggen.
'Dankzij Jake hebben we opeens een soft nummer zonder heftige teksten.' zegt Steven. 'Straks krijgen we nog meer gekke fangirls!'
'En dan stuur ik ze allemaal naar jou toe, want kale mannen zijn helemaal hot nu.' grapt Jake terug.
Ik giechel en Steven knikt hard op Jake zijn opmerking. Ivar komt aanlopen en overhandigt de andere jongens een flesje water.
'Wat een goed publiek! Iedereen ging zo op in onze muziek. Het was echt een toffe sfeer.' zegt Ivar enthousiast.
'Wat vonden je vrienden eigenlijk van ons?' vraagt Steven aan mij.
'Ik geloof dat jullie er vier nieuwe fans bij hebben.' zeg ik. 'Vooral de meiden waren enthousiast over het laatste nummer.'
'Ja, dat zorgt voor wat variatie in de setlist.' knipoogt Ivar. 'Fijn dat ze onze muziek tof vinden.'
'Jake, heet dat liedje echt Lori's song?' vraag ik.
'Natuurlijk. Zo komt het straks ook op het album te staan, met jouw naam.' zegt Jake.
Hij neemt me even apart van de jongens en zegt: 'Ik meende wat ik zei. Ik hou zielsveel van je. De tijd dat we apart waren... Ik vond het vreselijk. Ik miste je, ik kon niet goed slapen en me niet goed concentreren op mijn werk. Ik maakte me zorgen om je en toen ik dacht dat ik je voorgoed kwijt was en na alles met Olivia... Ik wilde gewoon laten zien hoe veel ik van je hou en hoeveel ik om je geef.' vertelt Jake.
'Dat is zeker gelukt. Dat liedje maakte me zo emotioneel. Het heeft nu al een speciaal plekje in mijn hart.' beken ik.
Jake pakt me weer vast en kust me: 'Ik schreef het vlak voordat je om mijn hulp vroeg en in de dagen daarna heb ik het afgemaakt. Normaal ben ik niet zo goed in zoetsappige liefdesliedjes en zijn mijn teksten wat agressief en opstandig, maar dit kwam er moeiteloos uitrollen. Ik wist precies wat ik wilde overbrengen.'
'Het is echt het mooiste en liefste dat iemand ooit voor me heeft gedaan. Dat meen ik echt. Niets kan dit overtreffen. Al die rijkdom die mijn ouders hebben is hier niets bij. Dit is het meest speciale dat iemand me ooit kan geven.' zeg ik.
Weer kussen we. Ik sluit mijn ogen en klamp me aan Jake vast. Onze liefde is zo bitterzoet begonnen, maar nu neigt het toch meer naar het zoete. Hij is niet meer mijn leraar en ik ben niet meer zijn leerling. Hij is Jake en ik ben Loriëlle. We zijn gewoon twee mensen die zielsveel van elkaar houden. Deze man laat ik nooit meer gaan. Niet na alles wat we hebben meegemaakt en wat we nog gaan meemaken. Hij is mijn zon in de duisternis.
'Dit is nog maar het begin Lori. Het begin van ons avontuur, ons verhaal.' zegt Jake.
'Het is vanaf nu toch wel een goed verhaal met heel veel romantiek en geluk, hoop ik?' vraag ik aan hem.
'Dat sowieso. Dit is het moment waar we zeggen "en ze leefden nog lang en gelukkig", dus eigenlijk deel twee van het verhaal.' vertelt Jake.
'Dan kan ik niet wachten om te weten hoe het verder gaat.' zeg ik gelukkig.
Ik kus hem en hij mij. We gaan een gelukkig en mooi leven te gemoed samen. Dat voel ik aan alles.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw!!
    Dat liedje is zo mooi!
    Ik had er bepaald melodie ook bij!
    Waarom voelt dit als het laatste hoofdstuk?!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen